Uzasadnienie
Skarżący – M.K. - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2012 r. w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ustalającej wysokość stawki karty podatkowej za 2011 r.
Pismem z dnia 19 maja 2016 r. Skarżący zwrócił się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W osnowie wniosku podkreślił, że decyzja w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ustalającej wysokość karty podatkowej z 2011 r. dała podstawę do wykreowania Skarżącemu zobowiązania podatkowego na kwotę około 100.000 zł, w sytuacji kiedy Skarżący nie posiada majątku, a jego miesięczne dochody ledwo wystarczają na utrzymanie rodziny. Zawieszenie postępowania nastąpiło zaś w sytuacji, kiedy wobec Skarżącego prowadzone jest postępowanie egzekucyjne z wynagrodzenia za pracę.
Zatem w nowej sytuacji obcięcia poborów o połowę, Skarżący będzie zmuszony o zwrócenie się o wsparcie materialne do organów państwa. W tej sytuacji, według Skarżącego, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji umożliwi mu ubieganie się o zawieszenie lub wstrzymanie dalszej egzekucji. Ponadto zdaniem Skarżącego istnieje duże prawdopodobieństwo uwzględnienia skargi, ze względu na wady materialno-prawne oraz nieprawidłowości w postępowaniu przy jej wydaniu. Z powyższego Skarżący wywiódł, iż w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Postanowieniem z dnia 1 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił Skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W motywach uzasadniających odmowę, Sąd wyjaśnił, że Skarżący - uzasadniając przedmiotowy wniosek - odniósł się w zasadzie tylko do kwestii proceduralnych zaistniałych w postępowaniu sądowo-administracyjnym oraz w toczącym się wobec Skarżącego postepowaniu egzekucyjnym, a także do zarzucanych naruszeń przepisów prawa w zaskarżonej decyzji – podnosząc że istnieje wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia skargi ze względu na wady materialno-prawne oraz nieprawidłowości w postępowaniu. W kwestiach majątkowych Skarżący podniósł jedynie, że nie posiada majątku, a jego miesięczne dochody ledwo wystarczają na utrzymanie rodziny. Z powyższych okoliczności wywiódł przesłankę niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Sąd zaznaczył, iż Skarżący nie przedstawił żadnych konkretnych okoliczności, które wskazywałyby na wystąpienie niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (lub znacznej szkody) w jego sprawie. W zasadzie Skarżący nie wskazał nawet, na czym skutki takie miałby w jego przypadku polegać. Nie dołączył przy tym do wniosku żadnych dokumentów, które pozwalałyby Sądowi na dokonanie oceny zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej "P.p.s.a." Nie zestawił nawet wielkości posiadanych składników majątku z wysokością wymaganego zobowiązania podatkowego. Nie przedstawił żadnych dokumentów, czy choćby oświadczeń, jakie uzyskuje obecnie przychody i jakie ponosi wydatki.
Pismem z dnia 4 sierpnia 2016 r. Skarżący wniósł o powtórne, w sytuacji pojawienia się nowych okoliczności, rozważenie celowości wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Do wniosku Skarżący załączył kopię pisma z dnia 15 lipca 2016 r. zawierającego uzasadnienie postanowienia o przedstawieniu Skarżącemu zarzutów. Skarżący zaznaczył, że to zaskarżone decyzje stanowią według organu podstawę do wytoczenia Skarżącemu również postępowania karnego. W tej sytuacji, w ocenie Skarżącego, wgląd na bezprawność zaskarżonych decyzji nabiera nowego znaczenia.
Skarżący dodał, że wygaszenie decyzji dotyczącej stawki podatkowej z powodu powiadomienia organu przez Skarżącego o utracie zatrudnienia nie znajduje żadnego oparcia w przepisach proceduralnych Ordynacji podatkowej, ani przepisach ustawy podatkowej. Skarżący podkreślił, że decyzje obu instancji zostały wydane bez podstawy prawnej i przez pracowników nie posiadających uprawnień, o których mówią przepisy art. 143 Ordynacji podatkowej. Końcowo Skarżący stwierdził, że zwięźle przestawił istotne okoliczności wskazujące na wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., to jest niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (które już mają miejsce bo Skarżący przestał być przedsiębiorcą i prowadzona jest przeciwko niemu egzekucja na znaczną kwotę).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 § 4 P.p.s.a., postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Konieczne jest zatem co najmniej uprawdopodobnienie, że od ostatnio wydanego w sprawie postanowienia, którego zasadność nie była kwestionowana w drodze zażalenia, nastąpiły zmiany uzasadniające modyfikację dotychczas wyrażonego przez Sąd stanowiska.
Dokonana przez Sąd analiza ponownego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie dała podstaw do zmiany dotychczasowego orzeczenia. Nie wykazano, by od dnia 1 czerwca 2016 r. nastąpiły okoliczności określone w powołanym przepisie.
Wskazać należy bowiem, że na podstawie okoliczności w przedstawionych w ponownym wniosku nie sposób wywieść możliwości nastąpienia zdarzeń określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd podkreśla, iż – co do zasady – nawet trudna sytuacja finansowa strony nie powoduje sama przez się ziszczenia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, określonych w omawianym przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że wstrzymanie wykonania decyzji uzasadniać mogą tylko konkretne okoliczności, będące wynikiem wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na aktualną sytuację majątkową strony, powodujące znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Innymi słowy, strona musi wykazać, że w powiązaniu z jej sytuacją majątkową, wykonanie decyzji spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki z powodu wystąpienia tych konkretnych okoliczności. Tego Skarżący nie uczynił, zarówno we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji jak i we wniosku o zmianę postanowienia Sądu w tym przedmiocie.
Argumentacja Skarżącego nadal skupia się wokół kwestii proceduralnych zaistniałych w postępowaniu sądowo-administracyjnym oraz w toczącym się wobec Skarżącego postepowaniu egzekucyjnym, a także do zarzucanych naruszeń przepisów prawa w zaskarżonej decyzji. Jak już wyjaśniono w postanowieniu z 1 czerwca 2016 r. argumenty Skarżącego dotyczące decyzji nie mogą stanowić podstawy rozstrzygnięcia w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ich uwzględnienie na obecnym etapie postępowania stanowiłoby bowiem swoiście rozumiane rozstrzygnięcie wstępne. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepubl.). Dlatego też Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł brać pod uwagę przekonania Skarżącego o wydaniu decyzji z naruszeniem przepisów prawa.
Biorąc to wszystko pod uwagę, a także nowe okoliczności faktyczne, na które powołał się Skarżący, należy stwierdzić, że również w chwili obecnej Sąd nie doszukał się uzasadnionych podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, czyli w efekcie, że nie wystąpiła możliwość zmiany wydanego postanowienia o odmowie wstrzymania decyzji.
Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 4 w zw. z art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji postanowienia.