Uzasadnienie
We wniosku złożonym na urzędowym formularzu PPF – skarżący A. H. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika – doradcy podatkowego, z uwagi na trudną sytuację finansową.
Pismem z 8 maja 2014 r. skarżący został poinformowany, że postanowieniem z 19 czerwca 2013 r. przyznano mu już prawo pomocy w zakresie całkowitym. Na podstawie tego postanowienia skarżący został zwolniony z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych natomiast Krajowa Izba Doradców Podatkowych wyznaczyła skarżącemu doradcę podatkowego – I. C. do reprezentowania jego interesów przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Skarżący pismem z 16 października 2013 r. wypowiedział pełnomocnictwo wyznaczonemu doradcy podatkowemu. Poinformowano skarżącego również, że przyznane mu wskazanym postanowieniem z 19 czerwca 2013 r. prawo pomocy nie zostało uchylone. W związku z czym z wnioskiem o zmianę lub wyznaczenie kolejnego pełnomocnika skarżący może się zwrócić się do właściwej w tej sprawie Krajowej Izby Doradców Podatkowych. Jednocześnie wezwano skarżącego do wyjaśnienia, czy podtrzymuje swój nowy wniosek o przyznanie prawa pomocy.
W odpowiedzi skarżący wskazał, że podtrzymuje swój wniosek o przyznanie prawa pomocy oraz cofa wypowiedzenie pełnomocnictwa doradcy podatkowemu I.C..
Odpis powyższego pisma został przesłany pełnomocnikowi skarżącego.
Uwzględniając powyższe zważono, co następuje:
Stosownie do art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej - P.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.
Skoro skarżącemu, jak wynika z akt sprawy, zostało już przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym w tym postępowaniu, ponowny wniosek w tym zakresie jest bezzasadny.
Skarżący korzysta już bowiem ze zwolnienia od kosztów sądowych (tj. w całym postępowaniu nie ma obowiązku ponoszenia żadnych opłat) oraz ma ustanowionego pełnomocnika z urzędu.
Ewentualne kwestie relacji między skarżącym a wyznaczonym pełnomocnikiem, wyrażające się w niniejszej sprawie wypowiedzeniem pełnomocnikowi pełnomocnictwa a następnie cofnięciem tego wypowiedzenia, nie mają znaczenia dla oceny zasadności wniosku. Po uprawomocnieniu postanowienia przyznającego skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika, rola Sądu w tym zakresie się kończy. Wszelkie kwestie związane ze współpracą z pełnomocnikiem ustanowionym z urzędu i ewentualną zmianą pełnomocnika leżą w gestii – w rozpoznawanej sprawie – Krajowej Izby Doradców Podatkowych. Sąd nie posiada jakichkolwiek uprawnień w tym zakresie.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 243 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.