Uzasadnienie
A. D. (zwany dalej: "Skarżącym") wniósł w niniejszej sprawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...]stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za marzec 2010 r.
Następnie w piśmie z dnia 13 lipca 2016 r. Skarżący wystąpił z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że Skarżący zmaga się z [...], która uniemożliwia mu samodzielną egzystencję. [...] jest umiejscowiony w kręgosłupie, co uniemożliwia Skarżącemu samodzielne poruszanie się. Z tego względu Skarżący zmuszony jest dojeżdżać taksówką na zabiegi rehabilitacyjne zlecone mu w ramach NFZ, ponosząc z tego tytułu koszty w kwocie około 1.000 zł miesięcznie. Koszt zabiegów rehabilitacyjnych w części nie refundowanej przez NFZ wynosi nawet 3.000 zł miesięcznie.
Skarżący ponosi także koszty zakupu lekarstw w kwocie 300-350 zł miesięcznie. Skarżący wyjaśnił również, że jego żona z uwagi na swój stan zdrowia nie jest w stanie pomóc mu w jego leczeniu lub rehabilitacji, chociażby służąc dowozem na miejsce badania i rehabilitacji. Skarżący wskazał także na dokonane przez organ egzekucyjny zajęcie jego emerytury wypłacanej przez ZUS na kwotę 1.200 zł miesięcznie. Powyższe wobec braku oszczędności prowadzi do ograniczenia możliwości koniecznego leczenia i rehabilitacji Skarżącego, który został również ostatnio zaliczony do znacznego stopnia niepełnosprawności.
Skarżący, celem uprawdopodobnienia swoich twierdzeń, załączył do przedmiotowego wniosku kopie następujących dokumentów: pism z ZUS i urzędu skarbowego z informacją o zajęciu emerytury, dokumentacji medycznej i kart informacyjnych leczenia, faktur zakupu lekarstw i orzeczenia o stopniu niepełnosprawności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.) – zwanej dalej: "p.p.s.a., po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 p.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Powyższe oznacza, że o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Podkreślić należy także, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia bowiem, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy Sąd stwierdził, że argumenty i okoliczności przytoczone przez Skarżącego we wniosku i uprawdopodobnione za pomocą kopii załączonych do wniosku dokumentów, dają podstawy do uznania, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd wziął pod uwagę przede wszystkim wysokość zobowiązania podatkowego, do którego odnosi się ta decyzja, jak również sytuację materialną i zdrowotną Skarżącego, który wymaga obecnie leczenia i rehabilitacji. Sąd podzielił pogląd Skarżącego, że natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić go na niebezpieczeństwo spowodowania niemożliwych do odwrócenia skutków i wyrządzić mu poważną szkodę.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.