Uzasadnienie
W skardze na powołaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. B. R. (dalej - "Skarżący" lub "Wnioskodawca") zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Pismem z 5 kwietnia 2011 r. Referendarz sądowy wezwał Skarżącego do złożenia wniosku na urzędowym formularzu PPF oraz do nadesłania dodatkowych dokumentów dotyczących jego sytuacji finansowej.
W odpowiedzi na wezwanie Wnioskodawca nadesłał wypełniony formularz PPF oraz żądane dokumenty. We wniosku powtórzył, iż wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych. Oświadczył, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe razem żoną i dorosłym, bezrobotnym synem. Skarżący otrzymuje rentę w wysokości ok. 450 zł netto, a jego żona emeryturę w wysokości ok. 1080 zł netto. Wnioskodawca, poza mieszkaniem o pow. 58,90 m², nie posiada żadnego majątku ani oszczędności. Obecnie rodzina Skarżącego zalega z opłatami za energię elektryczną, gaz i czynsz.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje.
Celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie prawa do sądu i możliwości obrony swoich racji osobom, które znajdują się w sytuacji finansowej uniemożliwiającej im poniesienie kosztów z tym związanych.
W rozpoznawanej sprawie Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych tj. w zakresie częściowym.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej - p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wnioskodawca wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych (podkreślenie własne) kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Rozpoznając sprawę należało zatem w pierwszej kolejności odnieść się do argumentacji przedstawionej we wniosku i dokonać analizy sytuacji majątkowej Skarżącego oraz jego zdolności płatniczych, w zestawieniu z wysokością należnych kosztów sądowych.
Zauważyć należy, iż na dzień rozpoznania wniosku do kosztów sądowych zaliczyć należy wpis od skargi w wysokości 200 zł. Jednocześnie jednak należy mieć na uwadze, iż równolegle żona Skarżącego – Z. R. została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego również w wysokości 200 zł (sygn. akt III SA/Wa 909/11).
Łącznie Wnioskodawca i jego żona obowiązani są zapłacić 400 zł tytułem wpisów sądowych.
W związku z powyższym oceniając zdolności płatnicze Skarżącego należy brać pod uwagę generalną kwotę, którą razem z żoną powinni uiścić.
Z oświadczeń i dokumentów nadesłanych przez Skarżącego (zeznań podatkowych, wyciągów z rachunków bankowych, decyzji ZUS) wynika, że jego trzyosobowa rodzina utrzymuje się z dochodu w wysokości ok. 1.500 zł. Miesięczne wydatki, w tym na czynsz 280 zł, leki 200-300 zł, energię elektryczną 200 zł, gaz 200 zł (piecyk gazowy), wyżywienie 600 zł, przewyższają dochody. Rodzina Skarżącego zalega z opłatami za gaz i energię elektryczną. Ponadto, Wnioskodawca ma również poważne problemy zdrowotne.
Zdaniem Referendarza sądowego, zestawienie wysokości dochodu, którym dysponuje rodzina Skarżącego na zaspokojenie potrzeb życiowych prowadzi do wniosku, że nie jest on w stanie ponieść kosztów sądowych w rozpoznawanej sprawie.
Mając na względzie całość powyższej argumentacji, na podstawie przepisów art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.