Uzasadnienie
D. D. ("Skarżący"), wnioskiem zawartym w piśmie z 10 marca 2012 r., zwrócił się o zwolnienie z opłaty sądowej, ze względu na trudną sytuację finansową, tj. brak stałego przychodu.
Referendarz sądowy, pismem z 20 kwietnia 2012 r. zażądał od niego udzielenia dodatkowych informacji o jego kondycji majątkowej oraz nadesłania wypełnionego formularza PPF – w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania - który z woli ustawodawcy jest niezbędny do rozpoznania wniosku.
Skarżący odebrał wezwanie referendarza 10 maja 2012 r., co wynika z treści zwrotnego potwierdzenia odbioru, dołączonego do akt sprawy (k. 71 akt sądowych). Referendarz sądowy wskazał, że pomimo upływu wskazanego terminu, Skarżący nie przekazał żądanych dokumentów, w szczególności wypełnionego formularza PPF.
Z tych względów, na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a." referendarz sądowy zarządzeniem z 5 czerwca 2012 r. pozostawił bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Skarżący pismem z dnia 18 czerwca 2012 r. wniósł sprzeciw od powyższego zarządzenia oraz zwrócił się o przywrócenie terminu do uzupełnia braków wniosku.
Zarządzeniem z dnia 25 czerwca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał Skarżącego do udzielenia dodatkowych informacji o jego kondycji majątkowej. W wyznaczonym terminie Skarżący nie nadesłał żądanych dokumentów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek o przyznanie prawa pomocy należało pozostawić bez rozpoznania.
Zgodnie z przepisem art. 260 p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
W myśl art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru – w tym przypadku PPF. Konsekwencje niezłożenia wniosku w takiej właśnie formie reguluje art. 257 p.p.s.a., stanowiący, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że warunkiem rozpoznania merytorycznego wniosku o przyznanie prawa pomocy, jest złożenie tego wniosku na urzędowym formularzu PPF. Zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru (k. 71 akt sądowych) Skarżący otrzymał w dniu 10 maja 2012 r. wezwanie do nadesłania wypełnionego formularza PPF. Skarżący został pouczony, iż niedokonanie tej czynności w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, będzie skutkować pozostawieniem wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Jednocześnie doręczono Skarżącemu formularz PPF.
Ponadto w wykonaniu zarządzenia z dnia 25 czerwca 2012 r., wezwano Skarżącego o nadesłanie dodatkowych informacji o jego stanie majątkowym. Skarżący jednak w zakreślonym przez referendarza sądowego terminie, ani terminie późniejszym, nie przedstawił stosownego formularza oraz stosownych dokumentów potwierdzających jego sytuację majątkową. Tymczasem dopóki formularz taki nie zostanie złożony, dopóty wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy nie może być rozpoznany.
Z tej przyczyny, Sąd na podstawie art. 257 w związku z art. 252 p.p.s.a. i art. 260 p.p.s.a. postanowił jak na wstępie.