Uzasadnienie
Sąd, prawomocnym postanowieniem z 27 listopada 2009 r. III SA/Wa 759/09, przyznał W. W. – dalej jako skarżący – prawo pomocy w zakresie całkowitym, tj. w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu.
Krajowa Rada Doradców Podatkowych, pismem z 17 lutego 2010 r., poinformowała, że wyznaczyła – jako pełnomocnika z urzędu dla W. W. – doradcę podatkowego nr [...] B. M..
Doradca podatkowy B. M., działając w imieniu W. W., wnioskiem złożonym na urzędowym formularzu PPF z 24 sierpnia 2010 r., zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku wskazał na zły stan majątkowy skarżącego (utrzymuje się z dochodów z prac dorywczych w wys. ok. 1300,- zł), jej status osoby bezrobotnej, zły stan zdrowia, liczne zobowiązania ciążące na skarżącej, brak rachunków bankowych.
Sąd zważył, co następuje
Sąd zwraca uwagę skarżącemu – i jego pełnomocnikowi - na fakt, że prawo pomocy zostało skarżącemu przyznane prawomocnym postanowieniem z 27 listopada 2009 r., czego następstwem jest tak zwolnienie od kosztów sądowych, jak działanie pełnomocnika w sprawie.
Zwolnienie od kosztów przysługujące skarżącemu na podstawie prawomocnego postanowienia o przyznaniu mu prawa pomocy rozciąga się na całe postępowanie przed sądem administracyjnym, wyłączając obowiązek uiszczenia przez skarżącego wpisu sądowego od skargi, (podobnie: postanowienie z 12 września 2007 r. II OSK 1161/07, postanowienie NSA z 19 lipca 2007 r. I OZ 550/07)
Prawo pomocy, zgodnie z treścią art. 243 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej u.p.p.s.a.), może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku, a przyznanie prawa pomocy przed lub w toku postępowania rozpoznawczego obejmuje również postępowanie egzekucyjne. Przyznanie prawa pomocy wygasa ze śmiercią strony, która je uzyskała (art. 251 u.p.p.s.a.), albo może być przez Sąd cofnięte w całości lub części, jeżeli okaże się, że okoliczności, na podstawie których je przyznano nie istniały lub przestały istnieć (art. 249 u.p.p.s.a.).
Zdaniem Sądu, z treści przytoczonych przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jednoznacznie wynika, iż prawo pomocy przyznane przez Sąd rozciąga się na pełen tok postępowania sądowoadministracyjnego, a zatem zarówno na postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym jak i przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, a także na postępowanie egzekucyjne.
Stąd, nie można było w sprawie zwolnić skarżącego – po raz drugi – od kosztów sądowych, ponieważ obowiązek zapłaty kosztów nie ciążył na skarżącym.
Z tych powodów Sąd, na podstawie art. 243 § 1, art. 245 § 1 i § 3 oraz art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.