Uzasadnienie
Postanowieniem z 21 lipca 2014 r. referendarz sądowy przyznał skarżącej – H. K. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata.
Pismem z 10 października 2014 r. Krajowa Rada Doradców Podatkowych wyznaczyła doradcę podatkowego A.N. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącej.
W dniu 23 grudnia 2014 r. pełnomocnik zapoznał się z aktami sprawy.
W dniu 18 stycznia 2015 r. pełnomocnik złożył pismo procesowe, w którym skonkretyzował zarzuty zawarte w skardze oraz uzupełnił uzasadnienie tych zarzutów.
Na rozprawie w dniu 26 czerwca 2015 r. pełnomocnik poparł skargę.
Wyrokiem z 30 czerwca 2015 r. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję.
Pismem z 23 listopada 2015 r. pełnomocnik wniósł o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej w wysokości 1,5 stawki minimalnej ze względu na nakład pracy i stopień skomplikowania sprawy. Oświadczył, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości ani w części. Do pisma załączył fakturę na kwotę 13.284 zł brutto.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej – "P.p.s.a.") wyznaczony przez Sąd pełnomocnik ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków. Do czynności, o których mowa w tym przepisie, należy m.in.: reprezentowania przed Sądem I instancji, wniesienie środków odwoławczych albo sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik reprezentował skarżącą przed Sądem I instancji.
Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. Nr 31, poz. 153, dalej – "rozporządzenie").
Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% kwot wynagrodzenia, o których mowa w § 3.
W niniejszym postępowaniu przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, a wartość przedmiotu sprawy wynosi 621.045 zł. Dlatego też, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 lit. g) rozporządzenia, stawkę należało określić na kwotę 7.200 zł, powiększoną stosownie do § 2 ust. 3 rozporządzenia, o stawkę należnego podatku od towarów i usług wynoszącą dla tej usługi 23%.
Równocześnie, mając na uwadze kryteria wymienione w § 2 ust. 1 rozporządzenia, a mianowicie charakter sprawy oraz wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia, referendarz sądowy uznał, że brak jest podstaw do przyznania mu wynagrodzenia, zgodnej z jego żądaniem, w podwyższonej kwocie wynoszącej 150 % wspomnianej stawki. Zdaniem referendarza sądowego, nakład pracy wnioskującego doradcy podatkowego w zakresie niniejszego postępowania nie był ponadprzeciętny. Aktywność doradcy podatkowego wyrażająca się w zapoznaniu z aktami sprawy, złożeniu pisma procesowego oraz udziale w rozprawie, nie przekracza granic zwykłej staranności wymaganej od ustanowionego pełnomocnika.
Dodatkowo, należy podkreślić, że z uwagi na wartość przedmiotu sprawy pełnomocnikowi przysługuje wynagrodzenie w kwocie najwyższej z określonych w § 3 ust. 1 rozporządzenia tj. 7.200 zł. Tym samym, nie można przyjąć, że kwota ta nie rekompensuje nakładu pracy pełnomocnika.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 250 § 1 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 P.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.