Uzasadnienie
Sąd, postanowieniem z 9.04.2014 r ustanowił M.P. adwokata z urzędu.
Okręgowa Rada Adwokacka w W., pismem z 22.05.2014 r., do udzielenia pomocy prawnej skarżącej wyznaczyła adw. M.W..
Pełnomocnik z urzędu udzielił substytucji aplikantowi adwokackiemu (k.83), który zapoznał się z aktami sprawy 27.07. 2014 r, (godz 8.40). Nadto stawił się na rozprawie 9.09. 2014 r, gdzie podtrzymał skargę i wniósł o przyznanie od Skarbu Państwa kosztów postępowania. Oświadczył, że koszty nie zostały uiszczone przez skarżącego ani w całości, ani w części.
ORA, pismem z 26 września 2014 r (k.106), poinformowała, ze został zmieniony w sprawie pełnomocnik z urzędu (na adw M.M.).
Działający do 26.09.2014 r pełnomocnik z urzędu, zmieniony przez ORA pismem z 26.09.2014 r na adw. M. M., pismem z 6.10.2014 r ponaglił Sąd do wydania orzeczenia o kosztach.
Referendarz sądowy wskazuje, że wyznaczony przez Sąd pełnomocnik ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270/ - dalej jako u.p.p.s.a). Do czynności, o których mowa w tym przepisie, należy – m.in. – udział w rozprawie, w innych czynnościach procesowych czy zapoznanie się z aktami sprawy, co miało miejsce w sprawie.
O udzieleniu pomocy prawnej w sprawie referendarz sądowy wnioskuje z udziału w postępowaniu pełnomocnika z urzędu, co zostało wyrażone także w protokole z rozprawy i piśmie z 6.10.2014 r. W sprawie nie występuje wartość przedmiotu zaskarżenia, ponieważ przed sądem jest kwestionowane postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. o opłatach za czynności adwokackie oraz ponoszeniu przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 r, poz. 461 ze zm), stawki minimalne wynoszą w "innych sprawach" – 240 zł. Podatek od towarów i usług należny od tej kwoty wynosi 55 zł i 20 groszy.
Dlatego, należało, na podstawie art. 250, art. 258 § 2 pkt 8, § 3 u.p.p.s.a., orzec, jak w sentencji.