Uzasadnienie
Sąd, postanowieniem z 21 grudnia 2010 r. przyznał W. M. – dalej jako skarżący - prawo pomocy w postaci ustanowienia adwokata.
Okręgowa Rada Adwokacka w W., pismem z 28 stycznia 2011 r. poinformowała, że do udzielenia pomocy prawnej skarżącej został wyznaczony adw M.K..
Pełnomocnik, pismem z 11 kwietnia 2011 r., a następnie na rozprawie 11 kwietnia 2011 r., oświadczył, że koszty zastępstwa procesowego nie zostały pokryte w całości lub części i – w związku z tym – wniósł o zasądzenie tych kosztów.
Referendarz sądowy wskazuje, że wyznaczony przez Sąd pełnomocnik ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270/ - dalej jako u.p.p.s.a). Do czynności, o których mowa w tym przepisie, należy – m.in. – reprezentowania przed Sądem I instancji, wniesienie środków odwoławczych albo sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Decyzja o przyznaniu pomocy prawnej oznacza, iż Skarb Państwa przejmuje na siebie ciężar finansowy związany z wynagrodzeniem pełnomocnika z urzędu i że Sąd, jako dysponent środków publicznych, odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania.
Referendarz sądowy zauważa, że pełnomocnikowi ustanowionemu na podstawie art. 244 u.p.p.s.a. należy się wynagrodzenie, w zakresie ustalonym w art. 250 u.p.p.s.a., jedynie za pomoc prawną rzeczywiście udzieloną, a ze względu na opłacanie tego wynagrodzenia ze środków publicznych sąd ma zarazem uprawnienie, jak i obowiązek ustalenia, czy pomoc prawna rzeczywiście została udzielona (por. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r. OZ 720/04, niepubl.). Jako miernik przyznanego wynagrodzenia za świadczoną pomoc, ustawodawca przyjął, jak wynika z art. 250 u.p.p.s.a., "zasady określone w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radów prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych". Istotą pomocy prawnej, pomijając zagadnienia związana z opinią o braku podstaw do wniesienia środka odwoławczego, jest rzetelna i umocowana w dorobku prawnym porada prawna, jak i
Sygn. akt III SA/Wa 660/10 przystający do wskazanych standardów sposób reprezentacji przez pełnomocnika przed sądem (por. Dauter Bogusław, Gruszczyński Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, Komentarz do art.250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.153.1270), [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III).
Referendarz sądowy zwraca uwagę na fakt, że strona skutecznie wniosła skargę do Sądu. Skarga ta została rozpoznana na rozprawie – jak wynika z protokołu rozprawy – z aktywnym udziałem pełnomocnika z urzędu, który popierał skargę i wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu. Nadto pełnomocnik brał udział w postępowaniu, składając do akt sądowych pismo z 11 kwietnia 2011 r., w którym przedstawił argumenty za uwzględnieniem skargi.
Z akt sprawy, z treści protokołu nie wynikają zarazem okoliczności, które mogłyby być podstawą do odmowy przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. W szczególności okolicznością taką nie jest uwzględnienie skargi przez Sąd.
Referendarz sądowy wskazuje, że za reprezentowanie skarżącego przed Sądem I instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stawkę oblicza się na podstawie § 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. o opłatach za czynności adwokackie oraz ponoszeniu przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm, w którym ustawodawca uzależnił wysokość stawki od wartości przedmiotu sprawy. W niniejszym postępowaniu wartość przedmiotu sprawy wynosi 251 zł, zatem, po uwzględnieniu treści pisma z 11 kwietnia 2011 r., zgodnie z § 6 pkt 1, stawkę należało określić na kwotę 60 zł. Referendarz sądowy, mając to na uwadze, na podstawie § 2 ust. 1 i ust. 3 cyt. rozporządzenia oraz art. 250, art. 258 § 2 pkt 8, § 3 u.p.p.s.a., stwierdził, jak w sentencji.