Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 19 marca 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 592/13

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej także jako Sąd), postanowieniem z 18 lipca 2013 r., III SA/Wa 592/13, zwolnił D. S. (dalej jako strona lub skarżący) od kosztów sądowych.

Sąd, wyrokiem z 19 grudnia 2013 r., oddalił skargę strony na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z [...] listopada 2012 r.

Następnie skarżący przekazał, do skargi kasacyjnej z 6 marca 2014 r., formularz PPF z 10 marca 2014 r., w którym zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych (rubryka 4). W uzasadnieniu wskazał na następujące okoliczności:

1. - z powodu braku zapłaty za roboty budowlane znajduje się w bardzo złej sytuacji materialnej;
2. - urząd skarbowy obciążył stronę odpowiedzialnością za zaległości podatkowe;
3. - został dwukrotnie ukarany grzywnami podatkowymi (6 tys. zł i 2 tys. zł);
4. - utrzymuje się ze sprzedaż towarów ze zlikwidowanego sklepu;
5. - dochody miesięczne nie przekraczają 1,5 tys. zł;
6. - przyczynia się do utrzymania trójki uczących się dzieci;
7. - z żoną ma rozdzielność majątkową;
8. - samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe;
9. - był zatrudniony w spółce, lecz obecnie otrzymał wypowiedzenie;
10. - nie posiada jakiegokolwiek majątku;
11. - ma liczne (niespłacane) zobowiązania;
12. - likwidacja nierentownego sklepu jest przyczyna tego, że stronie pozostały niezapłacone faktury.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych należy oddalić, ponieważ stronie przyznano już prawo pomocy w tym zakresie postanowieniem z 18 lipca 2013 r., III SA/Wa 592/13.

Z treści złożonego formularza PPF z 10 marca 2014 r. (rubryki 4) wynika, że strona zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w takim samym zakresie, o który występowała w formularzu z 31 stycznia 2013 r. Zgodnie z art. 211 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz 270 z późn. zm, dalej jako p.p.s.a.) koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków. Z art. 212 § 1 p.p.s.a. wynika, że opłatami sądowymi są wpis i opłata kancelaryjna. Na mocy art. 213 p.p.s.a. do wydatków zalicza się w szczególności 1) należności tłumaczy i kuratorów ustanowionych w danej sprawie;

1. 2) koszty ogłoszeń oraz diety i koszty podróży należne sędziom i pracownikom sądowym z powodu wykonania czynności sądowych poza budynkiem sądowym, określone w odrębnych przepisach.

Przede wszystkim należy wskazać stronie, że jej sytuacja majątkowa została już prawomocnie oceniona przez Sąd, a korzystne dla strony skutki tej oceny wiążą w sprawie, ponieważ nie zostały ograniczone do niektórych etapów postępowania, w tym do postępowania przed Sądem I instancji w sentencji postanowienia z 18 lipca 2013 r. Oznacza to, że także w postępowaniu ze skargi kasacyjnej nie ciąży na stronie obowiązek uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej (oraz ewentualnych opłat kancelaryjnych), ponieważ prawo pomocy w tym zakresie zostało już stronie przyznane. Fakt uprzedniego przyznania stronie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych uniemożliwia powtórne przyznanie jej prawa pomocy w tym samym zakresie, ponieważ na stronie już nie ciąży obowiązek zapłaty kosztów sądowych we wskazanym zakresie. Skoro strona dysponuje już prawem pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, to nie zachodzi konieczność ponoszenia kosztów w tym zakresie i tym samym nie zachodzi ani groźba zaistnienia uszczerbku dla utrzymania koniecznego siebie i rodziny, ani niemożliwość poniesienia wydatków w tym zakresie (art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.), tj. przesłanki warunkującej zwolnienie od kosztów sądowych.

Mając to na uwadze, Sąd, na podstawie art. 243 § 1 w związku z art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.