Uzasadnienie
Postanowieniem z 18 lutego 2013 r. Referendarz Sądowy przyznał skarżącej – R. M. prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Wyrokiem z 5 czerwca 2012 r. Sąd oddalił skargę skarżącej. Zarządzeniem z 7 czerwca 2013 r. skarżąca została omyłkowo wezwana do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnieniu wyroku.
27 czerwca 2013 r. do Sądu wpłynął wniosek skarżącej o prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych złożonym na formularzu PPF.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm.), - dalej "p.p.s.a.", prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. W niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 18 lutego 2012 r. r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie od kosztów sądowych.
Postanowienie to pozostaje w mocy, a możliwość jego uchylenia lub zmiany przez Sąd mogłaby zajść jedynie w przypadku wyznaczonym dyspozycją normy zawartej w art. 165 p.p.s.a., tj. wskutek zmiany okoliczności sprawy. W rozważanym przypadku sytuacja taka nie zachodzi. Zwolnienie zatem od kosztów sądowych w drodze postanowienia nie może być przyznane i w konsekwencji należy odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, bez dokonania merytorycznej oceny sytuacji majątkowej i finansowej skarżącego oraz jego możliwości poniesienia kosztów sądowych niniejszego postępowania. Żądanie obejmujące wydanie orzeczenia o zwolnieniu od kosztów sądowych jest niezasadne, skoro wnioskodawca z takiego zwolnienia już korzysta.
Zgodnie zaś z art. 239 ust.
4) p.p.s.a. nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowy strona, której przyznane zostało prawo do pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym (prawo pomocy), w zakresie określonym w prawomocnym postanowieniu o przyznaniu tego prawa. Taka sytuacja ma miejsce w rozpatrywanym przypadku. Zatem ponowny wniosek w tym przedmiocie jest bezprzedmiotowy i dlatego na podstawie art. 243 § 1 p.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.