Uzasadnienie
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a.") sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 P.p.s.a.).
Wykładnia gramatyczna art. 156 § 1 P.p.s.a. wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą cechować się oczywistością, tzn. być bez trudu rozpoznawalne, mieć charakter bezsporny. Oczywistość wadliwości może wynikać z porównania niedokładności, błędu lub omyłki z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami (por. postanowienie NSA z dnia 8 kwietnia 2009 r. sygn. akt I GZ 7/09).
W niniejszej sprawie taka okoliczność zaszła. W pkt 2 sentencji wyroku z dnia 24 maja 2017 r. Sąd na skutek oczywistej omyłki w postaci błędu rachunkowego podał nieprawidłowe oznaczenie kwoty zasądzonej od Organu na rzecz Skarżącego tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, wskazując, iż jest to kwota "4596 zł (słownie: cztery tysiące pięćset dziewięćdziesiąt sześć złotych)", podczas gdy prawidłowe oznaczenie ww. kwoty powinno brzmieć "5617 zł (słownie: pięć tysięcy sześćset siedemnaście złotych)". Wskazać należy, że błąd rachunkowy wynika z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych, które odbywają się na niekwestionowanych wartościach (sumach, liczbach), a jedynie ich wynik jest skutkiem nieprawidłowych obliczeń (zob.: postanowienie NSA z 18 września 2014 r. I OZ 753/14).
Mając powyższe na uwadze Sąd zauważa, że w razie uwzględnienia skargi, co miało miejsce w niniejszej sprawie, zwrot kosztów między stronami normuje art. 200 P.p.s.a., zgodnie z którym skarżącemu przysługuje od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Stosownie natomiast do art. 205 § 2 i § 4 P.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez doradcę podatkowego zalicza się jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego doradcy podatkowego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
W rozpatrywanej sprawie do kosztów sądowych poniesionych przez Skarżącego należał wpis stosunkowy od skargi, którego wysokość określona w § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) wynosi 2000 zł. Z kolei koszty zastępstwa procesowego obejmują w niniejszej sprawie wysokość wynagrodzenia pełnomocnika w kwocie 3600 zł, ustaloną zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 lit. f rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2011 r., nr 31, poz. 153) wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. Jak wskazano powyżej, nieprawidłowe zsumowanie ww. wartości skutkowało błędnym oznaczeniem kwoty zasądzonej na rzecz Skarżącego tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Powyższą oczywistą omyłkę należało sprostować, co też Sąd uczynił niniejszym postanowieniem.
Sąd, mając powyższe na względzie, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.