Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. Nr [...] Burmistrz Miasta P. na podstawie art. 2 do art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm., zwanej dalej "ustawą") oraz Uchwały Rady Miejskiej w P. z dnia 18 listopada 2008 r. Nr XLI/190/2008 w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości na rok 2010, ustalił M. D. (dalej powoływanemu jako "Skarżący") na 2009 r. podatek od nieruchomości przy ul. Z. [...] m [...] w P. w kwocie 50 zł. Decyzja wymiarowa doręczona została Skarżącemu w dniu 22 stycznia 2010 r.
W odwołaniu od tej decyzji z dnia 5 lipca Skarżący wniósł o prawidłowe wyliczenie podatku wskazując w jaki sposób podatek ten powinien zostać wyliczony. Podniósł, że jego wyodrębniona własność znajduje się w budynku o czterech kondygnacjach i w związku z tym podał prawidłowy – w Jego ocenie - sposób obliczenia podatku od nieruchomości.
Postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w związku z doręczeniem zaskarżonej decyzji w dniu 23 stycznia 2010 r., ostatnim dniem do wniesienia odwołania był 5 lutego 2010 r. W konsekwencji odwołanie Skarżącego z dnia 5 lipca 2010 r. wniesione zostało z upływem terminu.
W skardze do tutejszego Sądu oznaczonej jako "zażalenie" Skarżący nie formułując zarzutów wskazał, że zaskarżone postanowienie zapadło z naruszeniem prawa oraz zdrowego rozsądku. Podniósł, że organ odwoławczy wydał rozstrzygnięcie nie zapoznając się z pismami Skarżącego.
W odpowiedzi na skargę z dnia 23 grudnia 2010 r. organ, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Stosownie natomiast do art. 3 § 2 punkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie lub kończące postępowanie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Skarga wniesiona w niniejszej sprawie, analizowana według powyższych kryteriów nie zasługiwała na uwzględnienie.
Podstawę do wydania zaskarżonego postanowienia stanowił art. 228 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), powoływanej dalej jako O.p., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Przepis ten odnosi się do wstępnego stadium postępowania odwoławczego, które toczy się już przed organem odwoławczym po przekazaniu mu odwołania wraz z aktami sprawy przez organ I instancji. W stadium wstępnym organ odwoławczy podejmuje czynności mające na celu ustalenie czy złożone przez stronę odwołanie jest dopuszczalne, czy zostało wniesione w terminie oraz czy spełnia wymagania określone w art. 222 O.p. Rozpoznanie odwołania złożonego po upływie ustawowego terminu do jego wniesienia spowodowałoby naruszenie wyrażonej w art. 128 O.p. zasady trwałości decyzji ostatecznych. Termin do wniesienia odwołania wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie (art. 223 § 2 pkt 1 O.p.).
Jeżeli w trakcie takiego badania wstępnego organ odwoławczy stwierdzi, iż odwołanie zostało wniesione po upływie terminu do jego złożenia, wówczas wydaje postanowienie, w trybie art. 228 § 1 pkt 2 O.p. stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.
Przede wszystkim należy stwierdzić, że stan faktyczny rozpatrywanej sprawy nie budzi wątpliwości co do oceny, że odwołanie od decyzji Burmistrza Miasta P. z dnia [...] stycznia 2010 r. zostało wniesione przez Skarżącego z uchybieniem terminowi. Doręczenie zaskarżonej odwołaniem decyzji nastąpiło w dniu 22 stycznia 2010 r., ostatnim dniem do wniesienia odwołania był 5 lutego 2010 r. W związku z tym odwołanie Skarżącego z 5 lipca 2010 r. zostało wniesione pod terminie.
W orzecznictwie nie jest kontrowersyjny pogląd, że treść art. 228 § 1 pkt 2 O.p. wskazuje wyraźnie, iż stwierdzenie uchybienia terminowi do złożenia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, gdyż obowiązek taki wynika wprost z ustawy. Każde, nawet nieznaczne przekroczenie terminu, stanowi samoistną podstawę do wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie (tak NSA w wyroku z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt I FSK 854/08, LEX nr 537058).
Wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania nie może mieć ocena prawna objętego odwołaniem aktu, czy też interes odwołującego się. Po pierwsze bowiem ustawodawca przesądził, że rozstrzygnięcie w przedmiocie uchybienia terminowi oparte jest wyłącznie o przesłanki procesowe, po drugie postanowienie w przedmiocie uchybienia terminowi oznacza, że organ nie będzie merytorycznie rozpatrywał odwołania. Z tych też powodów nie jest możliwe uczynienie zadość wnioskowi strony o rozpatrzenie przez Sąd pisma z dnia 12 lipca 2010 r.
Kierując się przedstawionymi względami Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 P.p.s.a.