Uzasadnienie
Postanowieniem z 27 października 2017 r. przyznano Skarżącej M.G. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego, którym wyznaczony został W.N.. Ten w dniu 3 stycznia 2018 r. zbadał akta niniejszej sprawy, a następnie złożył pismo procesowe, wniosek dowodowy oraz stawił się na rozprawie. Wniósł także o przyznanie kosztów pomocy prawnej z urzędu, oświadczając przy tym, że nie zostały one uregulowane w żadnym zakresie. Wyrokiem z 13 czerwca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę Skarżącej. W piśmie z 24 sierpnia 2018 r. pełnomocnik podtrzymał wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej z urzędu.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony (...) radca prawny (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności (...) radców prawnych (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W niniejszej sprawie zastosowanie znajdą przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715; dalej: "rozporządzenie"). Do wszczęcia postępowania doszło bowiem w sierpniu 2017 r., tj. pod rządami powyższego rozporządzenia, które weszło w życie 2 listopada 2016 r.
W niniejszej sprawie pomoc prawna z urzędu sprowadzała się do przejrzenia akt, wniesienia pisma procesowego, wniosku dowodowego oraz stawiennictwa na rozprawie. W tej sytuacji pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie wynoszące 240 zł. Zgodnie bowiem z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, opłaty – w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, a do takiej właśnie należy niniejsza sprawa – wynoszą 240 zł. Jednocześnie wspomniane wyżej wynagrodzenie podlega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (§ 4 ust. 3 rozporządzenia). W tym stanie rzeczy, uwzględniając powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.