Uzasadnienie
Wyrokiem z 14 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną w sprawie zmianę interpretacji indywidualnej Ministra Finansów z [...] sierpnia 2012 r.
W komparycji i sentencji niniejszego wyroku a także protokole rozprawy oraz ogłoszenia orzeczenia błędnie wskazano nazwisko strony skarżącej jako "Z.".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej jako: "P.p.s.a.", sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie oraz rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 zdanie pierwsze cyt. ustawy).
Instytucja sprostowania orzeczeń sądowych (wyroków, postanowień), zarówno w postępowaniu przed sądem cywilnym jak i przed sądem administracyjnym (tożsamość unormowań prawnych) służy przywróceniu rzeczywistej woli składu orzekającego, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą i wiedzą, a ich wyrażeniem na piśmie (por. K. Piasecki Kodeks postępowania cywilnego – komentarz, wyd. C.B. Beck, Warszawa 2001 r., s. 1268).
W przedmiotowej sprawie błąd będący przedmiotem sprostowania należy uznać za "niedokładność". Judykatura przyjęła bowiem, iż sprostowanie niedokładności (nieścisłości) należy rozumieć jako właściwe oznaczenie strony bądź podmiotów postępowania czy też ich pełnej nazwy.
Mianowicie w komparycji i sentencji ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 maja 2013 r., a także w protokole rozprawy i protokole ogłoszenia orzeczenia błędnie wskazano nazwisko strony skarżącej jako "Z.". Tymczasem prawidłowa jego pisownia to "Z.".
Mając powyższe na uwadze należało uznać, iż w przedmiotowej sprawie zaistniała podstawa do sprostowania protokołu rozprawy, protokołu ogłoszenia orzeczenia oraz sentencji wyroku z dnia 14 maja 2012 r., bowiem błędne określenie nazwiska Skarżącej było zabiegiem niezamierzonym i stanowiło wynik oczywistej niedokładności.
W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 156 § 1 i § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.