Uzasadnienie
We wniosku złożonym na urzędowym formularzu PPF skarżący – A.W. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że nie osiąga żadnych dochodów, nie prowadzi działalności gospodarczej, nie jest nigdzie zatrudniony. Nie jest w stanie podjąć pracy, ponieważ sprawuje opiekę nad małoletnią córką. Podstawowe potrzeby życiowe zaspakaja dzięki niewielkiej pomocy finansowej rodziców. Skarżący oświadczył ponadto, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Nie posiada żadnego majątku ani oszczędności.
Na podstawie zarządzenia z 14 stycznia 2016 r. wezwano skarżącego do złożenia wniosku na aktualnym urzędowym formularzu PPF oraz do: - wyjaśnienia od kiedy, i w związku z jakimi okolicznościami pozostaje bez zatrudnienia, wskazania, jakie miesięczne wydatki na utrzymanie ponosi skarżący (z wyszczególnieniem ich rodzaju) oraz źródeł ich finasowania (nadesłanie w tym zakresie stosownych oświadczeń ewentualnych darczyńców, ze wskazaniem kwot, rodzaju i częstotliwości udzielanej pomocy), nadesłanie jakichkolwiek dokumentów i oświadczeń, które uprawdopodabniały sytuację finansowa skarżącego (np. zaświadczeń z urzędu pracy, ośrodków pomocy społecznej, dokumentów dotyczących wypowiedzenia umowy o pracę, likwidacji prowadzonej działalności, egzekucji majątku i inne).
W odpowiedzi pełnomocnik wyjaśnił, że skarżący pozostaje bez zatrudnienia. Jego źródłem utrzymania jest wyłącznie nieregularna pomoc od rodziców. Skarżący zajmuje niewielki pokój w domu należącym do ojca, za który nie ponosi opłat ze względu na brak dochodów. Pomoc od rodziców to maksymalnie 600 zł miesięcznie. Skarżący nie uzyskuje dochodów z uprzednio prowadzonej działalności gospodarczej. Jako dowód na powyższą okoliczności pełnomocnik załączył zeznania PIT-28 za 2013 i 2014 r. Ponadto, pełnomocnik przywołał postanowienia, w których przyznano skarżącemu prawo pomocy.
We wniosku złożonym na aktualnym formularzu PPF skarżący powtórzył swoje wcześniejsze oświadczenia.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie prawa do sądu i możliwości obrony swoich racji osobom, które znajdują się w sytuacji finansowej uniemożliwiającej im poniesienie kosztów z tym związanych.
Instytucja ta stanowi wyjątek od generalnej zasady, zgodnie z którą strona ponosi koszty sądowe, czy też koszt wynagrodzenia jej pełnomocnika. Wskazać przy tym należy, że przyznanie prawa pomocy powoduje, że koszty związane z postępowaniem ponosi za skarżącego Skarb Państwa. W tej sytuacji, możliwość przyznania prawa pomocy uzależniona jest od szczególnie rozważnej oceny, wykazanej w treści wniosku sytuacji materialnej wnioskodawcy, tak aby jednoznacznie wynikał z niej brak środków na poniesienie kosztów postępowania.
W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych tj. w zakresie częściowym.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 20012 r., poz. 270 ze zm., dalej – "P.p.s.a."), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wnioskodawca wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W ocenie referendarza sądowego, przyjąć należy, że w rozpoznawanej sprawie zaistniały przesłanki do zwolnienia skarżącego od kosztów sądowych.
Orzekając w powyższy sposób referendarz sądowy wziął pod uwagę wydane w sprawach skarżącego postanowienia Sądu przyznające mu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (zob. m.in. postanowienia WSA w Warszawie: z 15 września 2015 r., III SA/Wa 1733/15, z 20 stycznia 2016 r., III SA/Wa 2790/15, z 9 lutego 2016 r., III SA/Wa 3352/15). Postanowienia te zostały wydane przy identycznych ustaleniach dotyczących sytuacji finansowej skarżącego.
W postanowieniach tych Sąd wskazywał, że skarżący nie osiąga żadnych dochodów, nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej, ani nie jest zatrudniony na żadną z umów o pracę. Skarżący nie posiada żadnego majątku, ani oszczędności. Utrzymuje się dzięki pomocy udzielanej przez rodziców. Skarżący zamieszkuje jeden pokój w domu, który jest własnością jego ojca. Koszty utrzymania domu, m.in. prąd i ogrzewanie, ponosi ojciec skarżącego. Koszty profesjonalnych pełnomocników skarżącego oraz zaległych opłat sądowych, w związku z prowadzonymi wobec skarżącego przez organy podatkowe, postępowaniami administracyjnymi zostały pokryte z pożyczki udzielonej skarżącemu przez jego matkę.
Prawie identyczne oświadczenia skarżący złożył w niniejszym postępowaniu. Wskazywał, że nie osiąga żadnych dochodów. Jego jedynym źródłem utrzymania jest nieregularna pomoc od rodziców. Skarżący zajmuje niewielki pokój w domu należącym do ojca, za który nie ponosi opłat ze względu na brak dochodów. Nie posiada żadnych oszczędności ani majątku. W miarę możliwości pokrywa koszty postępowania sądowego. Zaciągnął w tym celu pożyczkę. Obecnie nie jest już w stanie ponosić dalszych kosztów.
W związku z powyższym referendarz sądowy przyjmuje, że zasadne jest zwolnienie skarżącego od kosztów sądowych w sprawie.
Orzekając o zwolnieniu skarżącego od kosztów sądowych, referendarz sądowy wziął również pod uwagę, że oświadczenia skarżącego, zostały złożone pod rygorem odpowiedzialności za podawanie nieprawdziwych danych lub zatajanie prawdy.
Jednocześnie jednak referendarz sądowy zauważa, że zgodnie z art. 249 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub części, jeżeli się okaże, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.