Uzasadnienie
Postanowieniem z 9 sierpnia 2013 r. przyznano radcy prawnemu P.W. wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w wysokości 147,60 zł. Kwota ta obejmowała wynagrodzenie za sporządzeni opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w wysokości 120 zł oraz podatek VAT.
Pismem z 21 sierpnia 2013 r. radca prawny P. W. wniósł o uzupełnienie powyższego postanowienia o koszty przesłania skarżącej pocztą opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej (3,80 zł) oraz koszty przesłania pisma procesowego z 5 sierpnia 2013 r. do tutejszego Sądu (3,80 zł). Pełnomocnik wskazał, że mimo zawartego w jego piśmie z 5 sierpnia 2013 r. wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej również w tym zakresie, postanowienie nie zawierało stosownego rozstrzygnięcia.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 157 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej - "P.p.s.a.") Strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
Na mocy przepisu art. 166 tej ustawy, powyższa instytucja znajduje zastosowanie również do postanowień.
Jak stanowi z art. 250 P.p.s.a. wyznaczony radca prawny (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Mając na uwadze jednoznaczne brzmienie powyższego przepisu zgodzić się należy z wnioskodawcą, że ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi obok wynagrodzenia za udzieloną pomoc prawną przysługuje również zwrot niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Jednocześnie jednak należy mieć na uwadze, że z przepisu tego bezsprzecznie wynika, że wydatki te muszą być udokumentowane, poza tym, co wydaje się być oczywiste wydatki te muszą dotyczyć udzielonej pomocy prawnej.
Odnosząc się do pierwszego z wydatków, którego zwrotu domaga się wnioskodawca zauważyć należy, że wydatek związany z wysłaniem skarżącej za pośrednictwem poczty opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej nie został w żaden sposób udokumentowany, chociażby poprzez załączenie kopii pocztowego dowodu nadania. Tym samym wydatek ten, jako nieudokumentowany, nie podlega zwrotowi.
Z kolei wydatek związany z wysłaniem do tutejszego Sądu wniosku z 5 sierpnia 2013 r. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, jest wprawdzie udokumentowany (w aktach znajduje się koperta ze znaczkiem), jednakże nie stanowi on wydatku, o którym mowa w art. 250 P.p.s.a.
Zauważyć bowiem należy, że ostatnią czynnością, której w sprawie dokonał radca prawny P. W., jako ustanowiony w sprawie pełnomocnik, było sporządzenie i przesłanie skarżącej opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjne. Z kolei złożenie przez pełnomocnika wniosku z 5 sierpnia 2013 r. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej nie jest już czynnością wykonywaną w zakresie pomocy prawnej. Pełnomocnik występuje tu, jako wnioskodawca, we własnej sprawie. Tym samym wydatek ten nie podlega zwrotowi na podstawie art. 250 P.p.s.a. Należy również zauważyć, że przyjmując zasadność tego wydatku, jako poniesionego w zakresie udzielonej pomocy prawnej z urzędu, za wydatki, o których mowa w art. 250 P.p.s.a. uznać by należało konsekwentnie ewentualne wydatki wnioskodawcy związane z wniesieniem sprzeciwu a dalej zażalenia dotyczącego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.
Podsumowując przyjąć należy, że wydatki związane z przesłaniem za pośrednictwem poczty wniosku o przyznanie pełnomocnikowi wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, nie są wydatkami, o których mowa w art. 250 P.p.s.a. W sprawie z wniosku o przyznanie wynagrodzenia, ustanowiony w sprawie pełnomocnik z urzędu, występuje jako wnioskodawca we własnej sprawie a nie świadczy pomoc prawną.
Tym samym wniosek o uzupełnienie postanowienia z 9 sierpnia 2013 r. jest niezasadny.
W związku z powyższym, na podstawie art. 157 §1 w zw. art. 166 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.