Uzasadnienie
Postanowieniem z 31 grudnia 2012 r. referendarz sądowy przyznał Skarżącemu K. G. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego, którym wyznaczony został B.Zi. Wyrokiem z 7 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Skarżącego. Postanowieniem z 10 maja 2013 r. przyznano pełnomocnikowi wynagrodzenie za reprezentację Skarżącego przed Sądem I instancji. Pismem z 10 lipca 2013 r. pełnomocnik sporządził i wniósł skargę kasacyjną od wspomnianego wyroku, którą Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wyrokiem z 27 listopada 2015 r.
W piśmie z 4 grudnia 2015 r. pełnomocnik wniósł o przyznanie wynagrodzenia, które nie zostało uiszczone ani w części, ani w całości.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony (...) radca prawny (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności (...) radców prawnych (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym ustala się na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490).
W niniejszej sprawie pomoc prawna z urzędu sprowadzała się do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej oraz udziału w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
W tej sytuacji pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie wynoszące 75% stawki minimalnej określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) w zw. z § 6 pkt 1 rozporządzenia. W niniejszej sprawie stawka ta wynosi 60 zł, niemniej w § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) rozporządzenia zastrzeżono, iż wynagrodzenie nie może być niższe niż 120 zł. Tym samym pełnomocnikowi należało przyznać 120 zł. Jednocześnie kwota ta podlega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). W tym stanie rzeczy, uwzględniając powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.