Uzasadnienie
Skarżący A. P., pismem z 10 lutego 2017 r. wniósł skargę kasacyjna od wyroku WSA w Warszawie z 7 grudnia 2016 r., III SA/Wa 2965/15.
Następnie, Skarżący, pismem z 28 lutego 2017 r., zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych w zakresie zwolnienia od wpisu od skargi kasacyjnej.
Referendarz sądowy, wezwaniem z 8 marca 2017 r. wezwał Skarżącego do złożenia wypełnionego formularza PPF, w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Pełnomocnik Skarżącego, pismem z 20 marca 2017 r., zwrócił się o przedłużenie terminu do przedłożenia dokumentów, w tym formularza PPF, do 31 maja 2017 r. z uwagi na przedłużenie tymczasowego (na okres trzech miesięcy) aresztowania Skarżącego. Wskazał też, że Prokurator, pomimo podjęcia przez pełnomocnika starań o uzyskanie pozwolenia na kontakt ze Stroną i wstępnej zgody Prokuratora na spotkanie – nie wywiązuje się z obietnic. Załączył wniosek (kserokopię) o umożliwienie widzenia się z oskarżonym, adresowany do Prokuratury.
Referendarz sądowy, zaskarżonym postanowieniem z 28 marca 2017 r., pozostawił bez rozpoznania wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy.
Skarżący, działając poprzez pełnomocnika, w sprzeciwie od ww. postanowienia, zarzucił naruszenie art. 49, art. 252 oraz art. 84 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016r. poz. 718; dalej: p.p.s.a.) poprzez "błędne przyjęcie, że nie zachodzą przesłanki do przedłużenia terminu na złożenie dodatkowych dokumentów, brak wezwania Skarżącego do uzupełnienia braków wniosku o przedłużenie terminu "mimo stwierdzenia (...), iż wniosek ten wymaga uzupełnienia". Zdaniem Skarżącego, realizacja zasady sprawności postępowania nie może przeważać nad obowiązkiem stworzenia stronom postępowania możliwości realizacji swoich praw w drodze procesu sądowego". Skarżący został pozbawiony drogi sądowej poprzez pozostawienie wniosku o prawo pomocy bez rozpoznania. Nadto, jako osoba aresztowana nie ma możliwości pozyskania dokumentów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Stosownie do art. 259 § 1 P.p.s.a., od zarządzeń dotyczących prawa pomocy przysługuje środek zaskarżenia w postaci sprzeciwu. Rozpoznając taki sprzeciw sąd wydaje postanowienie na posiedzeniu niejawnym, w którym kwestionowane orzeczenie zmienia albo utrzymuje w mocy, zgodnie z art. 260 § 1 oraz § 3 P.p.s.a. W świetle art. 257 P.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu, lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Zdaniem Sądu, zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu, gdyż Skarżący nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. Wezwanie zostało prawidłowo doręczone pełnomocnikowi Skarżącego. Tym samym, w ocenie Sądu, sprzeciw Skarżącego nie ma usprawiedliwionych podstaw, zaś zawarta w nim argumentacja nie może stanowić podstawy do uchylenia zarządzenia referendarza sądowego.
Mając na uwadze powyższe, skoro referendarz prawidłowo pozostawił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, to działając na podstawie art. 260 § 1 i § 3 w związku z art. 257 P.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.