Uzasadnienie
Skarżąca P.G., wniósł do Sądu, na urzędowym formularzu PPF o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że jest po trzech zabiegach [...] i ma [...]. Stwierdzono u Skarżącego przewlekłe [...]. Jest pod stałą opieką [...]. Skarżący wskazał, że nie posiada oszczędności ponieważ wydał je na adwokatów i lekarzy. Obecne dochody z trudem wystarczają na pokrycie bieżących wydatków.
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że Skarżący samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe i nie posiada żadnego majątku. Z tytułu zatrudnienia uzyskuje wynagrodzenie 2.439,26 zł.
Z przedstawionego aktu notarialnego wynika, że Skarżący płaci alimenty na rzecz żony w wysokości 1.400 zł. Ponadto Skarżący oświadczył, że zamieszkuje wspólnie z żoną w domu stanowiącym własność żony. Z żoną posiada rozdzielność majątkową i nie wie jakie dochody uzyskuje żona. Skarżący oświadczył, że jego wydatki z tytułu alimentów, leków, wizyt lekarskich oraz wyżywienia wynoszą 2.439,26 zł miesięcznie.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "P.p.s.a.", prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§2), natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 3). W przypadku osób fizycznych przyznanie prawa pomocy następuje, w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy osoba ta wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt. 2 cyt. wyżej przepisu).
Z regulacji prawnych dotyczących kosztów sądowych można wysnuć wniosek, że wnoszenie opłat sądowych jest zasadą natomiast zwolnienie z ich uiszczenia stanowi odstępstwo od niej. Założeniem prawa do bezpłatnej pomocy prawnej jest to, że strona – ze względu na swój stan majątkowy – nie jest w stanie ponieść jej kosztów.
Prawo pomocy jest przyznawane osobom charakteryzującym się ubóstwem (przykładowo do takich osób zaliczyć można osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione zostały całkowicie środków do życia). Ubiegający się o taką pomoc powinni poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania. Koszty sądowe należy traktować jako wydatki bieżące w budżecie rodziny, które winny być zaspokajane na równi z innymi podstawowymi wydatkami.
Mając na uwadze powołane regulacje prawne i wynikające z nich zasady, jakimi należy kierować się rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy, jak i stan faktyczny sprawy, a także wysokość wpisu od skargi kasacyjnej – 240 zł należy stwierdzić, iż w sprawie brak jest podstaw dla pozytywnego załatwienia wniosku strony.
Z przedstawionych przez informacji wynika, że Skarżący posiada stałe źródło utrzymania uzyskując miesięczny dochód 2.439,26 zł. Z dochodów tych ponosi miesięczne wydatki, według wyliczenia 2.439,26 zł.
Wskazać jednak należy, że koszty sądowe są uznawane na równi z innymi niezbędnymi kosztami utrzymania. Biorąc zatem pod uwagę, że Skarżący posiada stałe źródło utrzymania, a kwota wpisu od skargi kasacyjnej wyniesie jedynie 250 zł. nie można przyjąć, że Skarżący nie jest w stanie jej uiścić.
Zatem w ocenie referendarza sądowego Skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych / kosztów wpisu sądowego od skargi kasacyjnej.
Z uwagi na powyższe na podstawie art. 245, art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.