Uzasadnienie
C. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca", "Spółka"), pismem z 21 października 2013 r. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] września 2013 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług oraz wysokości odsetek za zwłokę od tego zobowiązania na dzień 24 maja 2013 r. za I kwartał 2012 r., maj 2012 r., czerwiec 2012 r., lipiec 2012 r., sierpień 2012 r., wrzesień 2012 r., październik 2012 r., listopad 2012 r., grudzień 2012 r., styczeń 2013 r., luty 2013 r. oraz zabezpieczenia na majątku Skarżącej ww. zobowiązań wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 21 419 382 zł.
W skardze Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a.") gdyż jej wykonanie może spowodować znaczną szkodę finansową oraz trudne do odwrócenia skutki.
Skarżąca uzasadniając wniosek stwierdziła, że jedynym jej majątkiem jest jej rachunek bankowy, który został zablokowany. Blokada nastąpiła na dzień przed wydaniem tej decyzji (na 4 dni przed jej doręczeniem), na żądanie Generalnego Inspektora Informacji Finansowej (dalej: "GIIF"). Zdaniem Skarżącej istotną okolicznością w sprawie jest okoliczność zablokowania jej rachunku w momencie dokonywania transakcji kupna - sprzedaży przez Spółkę - która zablokowane środki otrzymała od nabywców telefonów (spółki T. Sp. z o.o. i M. Sp. z o.o. z siedzibą w W.) i miała je niezwłocznie przekazać sprzedawcy, który na tej podstawie wydałby dyspozycję do D. Sp. z o.o. (właściciel wynajmowanego magazynu) do zwolnienia towaru na rzecz nabywców wskazanych przez Spółkę).
Jednak zarówno pieniądze, jak i towar zostały zablokowane. Spółka wyjaśniła, iż nie zaskarża sposobu wykonania tych czynności, lecz opisuje je celem wykazania przesłanek wstrzymania decyzji o zabezpieczeniu. Dokonana bowiem zabezpieczenie stwarza, jej zdaniem niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Kwota pieniędzy zabezpieczona to łącznie 1 107 000 Euro, należąca po połowie do T. Sp. z o.o. i M. Sp. z o.o. Wskazane spółki bezwzględnie żądają od Skarżącej zwrotu tych pieniędzy, grążąc wszczęciem postępowania cywilnego w tym zakresie.
Ponadto ich przedstawiciele złożyli już zawiadomienie o przestępstwie dokonania oszustwa na swoją szkodę przez Prezesa Spółki – A.J.. Został on aresztowany. Dodatkowo organy ścigania zabezpieczyły towar w magazynie D. Sp. z o.o. - który to towar nie należy do Spółki, tylko do dostawcy - który również może podjąć kroki prawne przeciwko Spółce. Natomiast postępowanie karne wobec A.J. jest w toku. Jednocześnie T. Sp z o.o. i M. Sp z o.o. żądają zwrotu pieniędzy informując o niechybnym podjęciu kroków w postępowaniu cywilnym w tej sprawie - tym bardziej, że Naczelnik US odmówił tym spółkom zwolnienia przedmiotowych kwot z zajęcia.
Zatem konsekwencje w wyniku toczących się lub planowanych przez kontrahentów dla Spółki i dla jej zarządu, będą więc bardzo dotkliwe. Jeżeli wskazana kwota pieniędzy nie zostanie zwrócona nabywcom towaru, to wówczas będą ją dochodzić od zarządu, na zasadzie odpowiedzialności subsydiarnej.
Spółka wskazała, iż na ten moment nie prowadzi dalszej działalności, musiała zrezygnować z wynajmu biura i współpracy z zatrudnianymi osobami - które utraciły zdolności zarobkowania. W ocenie Skarżącej tylko odblokowanie jej rachunku, przez uchylenie zabezpieczenia (co miałoby nastąpić w drodze wstrzymania decyzji organów obu instancji) może pozwolić na wznowienie działalności i spłatę zobowiązań. Wskazała, iż prowadzenie działalności gospodarczej wymaga swobodnego operowania przynajmniej majątkiem ruchomym i rachunkiem bankowym. Zabezpieczenie na tego rodzaju składnikach majątku lub prawach majątkowych oznacza w praktyce uniemożliwienie prowadzenia jakiejkolwiek dalszej działalność i jej zakończenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Przyznanie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 wyżej wymienionej ustawy. U podstaw tej regulacji legła potrzeba zagwarantowania funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Z tego też względu, przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania, zostały w sposób wyczerpujący określone w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a., a mianowicie: po przekazaniu sądowi skargi, sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Stosownie do treści art. 33 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim - także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności, gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Zabezpieczenia w wyżej wskazanych okolicznościach można dokonać również w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, przed wydaniem decyzji:
- 1) ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego,
- 2) określającej wysokość zobowiązania podatkowego,
- 3) określającej wysokość zwrotu podatku.
W przypadku, o którym tu mowa, organ podatkowy na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji o zabezpieczeniu:
- 1) przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w pkt 1;
- 2) przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w pkt 2.
Stosownie do art. 239c Ordynacji podatkowej decyzja o zabezpieczeniu ma rygor natychmiastowej wykonalności z mocy prawa, chyba że przyjęto zabezpieczenie, o którym mowa w art. 33d § 2 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tą regulacją, zabezpieczenie wykonania decyzji następuje przez przyjęcie przez organ podatkowy, na wniosek strony, zabezpieczenia wykonania zobowiązania wynikającego z tej decyzji, wraz z odsetkami za zwłokę, w formie:
- 1) gwarancji bankowej lub ubezpieczeniowej,
- 2) poręczenia banku,
- 3) weksla z poręczeniem wekslowym banku,
- 4) czeku potwierdzonego przez krajowy bank wystawcy czeku,
- 5) zastawu rejestrowego na prawach z papierów wartościowych emitowanych przez Skarb Państwa lub Narodowy Bank Polski - według ich wartości nominalnej,
- 6) uznania kwoty na rachunku depozytowym organu podatkowego,
- 7) pisemnego, nieodwołalnego upoważnienia organu podatkowego, potwierdzonego przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową, do wyłącznego dysponowania środkami pieniężnymi zgromadzonymi na rachunku lokaty terminowej.
W sprawie zabezpieczenia (przyjęcia, odmowy, zmiany, uchylenia) organ rozstrzyga w postanowieniu, które podlega zaskarżeniu.
Z takim postępowaniem nie mamy jednak do czynienia w niniejszej sprawie, Skarżąca nie zgłosiła stosownego wniosku o przyjęcie zabezpieczenia, o którym mowa w ww. art. 33d Ordynacji podatkowej.
Mając powyższe na uwadze, skoro Skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji o zabezpieczeniu zobowiązania podatkowego, należy uznać, że art. 239c Ordynacji podatkowej wyłącza wstrzymanie wykonania takiej decyzji o zabezpieczeniu, tj. że mamy do czynienia z przypadkiem, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. (ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie wykonania takiej decyzji). Przedmiotowy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy odczytywać jako godzący w istotę dokonania zabezpieczenia, które zmierza do efektywnego zabezpieczenia wykonania przyszłego zobowiązania przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego.
Stosownie zatem do art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a. orzec należało jak w sentencji.