Uzasadnienie
Referendarz sądowy, postanowieniem z 29 listopada 2012 r. przyznał G. L. prawo pomocy w zakresie całkowitym.
Okręgowa Rada Adwokacka w W., pismem z 5 lutego 2013 r., do udzielenia pomocy prawnej skarżącej wyznaczyła adw. A. N..
Na rozprawie z 22 kwietnia 2013 r. stawił się substytut pełnomocnika z urzędu – adw. G. W. złożył o przyznanie kosztów postępowania sądowego, które nie zostały zapłacone ani w całości, ani w części. Nadto wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji. Na tej samej rozprawie z dnia 22 kwietnia 2013 r sprawy III SA/Wa 2801/12 i III SA/Wa 2802/12 zostały połączone do wspólnego rozpoznania.
Referendarz sądowy wskazuje, że wyznaczony przez Sąd pełnomocnik ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270/ - dalej jako u.p.p.s.a). Do czynności, o których mowa w tym przepisie, należy – m.in. – sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Niesporne jest też, zarówno w orzecznictwie jak i w piśmiennictwie, że wynagrodzenie należy się za pomoc prawną faktycznie udzieloną.
O udzieleniu pomocy prawnej w sprawie referendarz sadowy wnioskuje z udziału w postępowaniu pełnomocnika z urzędu i substytuta, co zostało wyrażone także w protokole z rozprawy. Wartość przedmiotu sporu została oznaczona w sprawie na kwotę 52572 zł, co wynika tak z odpowiedzi na skargę, jak z uwag do zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 24 września 2012 r. Zgodnie z § 6 pkt 6 w zw z § 18 ust. 1 pkt 1 lit a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. o opłatach za czynności adwokackie oraz ponoszeniu przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm., stawki minimalne wynoszą przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 50.000 zł do 200.000 zł - 3.600 zł. Kwota podatku VAT wynosi 828 zł. Z akt sprawy nie wynika zarazem udział pełnomocnika w jakimkolwiek etapie postępowania przed Sądem II instancji Dlatego, należało, na podstawie art. 250, art. 258 § 2 pkt 8, § 3 u.p.p.s.a., orzec, jak w sentencji.