Uzasadnienie
Okręgowa Rada Adwokacka w W., po ustanowieniu Skarżącym pełnomocnika z urzędu postanowieniem st. referendarza sądowego z 4/1/2017 r., pismem z 22/2/2017 r., do udzielenia pomocy prawnej wyznaczyła adw. G. C..
Pełnomocnik z urzędu zapoznał się – kilkukrotnie - z aktami sprawy, stawił się na rozprawie, zaś pismem z 29/3/2017 r. poparł skargę, usiłując wykazać wady w postepowaniu organów administracji. Nadto wniósł, również parokrotnie, o przyznanie od Skarbu Państwa kosztów postępowania oraz oświadczył, że koszty nie zostały uiszczone przez skarżącego ani w całości, ani w części.
Referendarz sądowy wskazuje, że wyznaczony przez Sąd pełnomocnik ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 - dalej jako u.p.p.s.a). Do czynności, o których mowa w tym przepisie, należy – m.in. – udział w rozprawie, w innych czynnościach procesowych, czy zapoznanie się z aktami sprawy, co miało miejsce w sprawie.
O udzieleniu pomocy prawnej w sprawie referendarz sądowy wnioskuje z udziału w postępowaniu pełnomocnika z urzędu, co zostało uwiecznione protokole rozprawy i adnotacji o zapoznaniu się z aktami sprawy. Zarazem, referendarz sądowy, pomimo podjętych działań poszukiwawczych, nie doszukał się żadnych oznak, by stronie nie została udzielona pomoc prawna lub by pomoc ta nie wypełniała standardów rzetelnego postepowania, albo by miała charakter pozorny (cael(um) ipsum petimus (stultita). Tym samym był zobowiązany uznać, że gwarancje dostępu strony do Sądu, znajdującej się w niekorzystnej sytuacji materialnej, zostały zachowane.
Z treści § 22 rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016 r., poz 1714) wynika, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Podobnie, z § 22 rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. Ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2015, poz. 1801) wynika, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Z § 23 wynika natomiast, że rozporządzenie weszło w życie z dniem 1 stycznia 2016. Dlatego należy do oceny wniosku o przyznanie wynagrodzenia stosować przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. o opłatach za czynności adwokackie oraz ponoszeniu przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 r, poz. 461 ze zm.), ponieważ postępowanie sądowe w niniejszej sprawie zostało wszczęte skargą złożoną 28 sierpnia 2015 r., czyli po rządami rozporządzenia z 28 września 2002 r. W sprawie występuje wartość przedmiotu zaskarżenia, ponieważ przed sądem jest rozstrzygnięcie w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego, wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 319753,- zł. Sprawa badana przez Sąd dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych.
Zgodnie z § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. o opłatach za czynności adwokackie oraz ponoszeniu przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 r poz. 461), stawki minimalne, przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 200000 zł, wynoszą 7200 zł, zatem ta stawka jest należna w sytuacji, kiedy wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 319753,- zł. Referendarz sądowy nie doszukał się przesłanek do miarkowania wynagrodzenia na podstawie art. 250 § 2 u.p.p.s.a.
Do kwoty wynagrodzenia należy doliczyć podatek VAT w wysokości 23 % (1656 zł).
Dlatego, należało, na podstawie art. 250, art. 258 § 2 pkt 8, § 3 u.p.p.s.a., orzec, jak w sentencji.