Uzasadnienie
Postanowieniem z [...] marca 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 2701/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał skarżącej L. K. S. prawo pomocy w zakresie całkowitym. Pełnomocnikiem z urzędu Krajowa Rada Doradców Podatkowych wyznaczyła doradcę podatkowego T. H.. W dniu 12 września 2007 r. skarżąca umocowała T. H. do jej reprezentowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 2701/06. Na rozprawie, która odbyła się 21 września 2007 r. ustanowiony w sprawie doradca podatkowy wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego w tym kosztów zastępstwa procesowego z urzędu (protokół rozprawy - karta 120 akt sądowych). Ponadto, pismem z 28 września 2007 r. pełnomocnik oświadczył, że jest podatnikiem podatku od towarów i usług oraz przedstawił własne dane personalne.
Postanowieniem z [...] grudnia 2007 r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił doradcy podatkowemu T. H. przyznania wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy.
W sprzeciwie wniesionym od powyższego postanowienia podniósł on, że w trakacie rozprawy w dniu 21 września 2007 r. składając do protokołu wniosek o zwrot kosztów oświadczył on, iż opłata z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej nie została opłacona w całości lub w części. Wobec powyższego, w ocenie pełnomocnika, sprzeciw od postanowienie referendarza jest zasadny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W myśl art. 260 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej p.p.s.a.), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej z urzędu przez doradcę podatkowego określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 212, poz. 2075).
W § 2 ust. 1 pkt 1 lit g cyt. rozporządzenia określono, że wynagrodzenie doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji, w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna uzależnione jest od wartości przedmiotu sprawy i w sprawach gdzie wartość ta przekracza 200.000 zł wynosi 7.200 zł.
W rozpatrywanej sprawie wartość przedmiotu sporu to 274.728 zł, a zatem wynagrodzenie doradcy podatkowego winno wynosić wskazaną powyżej kwotę 7.200 zł.
Skoro zatem w sprzeciwie wniesionym przez doradcę podatkowego T. H. zawarł on oświadczenie o tym, że opłata z tytułu udzielonej pomocy prawnej nie zostały zapłacona w całości lub w części to uznać należało, że przyznanie powyższej kwoty ze środków budżetowych jest w pełni zasadne.
W tym stanie rzeczy, uwzględniając powołane wyżej przepisy oraz art. 260 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.