Uzasadnienie
W skardze kasacyjnej z 30 czerwca 2008 r. Skarżąca E. B., działając przez pełnomocnika będącego adwokatem, zwróciła się o zwolnienie od należnego od niej wpisu, który jednocześnie uiściła w tym samym dniu.
Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) dalej powoływanej jako "p.p.s.a.", wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru – w tym przypadku PPF. Konsekwencje niezłożenia wniosku w takiej właśnie formie reguluje art. 257 p.p.s.a., stanowiący, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Skutki złożenia wniosku z pominięciem wymaganej formy łagodzi wprawdzie § 2 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245), zgodnie, z którym jeżeli wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony przez osobę fizyczną na urzędowym formularzu, przesyła się jej ten formularz w celu jego wypełnienia, jednakże stosując ten przepis należy mieć na uwadze wyrażoną w art. 6 p.p.s.a. zasadę udzielania pomocy stronom. Stanowi ona, iż Sąd udziela stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz poucza je o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań. Wnioskując a contrario Sąd nie ma obowiązku udzielania takich wskazówek w sytuacji, gdy w sprawie występuje profesjonalny pełnomocnik (adwokat lub radca prawny).
Skoro zatem wniosek o zwolnienie od wpisu od skargi kasacyjnej wniesiony przez pełnomocnika Skarżącej, będącego adwokatem, nie został złożony na urzędowym formularzu PPF, należało pozostawić go bez rozpoznania jako wniosek, który nie czyni zadość wymaganiom z art. 252 § 2 p.p.s.a. Od profesjonalnego pełnomocnika należy bowiem wymagać znajomości przepisów w tym zakresie. Pogląd taki prezentowany jest również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienia: z 21 marca 2005 r., II FZ 20/05, niepubl.; z 3 marca 2005 r., I FZ 8/05, niepubl.).
Z tej przyczyny, na podstawie art. 257 w związku z art. 252 § 2 p.p.s.a. i art. 254 § 1 p.p.s.a. postanowiono jak na wstępie.