Uzasadnienie
Postanowieniem z 24 sierpnia 2012 r. referendarz sądowy przyznał Skarżącemu J.M. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata, którym wyznaczony został M.B. Wyrokiem z 27 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Skarżącego. Postanowieniem z 26 kwietnia 2013 r. przyznano pełnomocnikowi wynagrodzenie za reprezentację Skarżącego przed Sądem I instancji. Pismem z 16 maja 2013 r. pełnomocnik sporządził i wniósł skargę kasacyjną od wspomnianego wyroku, którą Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wyrokiem z 5 listopada 2015 r. W skardze tej zawarł wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu, oświadczając, że koszty te nie zostały uiszczone ani w całości, ani w części.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem ustala się na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461; dalej: "rozporządzenie"). Przepisy te mają zastosowanie w niniejszej sprawie na mocy § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801).
W sprawie tej pomoc prawna z urzędu sprowadzała się do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej oraz udziału w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W tej sytuacji pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie wynoszące 75% stawki minimalnej określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, o czym stanowi § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia. W niniejszej sprawie stawka ta wynosi 240 zł. Tym samym pełnomocnikowi należy się wynagrodzenie w wysokości 180 zł. Jednocześnie wynagrodzenie to podlega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). W tym stanie rzeczy, uwzględniając powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.