Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 1 lutego 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 2188/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone przez D. z siedzibą w N. postanowienia Ministra Finansów w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych
Pismem z dnia 6 maja 2013 r. pełnomocnik Spółki zarządzającej Skarżącą D. GmbH złożył wniosek o wykładnię powyższego wyroku przepisów prawa podatkowego dotyczące podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie prawa do zwolnienia podmiotowego określonego w art. 6 ust. 1 pkt 10a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm.) gdyż powziął wątpliwości na tle uzasadnienia wyroku, co do adresata przyszłej interpretacji indywidualnej, czy ma być to spółka zarządzająca, czy podmiot który złożył skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: "p.p.s.a.", sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości, co do jego treści, a postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości, co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna, więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków, jakie orzeczenie to ma wywołać. Podkreślić należy, że wykładnia orzeczenia nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy.
Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami, co do dalszego postępowania (postanowienia NSA: z dnia 15 kwietnia 2010 r., II GSK 406/09, z dnia 28 stycznia 2010 r., II GZ 1/10, z dnia 23 września 2008 r., I OZ 698/08, orzeczenia dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Takie poglądy prezentowane są również w doktrynie prawa (por. T. Woś komentarz do art. 158 (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008, str. 576).
W ocenie Sądu kwestia podniesiona w piśmie pełnomocnika Spółki zarządzającej nie wymaga wykładni wyroku bowiem dotyczy reprezentacji podmiotu wnoszącego skargę. Wnioskodawczyni i Skarżąca w jednej osobie – D., nie posiadająca osobowości prawnej, reprezentowana była w postępowaniu przed Ministrem Finansów oraz przed tutejszym sądem przez spółkę zarządzającą posiadającą osobowość prawną – D. GmbH. Gdyby w dalszym postępowaniu, po wyroku,w imieniu D. wystapił inny właściwie umocowany pełnomocnik byłby on również uprawniony do domagania się wydania interpretacji indywidualnej dla D. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 w związku z art. 193 p.p.s.a.