Uzasadnienie
W załączeniu do skargi kasacyjnej W.i G. T. (dalej - "Skarżący") wnieśli na urzędowym formularzu PPF o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wskazali, iż mają na utrzymaniu trojkę dzieci, z kolei wszystkie wolne środki finansowe zabezpiecza urząd skarbowy. Oświadczyli, iż nie osiągają żadnych dochodów. Posiadają udziały w kilku nieruchomościach oraz dwa samochody, które również zostały zabezpieczone przez urząd skarbowy.
Z uwagi, na fakt, iż oświadczenia zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy okazały się niewystarczające od oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych Skarżących, zostali oni wezwani do: wskazania i udokumentowania wszystkich źródeł utrzymania, nadesłania zeznań podatkowych za 2010 r., nadesłania wyciągów ze wszystkich rachunków bankowych za ostatnie trzy miesiące, wskazania i udokumentowania wysokości ewentualnych zajęć z tytułu prowadzonego postępowania egzekucyjnego, wskazania źródeł finansowania ustanowionego w sprawie pełnomocnika, wskazania wysokości miesięcznych wydatków składających się na bieżące utrzymanie Skarżących oraz osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania.
Przedmiotowe wezwanie zostało wysłane na adres pełnomocnika Skarżących i doręczone w dniu 22 czerwca 2011 r., zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru.
Do dnia dzisiejszego Skarżący nie odpowiedzieli na wezwanie Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na podstawie art. 243 § 1 oraz art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "P.p.s.a."), właściwy sąd administracyjny może na wniosek strony przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
W rozpoznawanej sprawie Skarżący wnieśli o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych tj. w zakresie częściowym. Przepis art. 246 §1 pkt 2 P.p.s.a. stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże (podkreślenie Sądu), że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Ustosunkowując się do powyższego należy podkreślić, iż to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, iż sytuacja finansowa, w której się znajduje uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy.
Sąd zauważa, iż w rozpoznawanej sprawie, oświadczenia Skarżących zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy okazały się niewystarczające do oceny ich rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych. W związku z tym, w celu dokonania rzetelnej oceny sytuacji materialnej Skarżącego, Sąd w oparciu o przepis art. 255 w zw. z art. 252 § 1 P.p.s.a., wezwał ich do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy o stosowne oświadczenia i dokumenty.
Z tego obowiązku Skarżący nie wywiązali się.
W tym miejscu należy podkreślić, że to Skarżący wnieśli o przyznanie prawa pomocy, w związku z tym, to na nich spoczywał obowiązek wykazania, że spełniają przesłanki z art. 246 §1 pkt 2 P.p.s.a., tj. do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. Brak współpracy ze strony Skarżących w celu ustalenia ich rzeczywistej sytuacji finansowej i przerzucanie tego obowiązku na Sąd, nie przemawia za pozytywnym załatwieniem wniosku.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie z dnia 5 września 2005 r., sygn. akt II FZ 414/05; postanowienie z dnia 14 września 2005 r., sygn. akt II FZ 575/05) prezentowany jest bowiem pogląd, iż o ile nieprzeprowadzenie postępowania uzupełniającego, co do rzeczywistego stanu majątkowego strony, w przypadku gdy okoliczności przedstawione we wniosku budzą jakiekolwiek wątpliwości, jest istotną wadą postępowania, o tyle uchylenie się strony od obowiązków nałożonych w toku takiego postępowania uznać należy za przeszkodę wykluczającą uprawdopodobnienie wskazanych we wniosku okoliczności, a tym samym przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie.
W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, iż nie zachodzą przesłanki do zastosowania wobec Skarżących instytucji prawa pomocy.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 243 §1, art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 254 §1 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.