Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 28 kwietnia 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 1974/14

Uzasadnienie

UZSADNIENIE

1. I. Stan sprawy przedstawia się następująco:
2. 1. Wójt Gminy C. (dalej zwany: "Wójtem Gminy") decyzją z [...] stycznia 2014r. ustalił K. G. (dalej zwany: "Skarżącym") wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2014r. w wysokości 239 zł. Za podstawę opodatkowania przyjęto powierzchnię: w podatku rolnym użytków rolnych: 1,2380 ha (z 4,4000 ha fiz.) przy stawce 137,50 zł; w podatku leśnym: 1,8400 ha lasu przy stawce 37,6310 zł. Wskazano też nieużytki o powierzchni 2.300 m2, budynki mieszkalne o powierzchni 69 m2 i pozostałe budynki o powierzchni 37 m2, jako zwolnione z opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Z akt sprawy wynika, iż Skarżący 27 lutego 2014r. odmówił przyjęcia ww. decyzji, w związku z czym organ uznał ten dzień za datę doręczenia decyzji.

2. Skarżący w odwołaniu wniesionym 27 lutego 2014r. wyjaśnił, że odmówił obioru ww. decyzji, gdyż była niezgodna z: księgą wieczystą nr [...] i aktem notarialnym nr [...], które określają właściwą powierzchnię gruntu. Wniósł także o stwierdzenie nieważności decyzji "przerwanej w 1999r. z powodu niezgodności" powierzchni gruntów i o ustalenie, na jakiej podstawie ją wydano. Wskazał także, iż decyzję "NPR" będzie odbierał osobiście po zapoznaniu się z jej treścią.

3. Skarżący w pismach przekazanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przy piśmie z 12 marca 2014r. I KO 67/14 wskazywał na niezgodność powierzchni określonej w ww. decyzji Wójta Gminy. W kolejnych pismach z 14 i 28 marca 2014r. sformułował ponownie zarzuty dotyczące nieprawidłowego wskazania powierzchni gruntów stanowiących jego własność. W piśmie z 15 kwietnia 2014r. przysłał kopie kierowanych do niego pism z odręcznymi adnotacjami odnośnie określenia właściwej powierzchni działek. Przy piśmie nadanym 23 kwietnia 2014r. przekazał informacje podatkowe na 2014r. i kopie pisma Wójta Gminy z 22 kwietnia 2014r.

4. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. (dalej zwane: "SKO") decyzją z [...] maja 2014r. utrzymało w mocy ww. decyzję Wójta Gminy. W podstawie prawnej wskazano m.in.: art. 13 § 1 pkt 3 oraz art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r. poz. 749 ze zm.; dalej zwana: "O.p.").

SKO na wstępie odnosząc się do żądania stwierdzenia nieważności decyzji "przerwanej w 1999r...." wyjaśniło, iż zgodnie z art. 247 § 1 O.p. organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej. Z literalnego brzmienia ww. przepisu wynika, iż warunkiem stwierdzenia nieważności decyzji jest zakończenie postępowania decyzją ostateczną. Skoro w świetle ww. przepisu stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją proceduralną, która ma zastosowanie wyłącznie do decyzji ostatecznych, wniosek strony dotyczący stwierdzenia nieważności decyzji złożony w terminie do wniesienia odwołania winien być rozpatrzony w trybie odwoławczym (por. wyrok NSA z 23 listopada 2000r. sygn. akt III SA 2619/99, LEX nr 46521). Tryb stwierdzenia nieważności służy eliminowaniu z obrotu prawnego decyzji dotkniętych kwalifikowanymi naruszeniami prawa i jego przedmiotem jest kontrola prawidłowości decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym, z punktu widzenia ściśle określonych i wymienionych w ustawie przesłanek.

W postępowaniu zwykłym, w wyniku odwołania, organ drugiej instancji ponownie rozpatruje sprawę, a zakres postępowania odwoławczego jest szerszy niż trybu nadzwyczajnego, jakim jest stwierdzenie nieważności.

SKO zwróciło uwagę, iż Wójta Gminy wydał decyzję w niezmienionym stanie faktycznym, w stosunku do roku poprzedniego, a ustalenia wysokości podatku rolnego na 2014r. dokonano na podstawie danych z ewidencji gruntów. Z danych tych, według stanu na 16 kwietnia 2012r., aktualnych na dzień wydania ww. decyzji, wynika, iż Skarżący jest właścicielem użytków rolnych, nieużytków i lasów o łącznej powierzchni 6,47 ha, w tym sklasyfikowanych jako: R IVa o pow. 0,38 ha, R IVb o pow. 1,06 ha, R V o pow. 0,95 ha, R VI o pow. 1,12 ha, ŁV o pow. 0,13 ha, Ps IV o pow. 0,09 ha, PS V o pow. 0,26 ha, PS VI o pow. 0,23 ha, PS Z VI o pow. 0,07 ha, Ls o pow. IV 0,56 ha, Ls V o pow. 1,26 ha, Ls VI o pow. 0,02 ha, N o pow. 0,23 ha oraz R-B VI o pow. 0,11 ha. Wójt Gminy w części dotyczącej ustalenia wysokości podatku rolnego prawidłowo wykazał, że własność Skarżącego obejmującą powierzchnię użytków rolnych - 4,40 ha fiz., przyjmując za podstawę opodatkowania podatkiem rolnym powierzchnię użytków rolnych: 1,2380 ha przel. i powierzchnię gruntów - 0,23 ha fiz. (2.300 m²) - sklasyfikowanych w ewidencji gruntów, jako nieużytki, które na podstawie art. 7 pkt 10 ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010r. Nr 95, poz. 613 ze zm.; dalej zwana: "u.p.o.l.") są zwolnione z opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Podatek rolny od użytków rolnych obliczono z uwzględnieniem stawki obowiązującej na 2014r. - 137,50 zł i po zaokrągleniu do pełnych złotych, wyniósł 170 zł. W 2014r. opodatkowaniu podlegały lasy, stanowiące własność Skarżącego, o łącznej pow. 1,84 ha, od których obliczono podatek leśny według stawki 37,6310 zł, po zaokrągleniu do pełnych złotych - 69 zł. Łączne zobowiązanie pieniężne na 2014r. wyniosło zatem 239 zł.

Organ odwoławczy wyjaśnił ponadto, iż przy opodatkowania gruntów podatkiem rolnym, od nieruchomości i leśnym nie sumuje się powierzchni gruntów stanowiącej podstawę opodatkowania różnymi podatkami. W świetle definicji zawartej w art. 2 ust. 1 ustawy z 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (Dz.U. z 2013r. poz. 1381 ze zm.; dalej zwana: "u.p.r.") za gospodarstwo rolne uważa się, bowiem obszar gruntów, o których mowa w art. 1, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej.

Natomiast zgodnie z art. 1 u.p.r. opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków, jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Jednocześnie wskazał, że grunty sklasyfikowane w ewidencji, jako nieużytki i lasy, nie są gospodarstwem rolnym w rozumieniu tej ustawy.

SKO stwierdziło, iż Wójt Gminy w ww. decyzji błędnie ustalił powierzchnię budynków mieszkalnych – 69 m² i pozostałych budynków - 37 m², podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, bowiem podane wielkości wynikają z ewidencji powierzchnia zabudowy. Zgodnie zaś z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podstawę opodatkowania budynków lub ich części stanowi powierzchnia użytkowa, przy czym stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. powierzchnia użytkowa budynku lub jego części, powinna być mierzona po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych i szybów dźwigowych; za kondygnację uważa się garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe.

Biorąc pod uwagę definicję pojęcia "powierzchni użytkowej budynku" nie sposób przyjąć, aby powierzchnia zabudowy równa była powierzchni użytkowej. Należało jednak przyjąć powierzchnię użytkową, zgodnie z danymi wykazanymi przez Skarżącego, skoro organ pierwszej instancji nie dokonał pomiarów w celu ustalenia powierzchni. Skarżący w informacji w sprawie podatku od nieruchomości podał, iż powierzchnia użytkowa budynku mieszkalnego (cztery mieszkania) wynosi 50 m², zaś drewnianego budynku gospodarczego - 30 m². SKO podkreśliło przy tym, że niezgodne z przepisami prawa ustalenia Wójta Gminy w zakresie opodatkowania budynków, ze względu na zwolnienie tych budynków z opodatkowania, nie mają wpływu na wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego Skarżącego za 2014r. i z tego względu nie mogą stanowić podstawy uchylenia ww. decyzji. Na potwierdzenie swojego stanowiska SKO wskazało wyrok WSA w Warszawie z 5 lutego 2007r. sygn. akt III SA/Wa 2570/06, z którego wynika, iż "Jeżeli samo rozstrzygnięcie zawarte w decyzji wydanej w pierwszej instancji jest prawidłowe i brak jest w związku z tym podstaw do podjęcia w sprawie innego rozstrzygnięcia, to wady uzasadnienia tej decyzji podlegają korekcie poprzez ich wskazanie i odpowiednie wyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego. Organ odwoławczy obowiązany jest niejako "zastąpić" wadliwą cześć uzasadnienia argumentacją, którą uznaje za prawidłową".

SKO wyjaśniło też, że podstawę zwolnienia z opodatkowania budynku mieszkalnego stanowi § 2 pkt 1 uchwały Nr [...] Rady Gminy w C. z [...] listopada 2012r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie Gminy C. i wprowadzenia zwolnień od tego podatku. Budynek gospodarczy położony, tak jak i budynek mieszkalny, na działce ewidencyjnej nr [...] sklasyfikowanej w ewidencji gruntów, jako użytki rolne zabudowane oznaczone symbolem B-RVI, podlega zwolnieniu na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4) lit. b) u.p.o.l. Zgodnie z tym przepisem zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej.

SKO, odnosząc się do zarzutów odwołania i argumentów Skarżącego zawartych w licznej korespondencji - wyjaśniło, iż zasadniczy zarzut dotyczący nieprawidłowej powierzchni gruntów wskazywanej, jako podstawa opodatkowania podatkiem rolnym - nie może być uwzględniony. WSA w Warszawie w wyroku z 7 maja 2013r. sygn. akt III SA/Wa 3206/12, ze skargi Skarżącego na decyzję SKO w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na 2012r. wyjaśniło, iż "dla potrzeb podatku od nieruchomości, jak Sąd wcześniej wskazał, podstawowe znaczenie mają zapisy dokonane w ewidencji gruntów i budynków. Organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń, co do wielkości gruntu. Powoływanie się przez Skarżącego w postępowaniu podatkowym, iż posiadany grunt ma inną wielkość lub inne przeznaczenie, niż wynika z ewidencji nie może mieć wpływu na decyzję w przedmiocie podatku od nieruchomości.

Istotne dla orzeczenia w przedmiocie podatku są bowiem tylko zapisy wynikające z ewidencji. Dopóki zapis taki nie zostanie zmieniony, jego treść jest dla organu podatkowego wiążąca. Na podkreślenie zasługuje to, iż nie jest rolą organów podatkowych badanie zgodności prowadzonej przez starostę ewidencji gruntów i budynków. Organy podatkowe wykonują wyłącznie zadanie zmierzające do określenia wysokości podatku od nieruchomości uwidocznionych w powyższej ewidencji. Przyjąć zatem należy, iż organy podatkowe są związane danymi zawartymi w urzędowym wykazie nieruchomości a Stronie niezadowolonej z ustaleń innych organów administracji przysługują odrębne środki zaskarżenia zmierzające do ustalenia rzeczywistego stanu rzeczy. Z tych też powodów żądania Skarżącego adresowane do organów podatkowych, co do zmiany danych w ewidencji są niecelowe".

SKO zauważyło, że Skarżący od lat ubiega się o dokonanie zmian w ewidencji gruntów, ale zmian nie wprowadzono, zaś w dotychczasowym postępowaniu Skarżący nie przedstawił dokumentów, które mogłyby stanowić podstawę dokonania zmian w ewidencji.

5. Skarżący w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję SKO wniósł "o stwierdzenie nieważności decyzji, której odmówiłem odbioru i od 1999r. jest przerwana" oraz o doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem.

W uzasadnieniu wyjaśnił, że podstawę określenia prawidłowej powierzchni działek stanowią: akt notarialny z [...] kwietnia 1988r. nr [...] i Księga wieczysta nr [...]. Na podstawie ww. aktu matka przekazała mu gospodarstwo rolne o pow. 7,55 ha z budynkami, w dziale III KW nr [...] wpisano prawo dożywocia w działce [...] - 134 ha. W 3/4 części otrzymał udziały w działkach [...] (siedlisko + budynki) – [...] (las) – [...] (las) – [...] z 9,62 ha. Obliczył, iż po wywłaszczeniu 33 arów posiada własność i udziały w gruntach o powierzchni 9,29 ha fiz. Wskazał ponownie na własne wyliczenia obrazujące jego udziały w działkach i wynikającego z tego powierzchnie tych działek, które są jego własnością oraz argumenty dotyczące dziedziczenia ustawowego.

Do skargi załączył kopię: mapy z projektem podziału z 1 października 1992r., aktu notarialnego z [...] kwietnia 1998r. rep. [...], zaświadczenia z 9 marca 1988r. oraz opinii biegłego sądowego z zakresu wyceny działek.

1. 6. SKO w odpowiedzi na wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
2. 7. Skarżący w pismach z 1 i 24 lipca oraz 5, 7 i 11 sierpnia 2014r. wskazywał ponownie na konieczności doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem, powielając argumentację i wyliczenia w zakresie właściwych wartości udziałów i powierzchni działek. W kolejnym piśmie z 22 sierpnia 2014r. zwrócił uwagę na zaświadczenie z 17 czerwca 2014r. wydane przez Urząd Gminy C., w którym wskazano właściwą powierzchnie fizyczną gruntów – 6,47 ha i powierzchnię przeliczeniową użytków rolnych – 1,82 ha.

Skarżący w pismach z 30 września i 2 października 2014r. ponownie wskazał na ustalenie prawidłowej powierzchni nieruchomości, a w pismach z 1 października 2014r. ponownie podniósł kwestię stwierdzenia nieważności decyzji z 2014r., z powodu jej niezgodności ze stanem faktycznym. Natomiast 10 października 2014r. Skarżący nadesłał kserokopię wyroku Sądu Rejonowego w W. [...] Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w S. z [...] września 2014r. sygn. akt [...] z odręcznymi notatkami. W kolejnych pismach Skarżący podtrzymał swoje stanowisko i argumentację w sprawie.

Pełnomocnik Skarżącego pismem z 14 kwietnia 2015r. wniósł o uchylenie ww. decyzji SKO i decyzji Wójta Gminy, z uwagi na kwestionowane przez Skarżącego dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, będące podstawą ustalenia wymiaru podatku. Stosownie do treści art. 180 § 1, art. 181, art. 194 § 1 i 3, art. 187 i art. 188 O.p., w sytuacji gdy strona kwestionuje dowody zgromadzone w prawie, organ powinien dopuścić dowody przeciwne, w tym dowody wnioskowane przez stronę. Skoro organy obu instancji, mimo kwestionowania przez Skarżącego treści ewidencji gruntów i budynków, zaniechały przeprowadzenia postępowania dowodowego w dostatecznym zakresie, uzasadnione jest uchylenie, z tego powodu, decyzji obu instancji.

Skarżący w kolejnych pismach z 20 i 21 oraz 28 kwietnia 2015r. powtórzył wcześniejszą argumentację oraz nadesłał m.in. kserokopię odpisu zwykłego księgi wieczystej nr [...] wg stanu na 9 kwietnia 2015r.

1. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
2. 1. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
3. 2. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm., dalej zwana: "P.p.s.a.") sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji.
4. 3. Sąd w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, biorąc pod uwagę wskazane wyżej przepisy i kryteria oceny zaskarżonej decyzji administracyjnej, określone w przepisach P.p.s.a. uznał, iż decyzji SKO nie narusza prawa.
5. 4. Przedmiotem zaskarżenia w sprawie jest decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy C., ustalającą Skarżącemu wysokość łącznego zobowiązania podatkowego na 2014r., którą wydano na podstawie art. 1, art. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 i 3, art. 6c ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2013r. Nr 1381, ze zm.), art. 1 ust. 1 i 2, art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 3, ustawy z dnia 30 października 2002r. o podatku leśnym (Dz. U. z 2013r. Nr 465) oraz art. 1a ust. 1 pkt 5, art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l. oraz § 2 pkt 1 uchwały Rady Gminy w C. z [...] listopada 2012r. nr [...] w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości na terenie Gminy C. oraz wprowadzenia zwolnień od tego podatku oraz uchwały Rady Gminy w C. z [...] listopada 2013r. nr [...] w sprawie obniżenia średniej ceny skupu żyta za jedenaście kwartałów poprzedzających kwartał poprzedzający rok podatkowy, przyjmowanej jako podstawa obliczenia podatku rolnego na 2014r., Komunikatu Prezesa GUS z 21 października 2013r. w sprawie średniej ceny sprzedaży drewna, obliczonej według średniej ceny drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały 2013r. (M.P. z 2013r. poz. 828), przyjmowanego jako podstawa obliczenia podatku leśnego na 2014r.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO odwołało się również do treści przepisu art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 100, poz. 1086 ze zm., dalej zwana: "u.p.g.k."), który stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Zdaniem Sądu ww. decyzja SKO, wbrew stanowisku prezentowanemu przez Skarżącego, odpowiada prawu. Materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony w sposób zupełny, a znajdujące się w aktach sprawy zapisy z ewidencji gruntów i budynków uprawniały do ustalenia wskazanej w decyzji organu pierwszej instancji wielkości podatku rolnego oraz leśnego, jak również przyjęcia, że Skarżący jest zwolniony z podatku od nieruchomości na podstawie § 2 pkt 1 ww. uchwały Rady Gminy w C. z [...] listopada 2012r. nr [...].

Sąd wskazuje, że rację ma SKO twierdząc, że na potrzeby podatków, których wysokość została ustalona w ww. decyzji Wójta Gminy C., podstawowe znaczenie mają zapisy dokonane w ewidencji gruntów i budynków. Organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń, co do powierzchni gruntów. Powoływanie się przez Skarżącą w postępowaniu podatkowym, iż posiadany grunt ma inną wielkość lub inne przeznaczenie, niż wynika z ww. ewidencji nie może mieć wpływu na decyzję w przedmiocie ustalenia w szczególności podatku rolnego czy leśnego. Przy wymierzaniu czy określaniu podatku istotne znaczenie mają zapisy wynikające z ewidencji. Dopóki zapis taki nie zostanie zmieniony, jego treść jest dla organu podatkowego wiążąca.

W sprawie z danych pochodzących z wypisu z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostwo Powiatowe w S. wynika, iż Skarżący jest właścicielem użytków rolnych, nieużytków i lasów o łącznej powierzchni 6,47 ha.

Skarżący kwestionuje zapisy z ww. ewidencji i powierzchnię gruntów przyjętą jako podstawę opodatkowania, albowiem twierdzi, że jest ona niezgodna z treścią aktu notarialnego [...].

Zgodnie z art. 7d u.p.g.k. prowadzenie ewidencji gruntów i budynków należy do zadań Starosty. Szczegółowe zasady prowadzenia ewidencji i czynionych w niej zapisów normuje rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38.poz. 454, ze zm., zwane dalej "rozporządzeniem").

Zgodnie z § 46 ust. 1 rozporządzenia dane zawarte w ewidencji – rejestrze gruntów - podlegają aktualizacji z urzędu, na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych o których mowa w § 10 i 11 rozporządzenia. Z przepisu tego wynika, że Starosta ma ograniczony katalog możliwości dokonywania zmian w ww. ewidencji z urzędu. Aktualizacja danych z urzędu może dotyczyć tylko zmian wynikających z określonych dokumentów. I tak § 46 ust. 2 rozporządzenia wymienia tu: prawomocne orzeczenia sądowe, akty notarialne ostateczne decyzje administracyjne, akty normatywne, opracowania geodezyjne, i kartograficzne, przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierające wykazy zmian ewidencji, dokumentację architektoniczno-budowlaną gromadzoną i przechowywaną przez administrację publiczną.

Orzecznictwo sądowe, wskazuje jeden przypadek, kiedy organ podatkowy powinien uwzględnić dane inne, niż wynika to z ewidencji. A mianowicie w sytuacji, kiedy z aktu notarialnego wynika, iż inna osoba niż aktualny właściciel, jest wpisana jako właściciel nieruchomości w ewidencji. NSA w wyroku z 18 maja 1994r. sygn. akt III SA 1685/93 wskazał bowiem, że ścisłe trzymanie się takich danych mogłoby prowadzić do wymierzenia podatku osobie, która nieruchomość sprzedała (POP 1999/2/67). W sprawie taka sytuacja nie ma miejsca.

Skoro wskazane wyżej przepisy, a w szczególności powołany przez SKO art. 21 ust. 1 u.p.g.k. stanowi, że podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów, wydanie decyzji na podstawie ww. danych przez Wójta Gminy C. [...] stycznia 2014r., w zakresie podatku rolnego i leśnego, jak również utrzymanie jej w mocy przez SKO zaskarżaną decyzją, należało uznać za prawidłowe. Organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń, co do wielkości gruntu. Powoływanie się zatem przez Skarżącego w postępowaniu podatkowym, iż posiadany grunt ma inną powierzchnię lub inne przeznaczenie, niż wynika z ewidencji nie może mieć wpływu na decyzję w przedmiocie podatku rolnego i leśnego. Przyjąć zatem należy, iż organy podatkowe były związane danymi zawartymi w urzędowym wykazie nieruchomości a Stronie niezadowolonej z ustaleń innych organów administracji przysługują odrębne środki zaskarżenia zmierzające do ustalenia rzeczywistego stanu rzeczy. Z tych też powodów żądania Skarżącego adresowane do organów podatkowych, co do zmiany danych w ewidencji są niecelowe.

5. Sąd, odnosząc się natomiast do wniosku Skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy C., podkreśla, że rację ma organ odwoławczy uznając, iż stosownie do treści art. art. 247 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60, ze zm.) zasadniczym warunkiem stwierdzenia nieważności decyzji jest zakończenie postępowania decyzją ostateczną. Skoro w rozpoznawanej sprawie, decyzja Wójta Gminy C., na skutek wniesienia przez Skarżącego odwołania, nie była decyzją ostateczną, to prawidłowo, w ocenie Sądu postąpiło SKO, traktując wniosek strony dotyczący stwierdzenia nieważności decyzji, złożony w terminie do wniesienia odwołania - jako odwołanie (tak też: NSA w wyroku z 23 listopada 2000r. sygn. akt III SA 2619/99, LEX nr 46521).

6. Sąd mając powyższe na względzie uznał, że wydane w sprawie decyzje nie naruszają prawa. W toku postępowania podatkowego zebrano wystarczający materiał dowodowy z uwzględnieniem zasady prawdy obiektywnej, a zapisy z ewidencji gruntów uprawniały do ustalenia wskazanej w decyzji wymiarowej wielkości podatku. SKO w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wyjaśniło zasadność przesłanek, którymi kierowało się utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji, jak również wskazując podstawę faktyczna i prawną wydanej decyzji czyniąc tym samym zadość treści art. 124 O.p. w związku z art. 210 § 1 pkt 4 i 6 oraz § 4 O.p.

Prawidłowe było również podkreślenie przez SKO, że jakkolwiek Wójt Gminy w swojej decyzji błędnie ustalił powierzchnię budynków mieszkalnych – 69 m² i pozostałych budynków - 37 m², podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, tym niemniej wadliwość ta nie miała wpływu na wynik sprawy, gdyż podstawę zwolnienia z opodatkowania budynku mieszkalnego stanowi § 2 pkt 1 uchwały Nr [...] Rady Gminy w C. z [...] listopada 2012r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie Gminy C. i wprowadzenia zwolnień od tego podatku, natomiast budynek gospodarczy położony, tak jak i budynek mieszkalny, na działce ewidencyjnej nr [...] sklasyfikowanej w ewidencji gruntów, jako użytki rolne zabudowane oznaczone symbolem B-RVI, podlega zwolnieniu na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4) lit. b) u.p.o.l.

Tym samym zwolnienie z opodatkowania ww. budynków powoduje, że należało uznać, że decyzji wydana w pierwszej instancji była prawidłowa. Niezgodne z przepisami prawa ustalenia Wójta Gminy w zakresie opodatkowania budynków, ze względu na zwolnienie tych budynków z opodatkowania, nie mają wpływu na wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego Skarżącego za 2014r. i z tego względu nie mogą stanowić podstawy uchylenia ww. decyzji. Prawidłowość stanowiska SKO w tym zakresie potwierdzenie dotychczasowe orzecznictwo Sądów administracyjnych (por. wyrok WSA w Warszawie z 5 lutego 2007r. sygn. akt III SA/Wa 2570/06, z którego wynika, iż "jeżeli samo rozstrzygnięcie zawarte w decyzji wydanej w pierwszej instancji jest prawidłowe i brak jest w związku z tym podstaw do podjęcia w sprawie innego rozstrzygnięcia, to wady uzasadnienia tej decyzji podlegają korekcie poprzez ich wskazanie i odpowiednie wyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego. Organ odwoławczy obowiązany jest niejako "zastąpić" wadliwą cześć uzasadnienia argumentacją, którą uznaje za prawidłową".

1. 7. Sąd, biorąc powyższe pod uwagą stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza ani przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania podatkowego i na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.