Uzasadnienie
T. G., dalej jako Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2016 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r.
Pismem z dnia 3 lipca 2016 r. Skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazał, iż Dyrektor Izby Skarbowej w W. zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] listopada 2015r. określającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2008r. w wysokości 395.521,00 zł. Skarżący pracuje na 3/5 etatu osiąga dochód miesięczny w kwocie 2.050 zł. Skarżący ma na utrzymaniu żonę oraz [...] letnią córkę. Miesięczne rachunki za media to około 500 zł., do tego dochodzi koszt żywności, koszty związane z utrzymaniem córki (zakup podręczników, pomocy naukowych, składki klasowe, obiady w szkole).
Skarżący jest współwłaścicielem (1/2) segmentu o powierzchni 212 m2 położonego w W. przy ul. [...] w którym zamieszkuje z rodziną. Jest właścicielem nieruchomości rolnej położonej w gm. L., powiat I. o powierzchni 1,2 ha. Jest współwłaścicielem samochodu marki [...] z 2007r. Nie posiada żadnych innych nieruchomości, oszczędności ani też wartościowych składników mienia ruchomego. Skarżący spłaca obecnie 3 kredyty. Kwota miesięczna spłaty kredytu to 3.500 zł. Obecnie zobowiązania kredytowe Skarżącego przekraczają osiągane dochody. Skarżący aby utrzymać rodzinę i spłacać kredyty jest zmuszony do zaciągania kolejnych kredytów.
W ocenie Skarżącego brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spowodowałby egzekwowanie ogromnych należności na podstawie decyzji, która jest sprzeczna z prawem jako wydana po upływie przedawnienia.
Skarżący zwrócił uwagę na swoją trudną sytuację finansową. Skarżący spłaca wysokie zobowiązania z tytułu kredytu hipotecznego oraz kredytów gotówkowych. W ocenie Skarżącego przymusowe ściągnięcie środków orzeczonych zaskarżona decyzją może spowodować, iż instytucje bankowe wypowiedzą mu umowy kredytowe, w konsekwencji czego straci płynność finansową i najprawdopodobniej będzie zachodziła konieczność licytacji posiadanej przez niego nieruchomości. Podniósł, iż egzekwowanie zaskarżonej decyzji spowoduje utratę środków do życia skarżącego i jego rodziny. Tym samym narazi Skarżącego na niebezpieczeństwo spowodowania nieodwracalnych skutków.
Skarżący w z związku z prowadzonym postępowaniem w zakresie prawa pomocy wskazał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną i z córką. Skarżący pod koniec 2015 r. utracił dobrze płatną pracę. Utrata dochodu spowodowała, że spłata kredytów pochłania całość dochodów rodziny. Aktualnie Skarżący zatrudniony jest na 3/5 etatu i otrzymuje wynagrodzenie w wysokości 2.018 zł netto. Do 17 czerwca 2016 r. żona Skarżącego powstawała bez zatrudnienia. Obecnie podjęła pracę tymczasową i uzyskuje z tego tytułu dochód w wysokości 1.700 zł. Rodzina Skarżącego żyje z pożyczek od rodziny i korzysta z programu 500+.
Z oświadczeń Skarżącego wynika, że jest właścicielem ½ segmentu o pow. 212 m² położnego w W. oraz 1,2 ha nieruchomości rolnej (o wartości ok. 6.000 zł). Rodzina Skarżącego nie posiada oszczędności. Jako stałe zobowiązania Skarżący wskazał ok. 3.400 zł spłata kredytów i pożyczek, 100 zł ubezpieczenie kredytu, 300 zł opłaty za media. Trzyosobowa rodzina Skarżącego utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę skarżącego w wysokości ok. 2.000 zł, wynagrodzenia za pracę żony w wysokości 1.700 zł, świadczenia 500+ i pomocy rodziny. Przedstawiając miesięczne zestawienie wydatków rodziny Skarżący wyliczył je na kwotę ponad 5.000 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie wskazać należy, iż art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej "P.p.s.a."), przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z tym artykułem po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 P.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z powyższego wynikają dwa rodzaje obowiązków. Z jednej strony wskazany przepis obciąża wnioskodawcę ciężarem uprawdopodobnienia przesłanek w nim określonych. Z drugiej zaś nakłada na Sąd obowiązek dokonania wszechstronnej i rzetelnej oceny wskazanych we wniosku okoliczności z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego, dostępnej wiedzy oraz innych elementów, które pozwalają domniemywać, że wskazane okoliczności mieszczą się w hipotezie art. 61 § 3 P.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z 15 grudnia 2005 r., sygn.akt I FZ 633/05, niepubl.).
Podkreślić należy także, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Rozpoznając niniejszy wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania danego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Naczelny Sądu Administracyjny w postanowieniach, sygn. akt: II FZ 417/10, II FSK 1836/10, II FZ 330/11, II FZ 743/11, I FZ 564/12, I FZ 573-574/12, II FZ 1076-1077/12, II FSK 3088-3089/12 wypowiadał się, że w postępowaniu wszczętym na skutek złożenia przez stronę wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy. Obwiązany jest zatem do dokonania oceny przytoczonych przez stronę we wniosku okoliczności w oparciu o całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w aktach, w tym np. dokumentów załączonych do wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Sąd dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wziął pod uwagę przede wszystkim sytuację finansową w jakiej obecnie znajduje się Skarżący. Sąd zauważa, iż z oświadczeń złożonych przez Skarżącego w związku z prowadzonym postępowaniem o przyznanie prawa pomocy wynika, że jego trzyosobowa rodzina utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę Skarżącego w wysokości ok. 2.000 zł, wynagrodzenia za pracę żony w wysokości 1.700 zł, świadczenia 500+ i pomocy rodziny. Przedstawiając miesięczne zestawienie wydatków rodziny Skarżący wyliczył je na kwotę ponad 5.000 zł. Przedstawione przez Skarżącego wydatki pochłaniają (a nawet przewyższają) całość uzyskiwanych dochodów.
Skarżący spłaca kredyty których miesięczna wysokość wynosi 3.500 zł. Obecnie zobowiązania kredytowe Skarżącego przekraczają osiągane dochody. Skarżący aby utrzymać rodzinę i spłacać kredyty jest zmuszony do zaciągania kolejnych kredytów. Skarżący jest właścicielem ½ segmentu o pow. 212 m² położnego w W. oraz 1,2 ha nieruchomości rolnej (o wartości ok. 6.000 zł). Rodzina Skarżącego nie posiada oszczędności.
Analiza powołanych przez Skarżącego we wniosku okoliczności daje podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a., umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Zdaniem Sądu, kwota dochodzonych zaległości jest kwotą znaczną, szczególnie w zestawieniu z obecną sytuacją finansową Strony. Rozważając skutki zapłaty orzeczonej zaskarżoną decyzją należności, należy mieć na uwadze, iż potencjalna egzekucja tej należności mogłaby wyrządzić Skarżącemu poważną szkodę i doprowadzić do trudnych do odwrócenia dla niego następstw finansowych w postaci wypowiedzenia udzielonych kredytów oraz zajęcia nieruchomości Skarżącego, w tym jego domu, w którym mieszka wraz z rodziną.
W związku z tym należało uznać, że w sprawie zaistniały podstawy do udzielenia Skarżącemu ochrony tymczasowej do czasu, gdy zaskarżona decyzja zostanie zbadana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny pod kątem zgodności z prawem.
Sąd wyjaśnia, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2004r., sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepubl.). Dlatego też Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania Skarżącego o wydaniu decyzji z naruszeniem przepisów prawa.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.