Uzasadnienie
Postanowieniem z 30 czerwca 2010 r. Sąd odrzucił – jako nieopłaconą - skargę Skarżącego K. G. na wspomniane wyżej postanowienie.
Postanowieniem z 12 sierpnia 2010 r. referendarz sądowy przyznał Skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata.
Pismem z 24 września 2010 r. Okręgowa Rada Adwokacka w W. poinformowała adwokata W. S., iż wyznaczyła ją pełnomocnikiem z urzędu dla wyżej wymienionego.
Pismem z 12 października 2010 r. (opatrzonym omyłkowo datą 12.11.2010 r.) pełnomocnik poinformował, że po zapoznaniu się z aktami sprawy nie stwierdził naruszenia prawa, które dyskwalifikowałoby wydane w sprawie postanowienie. Tym samym pełnomocnik odstąpił od wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej i stwierdził brak podstaw do jej sporządzenia. Na tej podstawie wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej z urzędu określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.), zwane dalej: "rozporządzeniem".
Stawki minimalne za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej określa § 18 rozporządzenia. W niniejszej sprawie stawka ta wynosi 180 zł, o czym stanowi § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia. Przedmiotem zaskarżenia nie jest bowiem należność pieniężna. Jednocześnie stawka ta podlega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 rozporządzenia).
W tym stanie rzeczy, uwzględniając powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.