Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 8 września 2010 r., sygn. III SA/Wa 1934/10 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał skarżącemu J.M. prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego. Na tej podstawie po wystąpieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie do Krajowej Rady Doradców Podatkowych na pełnomocnika J. M. został wyznaczony doradca podatkowy D. M. Na rozprawie w dniu 21 marca 2011 r. pełnomocnik skarżącego - doradca podatkowy D. M., wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. We wniosku tym jednak nie zawarła oświadczenia, że opłaty za udzieloną pomoc prawną nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Podstawą prawną orzeczenia o wysokości wynagrodzenia należnego pełnomocnikowi z urzędu jest art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. oraz normy przepisów wykonawczych właściwych dla danej korporacji zawodowej pełnomocników, które określają sposób wyliczenia wynagrodzenia. Kwestię wynagrodzenia należnego doradcom podatkowym reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu.
Wśród norm zawartych w przywołanym akcie znajduje się § 3, który określa obligatoryjną treść wniosku o przyznanie wynagrodzenia. Stanowi on, że wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
W niniejszej sprawie wniosek doradcy podatkowego D. M. nie jest wystarczający – kompletny w kontekście zacytowanego przepisu, bowiem wnioskodawca nie zawarł we wniosku oświadczenia, z którego wynikałoby, że koszty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności należy stwierdzić, iż przedmiotowy wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Dlatego na podstawie art. 250 i art. 258 § 1 i § 2 pkt. 8 P.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.