Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 lipca 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 1933/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z 26 czerwca 2018 r. o odmowie przyznania H. S., dalej jako Skarżący prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Pismem z dnia 24 lipca 2018 r. Skarżący zaskarżył w całości powyższe postanowienie z dnia 20 lipca 2018 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 178 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – dalej "P.p.s.a.", wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658) – dalej "ustawa nowelizująca". Zgodnie z art. 2 tej ustawy, przepisy ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 2-8, pkt 10-14, pkt 19-32, pkt 34-39, pkt 41-47, pkt 51, pkt 52, pkt 55, pkt 57, pkt 58, pkt 60-69, pkt 71, pkt 72 i pkt 74-81 niniejszej ustawy stosuje się również do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie. W pozostałym zakresie do tych postępowań stosuje się przepisy ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym.
Jak zatem wynika z powyższego, w ustawie nowelizującej zmieniono m. in. zasady rozpoznawania w sądach administracyjnych wniosków o przyznanie prawa pomocy. Wniosek o przyznanie prawa pomocy rozpoznaje referendarz sądowy, a wojewódzki sąd administracyjny - rozpoznając sprzeciw od takiego orzeczenia - orzeka jako sąd drugiej instancji (art. 260 § 2 P.p.s.a.).
W konsekwencji Sąd stwierdza, że skoro postępowanie sądowe w niniejszej sprawie zostało wszczęte skargą wniesioną po dniu 15 sierpnia 2015 r., to zgodnie z art. 2 ustawy nowelizującej, zastosowanie miał przepis art. 260 P.p.s.a., w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą.
Od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego na skutek rozpoznania sprzeciwu nie przysługuje zażalenie, ani jakikolwiek inny środek zaskarżenia, ponieważ nie przewidują tego przepisy P.p.s.a. Stosownie bowiem do art. 194 § 1 P.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, albo w przypadkach wymienionych w punktach 1 – 10 tego paragrafu. W katalogu tym nie mieści się postanowienie wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu.
W niniejszej sprawie na skutek rozpoznania sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z 26 czerwca 2018 r.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 20 lipca 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 1933/16 utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.
Sąd z uwagi na treść pisma Skarżącego z dnia 24 lipca 2018 r. uznał je za zażalenie na powyższe postanowienie z dnia 20 lipca 2018 r. Tym samym Skarżący złożył zażalenie na postanowienie, od którego nie służy żaden środek odwoławczy.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 178 w związku z art. 194 § 1 oraz w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a, Sąd odrzucił zażalenie jako niedopuszczalne.