Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygnaturze III SA/Wa 1919/17 uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2013 r. oraz zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz P. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 17 338 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Na stronie szóstej uzasadnieniu wskazanego wyroku stwierdzono, iż Pan G.K. jest Prezesem Zarządu P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:
Zgodnie z treścią przepisu art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 zwanej dalej: "p.p.s.a."), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie oraz rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Istotnym jest ustalenie, czy błąd mający być przedmiotem sprostowania mieści się w granicach, jakie przepis art. 156 § 1 p.p.s.a. wyznaczył dla pojęcia "niedokładności", "błędu pisarskiego albo rachunkowego" oraz "innej oczywistej omyłki".
W uzasadnieniu powołanego powyżej wyroku błędnie wskazano, iż Pan G.K. jest Prezesem Zarządu P. Z akt sprawy oraz dołączonego odpisu z KRS Skarżącej spółki z dnia 4 maja 2017 r. (k. 20 akt sądowych) wynikało, że Pan G.K. jest Prezesem Zarządu spółki P. sp. z o.o., a nie jak błędnie wskazano "P.".
Tym samym wyżej wymienione okoliczności wskazują, iż w uzasadnieniu wyroku Sądu z dnia 17 kwietnia 2018 r. wystąpiła oczywista omyłka, gdyż błędnie oznaczono osobę reprezentującą Skarżącą spółkę, w związku z czym zasadne było jej sprostowanie.
Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia, co jest dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym (por. T. Woś w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Komentarz, Warszawa 2009 r., s. 645). W przedmiotowej sprawie zaszła taka okoliczność.
Wobec powyższego, stosownie do treści przepisów art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.