Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2015 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych.
W dniu 2 czerwca 2016 r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik Skarżącego - r.pr. A. K. złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.
W uzasadnieniu podał, że wykonywanie obowiązków służbowych uniemożliwiła mu w dniach od 23 do 28 maja 2016 r. choroba, a na dowód powyższego przedłożył zaświadczenie lekarskie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 141 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku.
Stosownie do przepisu art. 86 § 1 zd. 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 87 § 1 tej ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w jego uchybieniu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.).
Z powyższych przepisów wynika zatem, że przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym uzależnione jest od spełnienia określonych przesłanek pozytywnych, których istnienie pozwala na przywrócenie terminu i negatywnych, których istnienie czyni przywrócenie terminu niedopuszczalnym. Pozytywną przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonywaniu tej czynności. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2002 r., sygn. V SA 793/03, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r. sygn. akt I SAB/Wa 78/2005).
Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy uwzględnić obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy.
W okolicznościach niniejszej sprawy bezspornym jest, że doszło do uchybienia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, bowiem stosownie do art. 141 § 2 P.p.s.a. termin ten mijał w dniu 25 maja 2016 r.
W związku z chorobą, która przypadła w okresie biegu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, pełnomocnik Skarżącego nie mógł wykonywać obowiązków służbowych, co w ocenie Sądu zakwalifikować należy jako niezawinioną przez niego przyczynę uchybienia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia.
Stan niezdolności pełnomocnika do pracy ustał zgodnie z zaświadczeniem lekarskim w dniu 28 maja 2016 r., a zatem z upływem tego dnia ustała przyczyna uchybienia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia.
Pełnomocnik Skarżącego złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, tj. w dniu 2 czerwca 2016 r. Jednocześnie, wypełniając dyspozycję art. 87 § 4 P.p.s.a., pełnomocnik złożył wniosek o doręczenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem.
W tym stanie rzeczy Sąd uznał okoliczności wskazujące na brak winy pełnomocnika Skarżącego w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia za uprawdopodobnione i mając to na uwadze, działając na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.