Uzasadnienie
Skarżąca B. R. zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych, argumentując, że nie uzyskuje żadnych dochodów i jest na utrzymaniu córki.
W wykonaniu wezwania referendarza sądowego Skarżąca przesłała wypełniony formularz PPF, w którym wyjaśniła, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Utrzymuje się z renty chorobowej w kwocie 573,82 zł, z której pokrywa koszty wyżywienia, leczenia, dojazdów do lekarzy i utrzymania lokalu. Skarżąca oświadczyła, że jej córka od dłuższego czasu mieszka, studiuje i pracuje w W.. Nie prowadzi więc z nią wspólnego gospodarstwa domowego. Podała, że w 2010 r. również pobierała rentę chorobową. Przebywała także na leczeniu w szpitalu psychiatrycznym. Na zajmowanym przez Skarżącą lokalu ustanowiona jest dożywotnia służebność zamieszkania. Skarżąca wymieniła ciążące na niej zadłużenie, do którego zaliczyła karę pieniężną w kwocie 106.000 zł, zaległość podatkową z tytułu podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług w kwocie odpowiednio 1.550.000 zł i 700.000 zł. Skarżąca podkreśliła że nie jest w stanie zaoszczędzić jakąkolwiek kwotę, gdyż ponad połowę renty przeznacza na lekarstwa, dojazd do lekarzy i terapię. Do formularza dołączyła decyzję w sprawie renty oraz pismo w sprawie dokonywanych z niej potrąceń.
Uwzględniając powyższe zważono, co następuje:
Skarżąca ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie. Dla pozytywnego w tej kwestii rozstrzygnięcia konieczne jest spełnienie przesłanki, o jakiej mowa w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej powoływanej jako: "p.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z brzmienia tego przepisu jednoznacznie wynika, że ciężar dowodu w zakresie powyższej przesłanki spoczywa na stronie. To strona zatem ma przekonać Sąd, że znajduje się w sytuacji, która uniemożliwia jej poniesienie kosztów postępowania.
Z obowiązku tego Skarżąca nie wywiązała się. Nie wykazała mianowicie, że jej wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych jest zasadny.
Przede wszystkim podkreślić należy to, że informacje zawarte w pismach Skarżącej wzajemnie się wykluczają. Występując w grudniu 2010 r. z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy Skarżąca podała, że nie uzyskuje żadnych dochodów i jest na utrzymaniu córki. Inaczej swoją sytuację materialną i rodzinną przedstawiła w lutym 2011 r. W odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego oświadczyła mianowicie, że jej córka od dłuższego czasu mieszka, studiuje i pracuje w W.. Nie prowadzi więc z nią wspólnego gospodarstwa domowego. Skarżąca przyznała również, że utrzymuje się z renty chorobowej w kwocie 573,82 zł. Dodatkowo wyjaśniła, że rentę tą pobierała również w 2010 r., a więc w czasie gdy składała wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Zdaniem referendarza sądowego omówiona wyżej sprzeczność w składanych oświadczeniach nie pozwala na stwierdzenie, że Skarżąca istotnie nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania. Co więcej Skarżąca nie podjęła nawet próby wyjaśnienia tej sprzeczności.
Końcowo należy zauważyć, że Skarżąca nie wykonała w pełni wezwania z 31 stycznia 2011 r. Nie nadesłała bowiem zeznań podatkowych (nie wyjaśniła też, jakoby ich nie składała). Nie wskazała jakie konkretnie kwoty przeznacza na utrzymanie lokalu, leczenie i dojazdy do lekarzy. Nie przedstawiła ponadto zaświadczenia o stanie zdrowia.
Z tych względów na podstawie art. 243 § 1 p.p.s.a., art. 245 p.p.s.a., art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.