Uzasadnienie
A.M. (dalej: "Skarżąca" lub "Strona") zwróciła się przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Zarządzeniem z dnia 18 sierpnia 2017 r. wezwano Skarżącą do nadesłania informacji o sytuacji majątkowej strony w terminie 7 dni pod rygorem oddalenia wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz uzupełnienia formularza PPF w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Skarżąca nie wykonała wezwania zgodnie z wnioskiem w terminie, pomimo jego przedłużenia.
Postanowieniem z 18 października 2017 r. referendarz sądowy odmówił przyznania Stronie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem został doręczony Skarżącej w dniu 23 października 2017 r. (z.p.o. k. 97 akt sądowych).
Skarżąca, w piśmie, które wpłynęło do Sądu w dniu 25 października 2017 r. załączyła dokumenty rachunkowe, deklaracje podatkowe i wyciągi z rachunków bankowych.
Postanowieniem z dnia 31 października 2017 r. starszy referendarz sądowy postanowił zmienić postanowienie z dnia 18 października 2017 r. III SA/Wa 1597/17 w ten sposób, że zwolnił skarżącą od wpisu od skargi powyżej 500 zł i odmówił Skarżącej przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. Zdaniem referendarza sądowego zaszły w sprawie okoliczności, o których mowa w art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") i na podstawie przywołanego przepisu w zw. z art. 243 § 1, art. 245 § 1, § 3, art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., zadecydował, jak w sentencji.
Pismem z dnia 30 października 2017 r., które wpłynęło do Sądu w dniu 3 listopada 2017 r., Skarżąca złożyła sprzeciw na postanowienie z dnia 18 października 2017 r. wnosząc o zmianę rozstrzygnięcia poprzez przyznanie Skarżącej prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Sąd rozpoznając sprzeciw od postanowienia lub orzeczenia referendarza sądowego stosownie do treści art. 260 § 2 zdanie drugie p.p.s.a. orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Zgodnie zaś z treścią art. 197 § 2 do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Jeżeli zaś nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym.
W myśl zaś art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie to z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1-2 (tj. skuteczne cofnięcie skargi, sprzeciwu) tego przepisu stało się bezprzedmiotowe.
W niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie z dnia 18 października 2017 r. zostało zmienione postanowieniem z dnia 31 października 2017 r.
Uchylane i zmieniane może być postanowienie niekończące postępowania, które zostało zaskarżone zażaleniem. W takiej sytuacji zażalenie staje się bezprzedmiotowe. Na postanowienie wydane w trybie art. 165 p.p.s.a. służy zażalenie, jeżeli służyło ono na postanowienie, które zostało uchylone lub zmienione. (B. Dauter, Komentarz do art.165 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., rok 2016, System Informacji Prawnej Lex Omega). Jak już wskazano wyżej, sąd rozpoznając sprzeciw od orzeczenia referendarza sądowego stosuje odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Okoliczność zmiany zaskarżonego postanowienia z dnia 18 października 2017 r. sprawia, że postępowanie zainicjowane wniesieniem sprzeciwu stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu. Skarżąca nie traci możliwości zaskarżenia postanowienia z dnia 31 października 2017 r., gdyż 7 - dniowy termin na wniesienie sprzeciwu zacznie biec od dnia doręczenia jej odpisu tegoż postanowienia.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. art. 197 § 2 w zw. z art. 260 § 2 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia