Uzasadnienie
W. C. (zwany dalej: "Skarżącym") skargą z 6 kwietnia 2016r. zakwestionował decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z [...] lutego 2016r. w sprawie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2011r.
Skarżący wnioskiem z 24 maja 2016r. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z 20 czerwca 2016r. odmówił przyznania Skarżącemu prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprzeciwu Skarżącego, postanowieniem z 14 lipca 2016r. utrzymał w mocy ww. postanowienie Referendarza Sądowego. Sąd postanowienie z 14 lipca 2016r. doręczył profesjonalnemu pełnomocnikowi (adwokatowi) Skarżącego 18 lipca 2016r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 142 akt sądowych).
Skarżący zakwestionował ww. postanowienie WSA w Warszawie skargą kasacyjną z 17 sierpnia 2016r., nadaną 18 sierpnia 2016r. (stempel nadawczy na kopercie), uiszczając wpis od skargi kasacyjnej w wysokości 100 zł, na konto Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skargę kasacyjną należało odrzucić.
Sąd, zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.; zwana dalej: "P.p.s.a."), rozpoznając sprzeciw od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 P.p.s.a., wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność.
Stosownie do treści art. 260 § 2 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka, jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
W świetle art. 260 § 3 P.p.s.a. w związku z art. 260 § 1 i 2 P.p.s.a. Sąd rozpoznaje sprzeciw od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 P.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym.
W myśl natomiast art. 173 § 1 P.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W katalogu orzeczeń, wskazanym w art. 173 P.p.s.a., które można zaskarżyć skargą kasacyjną nie mieści się postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wydane w trybie art. 260 P.p.s.a. w zakresie prawa pomocy. Nie jest to bowiem orzeczenie wymienione w katalogu rozstrzygnięć zaskarżalnych skargą kasacyjną z art. 173 § 1 P.p.s.a.
Z treści przywołanych wyżej przepisów: art. 173 § 1 P.p.s.a. i art. art. 260 § 1 P.p.s.a. wynika, że od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wydanego w wyniku rozpoznania sprzeciwu od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 P.p.s.a. nie przysługuje środek zaskarżenia.
Skarżący mając natomiast na względzie treść art. 259 § 1 i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a. skorzystał z przysługującego mu sprzeciwu od ww. postanowienia Referendarza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmawiającego przyznania prawa pomocy, wyczerpując tym samym możliwość zaskarżenia ww. rozstrzygnięcia.
Sąd, w tym stanie rzeczy, odrzucił skargę kasacyjną, na podstawie art. 178 P.p.s.a.