Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 10 stycznia 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 1294/10

Uzasadnienie

1. 1. Przedmiotem skargi jest interpretacja indywidualna wydana przez działającego w imieniu Ministra Finansów Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] uznająca, że stanowisko P. S.A. w W. (dalej "Skarżąca" lub "Spółka") w zakresie podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług kwoty ryczałtu otrzymywanej z tytułu udostępnienia przedmiotów świadczeń rzeczowych na rzecz obrony jest nieprawidłowe.
2. 2. Stan sprawy według posiadanych przez Sąd akt sprawy przedstawiał się następująco.
3. 3. Wnioskiem z dnia 12 września 2008 r. P. S.A. zwróciła się o udzielenie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w przedmiocie podatku od towarów i usług w zakresie podstawy opodatkowania kwoty ryczałtu otrzymanej z tytułu oddania jednostce wojskowej do użytkowania 11 samochodów. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynikało, że Spółka w ramach wykonywania świadczeń rzeczowych na rzecz obrony, zgodnie z wezwaniem Prezydenta K. oddała jednostce wojskowej w użytkowanie 11 samochodów, tytułem którego otrzymała wynagrodzenie ryczałtowe. Jednostka wojskowa dokonała wpłaty na rzecz P. w kwocie 378,84 zł, stanowiącej ryczałt za udostępnienie przedmiotów świadczeń rzeczowych. Spółka stanęła na stanowisku, iż otrzymaną kwotę ryczałtu należy traktować jako kwotę netto, na co w jej ocenie wskazywał art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., powoływanej dalej w skrócie jako: "ustawa") oraz art. 1 ust. 2 pkt 2, w zw. z art. 3 pkt i ustawy o cenach. Wskazała, że w świetle ww. przepisów cenę za wykonaną usługę należy ujmować w kwocie netto, jeżeli wartość wynagrodzenia jest ustalana na podstawie odrębnych ustaw w zakresie uregulowanym w tych ustawach. Taka sytuacja, zdaniem Spółki, miała miejsce w przedmiotowej sprawie, bowiem wynagrodzenie ustalone zostało na podstawie ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 21 listopada 1967 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 241, poz. 2419 ze zm.), według stawek ryczałtu określonych w załączniku nr 8 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 sierpnia 2004 r. w sprawie świadczeń rzeczowych na rzecz obrony w czasie pokoju (Dz. U. Nr 181, poz. 1872). W ocenie Spółki definicja ceny określona w przepisach ustawy o cenach, w związku z zastosowaniem powyższych przepisów, nie będzie adekwatna do sytuacji opisanej we wniosku o udzielenie interpretacji.

Skarżąca powołała się na orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości dotyczące zasady neutralności podatku w systemie podatku VAT oraz orzeczenia sądów administracyjnych dotyczące art. 29 ust. 1 ustawy. Zdaniem Strony otrzymywaną kwotę ryczałtu należy traktować jako kwotę netto. Przyjęcie odmiennego stanowiska byłoby sprzeczne z przepisami prawa powszechnie obowiązującego oraz orzecznictwem ETS.

1. 4. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W., działając w imieniu Ministra Finansów, odmówił wszczęcia postępowania podatkowego w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w oparciu o art. 165 a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), powoływanej dalej w skrócie jako Ordynacja podatkowa. W uzasadnieniu organ wskazał, że z akt sprawy wynika, iż przedmiotem wystąpienia Skarżącej jest ocena przedstawionych okoliczności oraz interpretacja przepisów ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej w powiązaniu z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 3 sierpnia 2004 r. w sprawie świadczeń rzeczowych na rzecz obrony w czasie pokoju, w związku z czym – w ocenie organu - w przedmiotowym wniosku brak jest odniesienia i zapytania dotyczącego bezpośrednio przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.
2. 5. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] Minister Finansów utrzymał w mocy ww. postanowienie z dnia [...] grudnia 2008 r. odmawiające wszczęcia postępowania podatkowego o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.
3. 6. Wyrokiem z dnia 23 września 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 620/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2009 r. oraz poprzedzające je postanowienie z dnia [...] grudnia 2008 r. W ocenie Sądu stwierdzenie organu, iż w przedmiotowej sprawie nie można zastosować przepisów ustawy z dnia 5 lipca 2001 r. o cenach, nie może stanowić argumentacji do odmowy interpretacji przepisu art. 29 ustawy w odniesieniu do przedstawionego stanu faktycznego. Sąd zakwestionował stanowisko organu, iż interpretacja przepisów ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej i rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie świadczeń rzeczowych na rzecz obrony w czasie pokoju w zakresie dotyczącym ustalonych kwot ryczałtu nie jest interpretacją przepisów prawa podatkowego. Tym samym, w ocenie Sądu, organ odmawiając wszczęcia postępowania podatkowego w przedmiocie wniosku Skarżącej o interpretację przepisu art. 29 ust. 1 ustawy VAT naruszył przepis art. 14 b § 1 O.p. w związku z art. 3 pkt 1 i 2 O.p. oraz art. 165 a O.p.
4. 7. W interpretacji indywidualnej z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] działający z upoważnienia Ministra Finansów Dyrektor Izby Skarbowej w W. uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. Zdaniem organu przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 sierpnia 2004 r. w sprawie świadczeń rzeczowych na rzecz pokoju nie regulują kwestii opodatkowania podatkiem od towarów i usług wynagrodzenia, które wykonujący świadczenie winien otrzymać od jednostki wojskowej. Według organu w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdą przepisy ustawy o cenach oraz art. 29 ust. 1 ustawy, z których można wywieść, iż kwota ryczałtu otrzymana przez Pocztę z tytułu oddania w użytkowanie 11 samochodów jest kwotą brutto, zawierającą VAT.
5. 8. W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa Spółka zarzuciła naruszenie art. 29 ust.1 ustawy, w związku z art. 1 ust. 2 pkt 2 i art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 5 lipca 2001 r. o cenach.
6. 9. W odpowiedzi na wezwanie z dnia 8 marca 2010 r., organ stwierdził brak podstaw do zmiany swojego stanowiska.
7. 10. W petitum skargi wywiedzionej dnia 26 kwietnia 2010 r., Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie art. 29 ust.1 ustawy, w związku z art. 1 ust. 2 pkt 2 i art. 3 pkt 1 powoływanej wyżej ustawy o cenach.

Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem organu podatkowego, iż określona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 3 sierpnia 2004 r. w sprawie świadczeń rzeczowych na rzecz obrony w czasie pokoju wartość wynagrodzenia jaką powinna otrzymać Spółka za oddanie przedmiotu świadczeń rzeczowych, jest kwotą brutto. Według Skarżącej traktowanie ryczałtu jako kwoty brutto i pomniejszanie go o kwotę VAT stałoby w sprzeczności z postanowieniami ww. rozporządzenia, które określają minimalną wartość ryczałtu jaką powinni otrzymać usługodawcy za oddanie do używania przedmiotu świadczeń rzeczowych. W ocenie Spółki nastąpiłoby bowiem uszczuplenie tego wynagrodzenia do kwoty 310,52 zł, a w konsekwencji zmniejszenie kwoty minimalnej określonej rozporządzeniem.

Zdaniem Skarżącej, brak było podstaw prawnych, aby odpowiedzi na zadane we wniosku pytanie doszukiwać się w przepisach ustawy o cenach. Skarżąca wskazała, że stosownie do treści art. 3 ustawy o cenach, cena jest to wartość wyrażona w jednostkach pieniężnych, którą kupujący jest obowiązany zapłacić za towar lub usługę. W cenie uwzględnia się podatek od towarów i usług, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów, sprzedaż towaru (usługi) podlega obciążeniu tym podatkiem. Spółka podkreśliła, że regulacji tych, w myśl art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy o cenach nie stosuje się jednak do cen ustalanych na podstawie odrębnych ustaw, w zakresie uregulowanym w tych ustawach. Zdaniem Skarżącej z powyższego jednoznacznie wynika, iż w przypadku, gdy cena ustalona została na podstawie innych ustaw niż ustawa o cenach, jak to ma miejsce w przedmiotowej sprawie, przepisy ustawy o cenach nie mają zastosowania.

Skarżąca uznała, że wydając przedmiotową interpretację organ dopuścił się naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 2 i art. 3 pkt 1 ustawy o cenach oraz naruszenia art. 29 ust. 1 ustawy w następstwie uznania, iż podstawą opodatkowania VAT jest kwota otrzymanego ryczałtu, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Jako niesłuszne Skarżąca potraktowała stanowisko organu podatkowego, że z przepisów ustawy o cenach wynika, iż kwota, którą Spółka otrzymała z tytułu wykonania świadczenia rzeczowego na rzecz obrony jest kwotą brutto, zawierającą VAT – wskazując, że stanowisko to nie wynika z art. 29 ustawy. Spółka, powołując się na orzecznictwo sadowe podniosła, że zgodnie z generalną zasadą neutralności, podatek od towarów i usług nie powinien obciążać podatników uczestniczących w obrocie towarami i usługami, którzy nie są ostatecznymi odbiorcami. Wyjaśniła, że przypadku uznania, iż określona w rozporządzeniu kwota ryczałtu jest kwotą brutto, ciężar podatku VAT obciążałby Skarżącą, tj. usługodawcę.

11. W odpowiedzi na skargę z dnia 25 maja 2010 r. organ, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Organ wyjaśnił, że świadczenia rzeczowe na rzecz obrony to jeden z takich przypadków świadczeń, w których przepisy prawa w sposób sztywny określają wysokość kwoty należnej za świadczenie oraz możliwości jej zmiany. Taki charakter określenia w przepisach kwot należności nie może być - zdaniem organu -powodem do twierdzeń, iż do tych kwot świadczeniodawca może doliczyć kwotę podatku na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy. W ocenie organu przepis ten nie determinuje także sposobu kalkulacji ceny, lecz określa jedynie sposób obliczenia kwoty podatku od towarów i usług stanowiąc, że kwota podatku jest już zawarta w kwocie należnej.

Organ polemizował ze stwierdzeniem Spółki, że w przypadku uznania, że określona rozporządzeniem kwota ryczałtu stanowi kwotę "brutto", ciężar VAT będzie spoczywał na Skarżącej, tj. usługodawcy, co spowoduje naruszenie podstawowych zasad podatku zasady neutralności oraz jego konsumpcyjnego charakteru. O konsumpcyjności i neutralności podatku zdaniem organu nie decydują bowiem przepisy dotyczące określenia podstawy opodatkowania, lecz cały system odliczeń wynikający z art. 86 i następnych ustawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje

12. Skargę należało uwzględnić, aczkolwiek podejmując rozstrzygnięcie Sąd oparł się na powodach innych niż w wskazane w skardze. Działanie takie umożliwia art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), powoływanej dalej w skrócie jako: "p.p.s.a.", zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej interpretacji ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę.

13. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wykonywana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt 4a p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

14. W aspekcie zachowania terminu do wydania interpretacji należy wskazać, że akta sprawy, wraz z wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 23 września 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 620/09 wpłynęły do organu dnia 18 grudnia 2009 r. natomiast wydanie interpretacji nastąpiło 19 lutego 2010 r., co nie stanowi naruszenia art. 14 d Ordynacji podatkowej, w związku z art. 286 § 2 p.p.s.a.

15. Jeżeli chodzi o przepisy materialnoprawne, to należy podkreślić, że w niniejszej sprawie spór sprowadza się do wykładni art. 214 powoływanej wyżej ustawy o powszechnym obowiązku obrony, w kontekście art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy.

16. Stosownie do regulacji art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy. Pomimo tego, iż przepis ten nie stanowi literalnego odwzorowania treści zawartej w art. 24 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE (poprzednio w art. 6 ust. 1 VI Dyrektywy), to jednak nie wykazuje on znaczących w stosunku do uregulowań zawartych w prawie wspólnotowym, różnic znaczeniowych. Jego istotą jest bowiem, podobnie jak w przypadku wymienionych przepisów prawa wspólnotowego, poprzez sformułowanie definicji o charakterze negatywnym, wyznaczenie linii rozgraniczającej dwa podstawowe rodzaje czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT, jakimi są odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług. Świadczeniem usług jest, w myśl powyższych przepisów, każde świadczenie (transakcja), które nie stanowi dostawy towarów.

Podnieść przy tym należy, iż ustawodawca w przepisach ustawy, podobnie jak uczyniono to w art. 25 lit. c) Dyrektywy 2006/112/WE szerzej ujmuje pojęcie świadczenia usług, niż tylko czynności wykonywane na podstawie zawartych umów, co wyraźnie wynika z treści art. 8 ust. 1 pkt 3 tej ustawy. Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy o VAT przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, w tym również:

1. 1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej,
2. 2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji,
3. 3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Nakaz organu władzy publicznej jest w tym przypadku jedną z podstaw świadczenia usług w rozumieniu powyższego przepisu. Tak szerokie określenie w tym przepisie pojęcia świadczenia usług odzwierciedla jedną z podstawowych cech podatku VAT - zasadę powszechności opodatkowania.

17. Szerokie ujęcie katalogu zdarzeń podlegających obowiązkowi podatkowemu nie oznacza jednak, aby stwierdzenie, że w opisanej we wniosku o udzielenie interpretacji sytuacji mamy do czynienia ze świadczeniem usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa było wystarczające dla uznania, że istnieje obowiązek podatkowy. Kolejnym warunkiem jest świadczenie usługi za wynagrodzeniem.

18. Sąd stoi na stanowisku, że aby mówić o opodatkowaniu dostawy towaru czy też usługi muszą one być odpłatne. Nie można bowiem trącić z pola widzenia faktu, że odpłatność stanowi element konieczny do powstania obowiązku w VAT, co wynika z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Do prawidłowego rozpoznania obowiązku podatkowego konieczne jest zatem zdefiniowanie, co oznacza odpłatność. Zarówno ustawa, jak też Dyrektywa 112 i VI Dyrektywa nie definiuje wprost tego terminu. Definicji takich można poszukiwać zarówno w przepisach ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) oraz w orzecznictwie ETS. W rozumieniu cywilistycznym odpłatność zawiera element wynagrodzenia pieniężnego, musi więc istnieć wzajemna ekwiwalentność świadczeń. Zgodnie natomiast z orzecznictwem ETS (np. w sprawach: C-16/93, C-213/99, C-404/99), odpłatność w rozumieniu ustawy definiowana jest znacznie szerzej, a elementem wyróżniającym jest wynagrodzenie z tytułu dokonanej transakcji, z pominięciem formy tegoż wynagrodzenia. Konieczny jest więc bezpośredni związek pomiędzy dokonanym świadczeniem, a otrzymaniem wynagrodzenia. Z podobnymi poglądami można się również spotkać w rozstrzygnięciach sądów administracyjnych (por. wyroki WSA w: Krakowie z 28 września 2005 r., sygn. akt I SA/Kr 850/05, Białymstoku z 23 sierpnia 2006 r., sygn. akt I SA/Bk 193/06, Warszawie z 1 kwietnia 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 2166/07).

Opodatkowaniu podlegają zatem dostawa towarów i świadczenie usług za wynagrodzeniem, które powinno mieć formę przysporzenia (zwiększenia aktywów po stronie beneficjenta) z tytułu konkretnego świadczenia. W sytuacji kar czy odszkodowań brak jest zachowania symetrii między świadczeniem a wynagrodzeniem. W takich przypadkach mamy do czynienia jedynie z wynagrodzeniem, które zwykle stanowi formę zadośćuczynienia, nie występuje zatem zwiększenie aktywów po stronie beneficjenta (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 305/10).

19. Z opisanego we wniosku o udzielenie interpretacji stanu faktycznego sprawy wynika, że wysokość ryczałtu za udostępnienie samochodów została określona w oparciu o art. 214 ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 21 listopada 1967 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 241, poz. 2419 ze zm.), według stawek określonych w załączniku nr 8 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 sierpnia 2004 r. w sprawie świadczeń rzeczowych na rzecz obrony w czasie pokoju (Dz. U. Nr 181, poz. 1872).

Wypada zwrócić uwagę, że przepisy powołanej wyżej ustawy o powszechnym obowiązku obrony determinują charakter ryczałtu, wskazując na jego odmienne od wynagrodzenia cechy. Zgodnie bowiem z art. 214 ustawy o powszechnym obowiązku obrony za używanie przedmiotu świadczenia rzeczowego przysługuje jego posiadaczowi ryczałt w wysokości odpowiadającej szkodzie poniesionej wskutek jego dostarczenia oraz stawce jego amortyzacji. Ustawodawca uznał, że rolą ryczałtu jest – poza pokryciem kosztów amortyzacji - wyrównanie szkody, tak aby posiadacz przedmiotu świadczenia nie doznał uszczuplenia majątkowego z powodu używania przedmiotu świadczenia przez jednostkę wojskową. Z tym przepisem koresponduje kolejny, mianowicie art. 213 ust. 3 i 4 tej ustawy stanowiący, że biorący przedmiot świadczenia jest odpowiedzialny za jego utratę lub uszkodzenie oraz za szkody wynikłe z używania go w sposób sprzeczny z jego właściwościami lub przeznaczeniem. Nie ponosi on odpowiedzialności za zużycie przedmiotu świadczenia stanowiące następstwo prawidłowego używania.

Trudo zatem w relacji łączącej posiadacza przedmiotu świadczenia wydającego go w oparciu o ustawę o powszechnym obowiązku obrony i biorcę tego świadczenia doszukać się cech wskazujących na to, by posiadacz przedmiotu świadczenia uzyskiwał zysk z tytułu wykonania obowiązku w postaci oddania przedmiotu świadczenia do używania jednostce wojskowej. Nie można zatem tej relacji przypisać cechy, która zwykle znamionuje wynagrodzenie.

Źródłem jedynego "zysku" wydającego przedmiot świadczenia może być art. 213 ust. 2 zd. 2 tejże ustawy, zgodnie z którym biorący przedmiot świadczenia ponosi zwykłe koszty i inne ciężary związane z utrzymaniem przedmiotu świadczenia, a poczynione przez niego wydatki lub nakłady na przedmiot świadczenia nie podlegają zwrotowi. Przepis ten nie przesądza jednak, że w opisanym we wniosku stanie możemy mówić o opłatności.

20. Konkluzja o braku cech zyskowności, która zwykle charakteryzuje wynagrodzenie ustalane przez niezależne podmioty działające w warunkach swobody działalności gospodarczej wynikająca z przywołanych przepisów stanowi przeszkodę dla uznania, że opisaną we wniosku o udzielenie interpretacji sytuacji można kwalifikować jako podlegającą opodatkowaniu usługę wykonywaną za wynagrodzeniem.

Istotę i cel odszkodowania stanowi bowiem rekompensata za szkodę, a nie płatność za świadczenie. W takim przypadku nie mamy do czynienia z transakcją typu: świadczenie w zamian za wynagrodzenie. Zapłata określonej kwoty pieniężnej wynika z konieczności wynagrodzenia straty. Podobnie cech wynagrodzenia nie posiada wyrównanie kosztów amortyzacji, o którym mowa w art. 214 ustawy o powszechnym obowiązku obrony.

Skoro odszkodowanie nie stanowi wynagrodzenia za świadczone usługi, stwierdzić należy, iż brak jest zdarzenia podlegającego obowiązkowi podatkowemu, powstającemu w związku z odpłatnością danej czynności. Stąd bezprzedmiotowe są rozważania, czy w przedstawionym stanie mamy do czynienia z kwotą ryczałtu ujętą brutto czy netto. Dodatkowo należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy, obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży (całość świadczenia należnego od nabywcy), pomniejszona o należny podatek, a zatem brak osiągnięcia obrotu powoduje, że obowiązek rozliczenia VAT z tytułu otrzymania odszkodowania nie powstanie.

Ponownie rozpatrując wniosek Skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej Minister Finansów uwzględni przedstawioną wyżej ocenę prawną.

21. W nawiązaniu do powyższego, Sąd na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną interpretację i o jej niewykonywaniu orzekł na podstawie art. 152 tejże ustawy. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., w związku z wnioskiem Skarżącej wyrażonym w skardze.