Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 16 lutego 2011 r. o sygn. akt III SA/Wa 1229/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę z dnia 24 czerwca 2010 r. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2010 r. o nr [...].
W komparycji wskazanego wyroku oraz jego uzasadnieniu jako stronę skarżącą wskazano "Zakład R. w W.".
Zgodnie z treścią art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako "ppsa", sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie oraz rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
Wyjątkiem od zasady lata sententia desinitesse iudex są instytucje sprostowania, uzupełnienia i wykładni wyroku, zwane w literaturze rektyfikacją wyroków sądowych (por. J.J. Litauer, Rektyfikacja wyroków w polskiej procedurze cywilnej, Warszawa 1933, s. 3). W orzecznictwie utrwalił się pogląd, iż możliwość rektyfikacji wyroku jaką przewidziano w powyższym przepisie odnosi się również do uzasadnienia wyroku (por. postanowienie SN z dnia 15 kwietnia 1982 r., sygn. akt I PZ 7/82). Zatem możliwym jest dokonanie przez sąd sprostowania uzasadnienia wyroku jeśli w jego treści dopuszczono się niedokładności, błędu lub oczywistej omyłki. Istotnym jest zatem ustalenie, czy błąd mający być przedmiotem sprostowania mieści się w granicach, jakie art. 156 § 1 ppsa wyznaczył w zakresie "niedokładności", "błędu pisarskiego albo rachunkowego" oraz "innej oczywistej omyłki".
Judykatura przyjęła, iż sprostowanie niedokładności (nieścisłości) należy rozumieć jako właściwe oznaczenie strony bądź podmiotów postępowania czy też ich pełnej nazwy.
Błąd pisarski to widoczne niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia lub błąd gramatyczny, czy niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów.
Błąd rachunkowy to natomiast błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych, polegający najczęściej na błędnym działaniu sumowania lub odejmowania.
Ostatnią kategorią wymienioną w powołanym przepisie jest "inna oczywista omyłka", które to pojęcie ma znacznie szerszy zakres, jednakże jego charakter zbliżony jest do pojęć wymienionych wcześniej.
W ramach wymienionych w art. 156 § 1 ppsa szeroko rozumianych błędów nie podlegają sprostowaniu mylne ustalenia faktyczne sądu, choćby zostały spowodowane przeoczeniem.
W komparycji wyroku oraz jego uzasadnieniu niedokładnie określono nazwę strony skarżącej. Wpisano bowiem "Zakład R. w W. ", zamiast "Miasto W. – Zakład R. z siedzibą w W.".
W ocenie Sądu, sytuację zaistniałą można bezsprzecznie zaklasyfikować jako oczywistą niedokładność.
W niniejszej sprawie – jak wynika z załączonego do skargi pełnomocnictwa procesowego – skarga została wniesiona przez radcę prawnego umocowanego do działania w imieniu Miasta W. W skardze natomiast, pełnomocnik błędnie oznaczył stronę skarżącą jako Zakład R..
Jak wynika ze statutu Zakładu, jest on jednostką organizacyjną W., prowadzoną w formie zakładu budżetowego. Nie posiada on zatem osobowości prawnej, a tym samym zdolności sądowej.
Bezsprzecznie zatem stroną skarżącą w sprawie jest "Miasto W. – Zakład R. w W".
Skoro zatem w przedmiotowej sprawie (w komparycji i uzasadnieniu wyroku) strona skarżąca została oznaczona jako "Zakład R. w W." uznać należało, iż zaistniała podstawa do sprostowania w/w niedokładności.
Wobec powyższego, stosownie do art. 156 § 1 i § 2 ppsa Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.