Uzasadnienie
Uzasadnienie:
Skarżąca M. A., na urzędowym formularzu PPF wniosła do Sądu o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku Skarżąca podniosła, że od urodzenia dziecka w listopadzie 2009 r. nie prowadzi działalności gospodarczej. Działalność gospodarcza jest na Skarżącą zarejestrowana ale nie przynosi dochodu. Skarżąca oświadczyła, że wskutek zabezpieczenia (rzeczy ruchomych, nieruchomości i kont bankowych), bank wypowiedział jej umowę rachunku debetowego. Skarżąca posiada zadłużenie na kwotę 200.000 zł. Oświadczyła, że nie pracuje i razem z mężem spłaca kredyt za dom, którego budowa została wstrzymana ze względu na brak środków.
Z oświadczenia o stanie rodzinnym majątku i dochodach wynika, iż Skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z mężem i synem. Posiada nieruchomość w J. gm. R.. Z oświadczenia wynika także, że mąż Skarżącej z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej uzyskuje miesięczny dochód w kwocie 3.500 zł.
W odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego Skarżąca przedłożyła zeznania o wysokości osiągniętego dochodu poniesionej straty, z których wynika, że w 2010 r. Skarżąca z pozarolniczej działalności gospodarczej uzyskała przychód w kwocie 125.977,53 zł, poniosła stratę 109.466,38 zł, natomiast koszty uzyskania przychodu wyniosły 235.443,91 zł. Z tego samego tytułu w 2009 r. Skarżąca uzyskała przychód w kwocie 776.953,65 zł., poniosła stratę 44.910 zł, natomiast koszty uzyskania przychodu wyniosły 821.864,32 zł. Skarżąca przedłożyła również pismo Banku [...] z 12 lutego 2010 r. wypowiadające umowę rachunku bankowego i zobowiązujące Skarżącą do zapłaty kwoty 79.438,21 zł. Skarżąca oświadczyła, że nie korzysta z pomocy społecznej oraz, że jest na utrzymaniu męża, który podejmuje sezonowe prace poza granicami kraju. Podniosła, że zajmuje się wychowaniem dziecka i nie uzyskuje żadnych dochodów.
Ponadto Skarżąca poinformowała, że zeznania podatkowe męża przedłoży "za trzy tygodnie". Mąż bowiem przebywa na granicą.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwaną dalej P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§2), natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko z opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 3). W przypadku osób fizycznych przyznanie prawa pomocy następuje, w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246§ 1 pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy osoba ta wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt. 2 cyt. wyżej przepisu).
Z regulacji prawnych dotyczących kosztów sądowych można wysnuć wniosek, że wnoszenie opłat sądowych jest zasadą natomiast zwolnienie z ich uiszczenia stanowi odstępstwo od niej. Założeniem prawa do bezpłatnej pomocy prawnej jest to, że strona – ze względu na swój stan majątkowy – nie jest w stanie ponieść jej kosztów.
Prawo pomocy jest przyznawane osobom charakteryzującym się ubóstwem (przykładowo do takich osób zaliczyć można osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione zostały całkowicie środków do życia). Ubiegający się o taką pomoc powinni poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania. Koszty sądowe należy traktować jako wydatki bieżące w budżecie rodziny, które winny być zaspokajane na równi z innymi podstawowymi wydatkami.
Mając na uwadze powołane regulacje prawne i wynikające z nich zasady, jakimi należy kierować się rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy, wysokość wpisu sądowego w kwocie 3.009,00 zł jak i stan faktyczny sprawy, należy stwierdzić, iż w sprawie brak jest podstaw dla pozytywnego załatwienia wniosku strony.
Jak podkreśla się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie z dnia 30 listopada 2005 r., sygn. akt II FZ 781/05) stwierdzenie wystąpienia przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy wymaga
Sygn. akt III SA/Wa 1218/11 zestawienia wysokości środków, jakimi strona dysponuje z wysokością kosztów, do których zobowiązana jest na danym etapie postępowania. Ciężar wykazania tych przesłanek spoczywa na stronie skarżącej. Ocena przytoczonych przez nią okoliczności należy natomiast do Sądu (por. postanowienie NSA z dnia 14 lutego 2005 r., sygn. akt FZ 760/04).
Skarżąca będąc zobowiązana do przedłożenia dokumentów obrazujących sytuację majątkową jej oraz jej rodziny, przesłała jedynie swoje zeznania podatkowe za lata 2009 i 2010 oraz pismo banku wypowiadające umowę rachunku debetowego. Skarżąca nie przesłała natomiast – mimo, że była do tego zobowiązana – innych dokumentów i oświadczeń, a w szczególności: wyciągów ze wszystkich posiadanych rachunków bankowych (swoich i męża) ani zeznań podatkowych męża. Skarżąca nie wyliczyła również kosztów jakie ponosi rodzina na miesięczne utrzymanie. W odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego oświadczyła jedynie, że zeznania podatkowe męża przedłoży "za trzy tygodnie".
Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że Skarżąca nie uzyskuje żadnych dochodów i nie prowadzi działalności gospodarczej. Niemniej jednak z przedłożonych zeznań podatkowych wynika, że Skarżąca z tytułu pozarolniczej działalności gospodarczej w 2009 r. uzyskała przychód w kwocie 776.953,65 zł w roku 2010 przychód w kwocie 125.977,53 zł. Natomiast mąż Skarżącej z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej uzyskuje miesięczny dochód w kwocie 3.500 zł. Ponadto Skarżąca posiada nieruchomość w gminie R..
Zdaniem referendarza sądowego na podstawie wybiórczo przedstawionych informacji nie można ustalić czy Skarżąca jest w stanie ponieść koszty wpisu sądowego od skargi. Skarżąca nie przedstawiła bowiem pełnych informacji o sytuacji materialnej swojej i męża. Nie można zatem stwierdzić jakimi środkami dysponuje Skarżąca oraz jej mąż ani jakie koszty miesięcznego utrzymania ponosi rodzina.
Podniesione okoliczności, przemawiają za odmową przyznania Skarżącej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, bowiem Skarżąca nie wykazała, iż nie jest w stanie zgromadzić środków na poniesienie kosztów sądowych – wpisu od skargi.
Z uwagi na powyższe na podstawie art. 246 § 1 pkt 2, art. 255, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.