Uzasadnienie
Postanowieniem z 10 lipca 2014 r. przyznano Skarżącej E. M. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia doradcy podatkowego, którym wyznaczony został S. M..
Wyrokiem z 16 lutego 2015 r. Sąd oddalił skargę Skarżącej. Postanowieniem z 14 maja 2015 r. przyznano pełnomocnikowi wynagrodzenie za reprezentację Skarżącej przed Sądem I instancji. Pismem z 25 maja 2015 r. wniósł on skargę kasacyjną od wspomnianego wyżej wyroku, którą Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wyrokiem z 14 września 2017 r. W skardze tej pełnomocnik wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu, gdyż nie zostały one pokryte w całości ani w części. W dniu 14 września 2017 r. pełnomocnik stawił się na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym i wniósł o "zasądzenie kosztów według norm przepisanych, wraz z uzgodnieniem wysokości kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, a opłaconej nie w całości". W piśmie z 9 lutego 2018 r. wyjaśnił, że koszty tej pomocy zostały pokryte w części dotyczącej prowadzenia sprawy przed Sądem I instancji, zaś nie zostały uregulowane w całości koszty tej pomocy świadczonej w II instancji.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony (...) doradca podatkowy (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności (...) doradców podatkowych (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego doradcą podatkowym ustala się na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153).
W niniejszej sprawie pomoc prawna z urzędu sprowadzała się do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej. Pomoc ta obejmowała także udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Tym samym pełnomocnikowi należy się wynagrodzenie wynoszące 75% kwoty wynagrodzenia określonego w § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, tj. 180 zł (§ 3 ust. 2 pkt 1). Jednocześnie kwota ta podlega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). W tym stanie rzeczy, uwzględniając powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.