Uzasadnienie
Skarżąca – J. D. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 4 grudnia 2012 r. odrzucił ww. skargę Skarżącej. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 22 października 2012 r. doręczono pełnomocnikowi Skarżącej wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, w związku z czym termin do uiszczenia wpisu sądowego upłynął w dniu 29 października 2012 r. WSA wyjaśnił, że Skarżąca uiściła wpis sądowy w dniu 6 listopada 2012 r., zatem z uwagi na niedopełnienie wskazanej w wezwaniu czynności w terminie skarga podlegała odrzuceniu.
Pełnomocnik Skarżącej w piśmie z dnia 18 grudnia 2012 r. zawarł wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od ww. skargi. Pełnomocnik Skarżącej podniósł, że w dniu 22 października 2012 r. doręczono mu, a nie Skarżącej, wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Pełnomocnik Skarżącej tego samego dnia przesłał przedmiotowe wezwanie Skarżącej. W ocenie pełnomocnika, tym samym uchybienie terminowi do uiszczenia wpisu nastąpiło bez winy Skarżącej, skoro o przedmiotowym wezwaniu dowiedziała się dopiero po przesłaniu go przez pełnomocnika. Ponadto, zdaniem pełnomocnika Skarżącej, zakres umocowania pełnomocnika, a zwłaszcza pełnomocnika z urzędu, nie obejmuje konieczności ponoszenia kosztów i wydatków postępowania, a w szczególności uiszczania wpisów za stronę skarżącą.
Następnie pełnomocnik Skarżącej pismem z dnia 11 stycznia 2013 r. złożył skargę kasacyjną na ww. postanowienie WSA z dnia 4 grudnia 2012 r. Pełnomocnik Skarżącej zarzucił naruszenie art. 220 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", poprzez przyjęcie, że Skarżąca nie uiściła wpisu należnego od skargi w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, podczas gdy, zdaniem pełnomocnika z treści ww. przepisu wynika, że obowiązek uiszczenia wpisu sądowego od skargi ciąży na wnoszącym pismo, czyli Skarżącej, a nie na jej pełnomocniku, i tym samym brak było podstaw do uznania, iż Skarżąca uchybiła terminowi określonemu w ww. przepisie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pismem z dnia 17 stycznia 2013 r. wezwał pełnomocnika Skarżącej do wskazania, czy wobec złożenia przez niego, pismem z dnia 11 stycznia 2013 r., skargi kasacyjnej na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 grudnia 2012 r. o odrzuceniu skargi, podtrzymuje on także zawarty w piśmie z dnia 18 grudnia 2012 r. wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.
Pełnomocnik Skarżącej w odpowiedzi na powyższe wezwanie Sądu wskazał, że podtrzymuje w całości złożony wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi, przy czym zaznaczył, iż wnosi o rozpoznanie przedmiotowego wniosku po rozpoznaniu przez Naczelny Sądu Administracyjny wniesionej skargi kasacyjnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
W pierwszej kolejności wskazać należy, że w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, iż w sytuacji jednoczesnego wniesienia środka odwoławczego od rozstrzygnięcia odrzucającego pismo z powodu uchybienia terminu do dokonania czynności oraz wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności procesowej, omawiane instytucje procesowe wykluczają się wzajemnie.
Należy mieć bowiem na uwadze, że w przypadku, gdy strona kwestionuje ocenę sądu, że do uchybienia terminu doszło, tzn. gdy twierdzi, że czynności dokonała w terminie, a sąd błędnie uznał, iż terminowi uchybiła, powinna wnieść środek odwoławczy. Natomiast wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności strona powinna wnieść w sytuacji, gdy nie kwestionuje ona faktu, że uchybiła terminowi, jednakże w jej ocenie to uchybienie nie było zawinione i następnie wskazuje przyczyny usprawiedliwiające niedokonanie czynności w terminie (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 15 listopada 1999 r. sygn. akt II CZ 129/99, z dnia 4 października 2001 r. sygn. akt I CZ 116/01, z dnia 10 stycznia 2002 r. sygn. akt I CZ 198/01, z dnia 3 października 2002 r. sygn. akt I CZ 120/02 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2004 r. sygn. akt FZ 61/04).
Podkreślić trzeba więc, że omawiane instytucje procesowe oparte są na przeciwstawnych przesłankach - podstawą skorzystania ze środka zaskarżenia jest przekonanie, że do uchybienia terminu nie doszło, natomiast wniosek o przywrócenie terminu opiera się na twierdzeniu, że do tego uchybienie doszło, lecz jest ono niezawinione. Tak więc złożenie wniosku o przywrócenie terminu uwarunkowane jest przede wszystkim tym, by termin do podjęcia czynności procesowej upłynął. Stosownie bowiem do treści art. 85 P.p.s.a. dopiero wówczas czynność taka staje się bezskuteczna.
Zauważenia wymaga przy tym, że przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego (art. 86 § 2 P.p.s.a.). Ponadto pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.). W sytuacji więc, gdy strona złożyła środek zaskarżenia od orzeczenia wydanego na skutek uchybienia terminowi do dokonania czynności procesowej, początek biegu terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności wyznaczać będzie data doręczenia orzeczenia rozstrzygającego w przedmiocie złożenia środka zaskarżenia. Pogląd ten, ukształtowany w orzecznictwie i zaakceptowany w doktrynie, jest także w pełni aktualny na gruncie regulacji przyjętych w P.p.s.a.
W ocenie Sądu uznać należy zatem, że wniosek o przywrócenie terminu, o którym stanowi art. 87 § 1 P.p.s.a., może być aktualny dopiero wówczas, gdy prawomocnie zostanie rozstrzygnięta kwestia, czy termin do dokonania czynności procesowej upłynął czy też nie. Natomiast przedwczesny wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej uznać trzeba za niedopuszczalny z mocy ustawy (art. 88 P.p.s.a.), co w konsekwencji skutkuje jego odrzuceniem.
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził, że bezsporne w sprawie jest to, iż pełnomocnik Skarżącej złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od przedmiotowej skargi, a następnie pismem wniósł skargę kasacyjną od postanowienia WSA w Warszawie z dnia 4 grudnia 2012 r. odrzucającego skargę.
Pełnomocnik Skarżącego, wezwany przez Sąd do złożenia oświadczenia w kwestii wycofania albo podtrzymania wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, podtrzymał ten wniosek, domagając się rozpoznania go po rozpoznaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny wniesionej skargi kasacyjnej. Jednocześnie pełnomocnik Skarżącego nie wycofał wniesionej skargi kasacyjnej. Zauważenia wymaga przy tym, że wbrew żądaniu pełnomocnika, ww. wniosek o przywrócenie terminu podlegał rozpoznaniu już na obecnym etapie postępowania. Wskazać należy bowiem, iż przepisy P.p.s.a. nie przewidują możliwości złożenia wniosku pod warunkiem zawieszającym.
W ocenie Sądu, z uwagi na całość wskazanej powyżej argumentacji i w związku z tym, że pełnomocnik Skarżącego podtrzymał złożony wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego i nie wycofał przedmiotowej skargi kasacyjnej, uznać należało, że ww. wniosek o przywrócenie terminu został złożony przedwcześnie, a zatem podlegał odrzuceniu jako niedopuszczalny.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 88 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.