Uzasadnienie
Skarżący T. W. wniósł na urzędowym formularzu o zwolnienie od kosztów sądowych. Wskazał, że utrzymuje się z renty rodzinnej w wysokości 1.666 zł. Wśród ponoszonych kosztów utrzymania wymienił czynsz – 593,70 zł, podatek od nieruchomości – 55 zł/rok; opłatę za użytkowanie wieczyste gruntu – 290 zł, energię elektryczną – 90 zł/2 m-ce, gaz – 25 zł/2 m-ce, telefon – 20 zł/m-c, żywność, odzież i inne – 700 zł/m-c. Do majątku zaliczył mieszkanie. Skarżący przedstawił wyciągi bankowe, zaświadczenie ZUS, informację PIT-11A za 2011 r., dwa pisma Spółdzielni o wysokości opłat.
Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje.
Skarżący ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie. Dla pozytywnego w tej kwestii rozstrzygnięcia konieczne jest spełnienie przesłanki, o jakiej mowa w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 1270), dalej powoływanej jako: "p.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 2 października 2009 r. (sygn. akt II OZ 822/09) udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest obiektywnie niemożliwe.
Instytucja ta przeznaczona jest przede wszystkim dla osób o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które z uwagi na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym.
Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie występuje. Skarżący oświadczył, że utrzymuje się z renty rodzinnej w wysokości 1.666 zł. Jego wydatki kształtują się na poziomie 1.400 zł miesięcznie (czynsz, podatek od nieruchomości, opłata za użytkowanie wieczyste, energia elektryczna, gaz, telefon, żywność, odzież i inne). Niezbędne wydatki, jakie Skarżący ponosi co miesiąc są zatem niższe niż otrzymywana renta. Różnica, jaka pozostaje mu po opłaceniu niezbędnych potrzeb życiowych, przekracza wysokość wpisu w tej sprawie. Co istotne wpis ten wynoszący 200 zł jest na obecnym etapie postępowania jedynym wymaganym kosztem sądowym. Uznać należy, że Skarżący jest w stanie zaoszczędzić kwotę niezbędną do jego uiszczenia. Zwłaszcza, że jak sam przyznał przygotował się do uiszczenia wynagrodzenia dla wybranego pełnomocnika. Oświadczył bowiem, że "pomoc adwokata zamierza opłacić sam".
Z tej przyczyny, na podstawie art. 243 § 1 p.p.s.a., art. 245 p.p.s.a., art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.