Uzasadnienie
Postanowieniem z 21 marca 2013 r. Sąd przyznał Skarżącemu R. S. prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, którym wyznaczony został M.D.. Wyrokiem z 19 września 2013 r. Sąd oddalił skargę Skarżącego. Postanowieniem z 18 października 2013 r. przyznano pełnomocnikowi wynagrodzenie za reprezentację Skarżącego przed Sądem I instancji. Pismem z 18 listopada 2013 r. pełnomocnik sporządził i wniósł skargę kasacyjną od wspomnianego wyroku, którą Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wyrokiem z 16 lutego 2016 r. W skardze tej zawarł wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej z urzędu w postępowaniu kasacyjnym. Oświadczył, że koszty te nie zostały przez Skarżącego pokryte ani w części, ani w całości. Wniosek ten ponowił w piśmie z 27 lipca 2016 r.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem ustala się na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461; dalej: "rozporządzenie"). Przepisy te mają zastosowanie w niniejszej sprawie na mocy § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801).
W niniejszej sprawie pomoc prawna z urzędu sprowadzała się do reprezentacji Skarżącego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, przy czym pomoc ta obejmowała zarówno sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, jak i udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (zob. protokół rozprawy).
W tej sytuacji pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie wynoszące 75% kwoty wynagrodzenia określonego w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 6 pkt 7 rozporządzenia, tj. 5.400 zł, o czym stanowi § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a). Przedmiotem zaskarżenia jest tu bowiem należność pieniężna wynosząca 9.075.946 zł. Jednocześnie kwota ta podlega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). W tym stanie rzeczy, uwzględniając powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.