Uzasadnienie
W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za sierpień, październik, listopad i grudzień 2006 r. G. s.c. K.U., R.U., dalej jako "Skarżąca" zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Uzasadniając wniosek podniosła, że spełnia przesłanki określone w art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zaznaczyła, iż podatek jaki ma zapłacić na podstawie zaskarżonej decyzji wynosi 123.644 zł. Zdaniem Skarżącej kwota ta przekracza jej możliwości płatnicze, bowiem posiada majątek na kwotę zaledwie 400 zł, zaś jej wspólnicy uzyskują dochody na średnim poziomie 2.300 zł brutto miesięcznie i nie posiadają oszczędności. Zaznaczyła, iż zajęcie tak niskich dochodów wspólników skutkować będzie pozostawieniem ich bez środków do życia, a w konsekwencji doprowadzi co wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto Skarżąca jak i jej wspólnicy nie posiadają nieruchomości, ani innego rzeczowego majątku, który mogliby zbyć.
Skarżąca w postępowaniu dotyczącym wniosku o przyznanie prawa pomocy przedłożyła zaświadczenia o wysokości dochodu w podatku dochodowym od osób fizycznych podatników będących wspólnikami G. s.c., tj. K.U. oraz R.U. wystawione przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. oraz Naczelnika Urzędu Skarbowego W. Z wskazanych zaświadczeń wynika, iż K.U. w 2010 roku uzyskała z tytułu prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej przychód w wysokości 926.539,83 zł, natomiast jej łączny dochód (pomniejszony o składki na ubezpieczenie społeczne oraz o podatek dochodowy, nie pomniejszony o składkę na ubezpieczenie zdrowotne) wyniósł we wskazanym roku 9.680,96 zł. Z kolei w 2011 roku K.U. uzyskała z tytułu prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej przychód w wysokości 1.331.137,11 zł, natomiast jej łączny dochód (pomniejszony o składki na ubezpieczenie społeczne oraz o podatek dochodowy, nie pomniejszony o składkę na ubezpieczenie zdrowotne) wyniósł we wskazanym roku 23.827,36 zł. Natomiast łączny dochód (pomniejszony o składki na ubezpieczenie społeczne oraz o podatek dochodowy, nie pomniejszony o składkę na ubezpieczenie zdrowotne) jaki uzyskał w 2010 roku R.U. wyniósł 16.093,78 zł. Z kolei w 2011 roku dochód ten w przypadku R.U. wyniósł 22.758,01 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: "p.p.s.a.", zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz., Wolters Kluwer 2009, s. 206). Użyty w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrot "sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności" oznacza, że orzeczenie uwzględniające taki wniosek ma charakter fakultatywny, a więc Sąd może wstrzymać wykonanie decyzji, lecz nie musi takiego wniosku uwzględnić.
W ocenie Sądu, okoliczność, na którą powołuje się pełnomocnik Skarżącej, a mianowicie, że na skutek egzekucji wobec wspólników Skarżącej zostaną pozostawieni oni bez środków do życia, co doprowadzi do wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest podstawą do wstrzymania wykonania aktu administracyjnego. Pogorszenie sytuacji finansowej podmiotu na skutek prowadzonej egzekucji jest normalnym i zakładanym przez ustawodawcę skutkiem. W związku z tym, bez zaistnienia dodatkowych okoliczności nie może być ono rozpatrywane w kategorii szkody, ani trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązujące przepisy prawne wprowadzają szereg ograniczeń w możliwości dokonywania potrąceń z egzekwowanych świadczeń właśnie po to, żeby do takiej sytuacji nie dopuścić. Tytułem przykładu można wskazać przepisy art. 139 - 141 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 z późn. zm.) lub art. 87 - 90 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 z późn. zm.), które wyznaczają maksymalne progi potrąceń egzekucyjnych (z renty co do zasady jest to 25% świadczenia, z wynagrodzenia za pracę co do zasady jest to połowa świadczenia).
Należy również mieć na uwadze, że prowadząc postępowanie egzekucyjne organy administracji mają obowiązek przestrzegania wielu zasad jak: zasada gospodarczego prowadzenia egzekucji, zasada poszanowania minimum egzystencji, zasada stosowania racjonalnych środków.
Analiza sytuacji majątkowej Skarżącej wynikającej z przedłożonej przez nią do niniejszej sprawy dokumentacji wskazuje, iż w dalszym ciągu prowadzi ona działalność gospodarczą, która generuje przychody - w 2010 roku była to kwota 926.539,83 zł, zaś w 2011 roku była to kwota 1.331.137,11 zł. Jednocześnie Skarżąca nie przytoczyła innych okoliczności życiowych, których wystąpienie wskazywałoby na niemożność zastosowania się do zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem przez Sąd skargi na tą decyzję, a więc niebezpieczeństwo wyrządzenia przez decyzję znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Wykonanie decyzji, które spoczywa na Skarżącej jest konsekwencją toczącego się postępowania podatkowego. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżący może otrzymać zwrot uiszczonych kwot. (por.: postanowienie NSA z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1562/11).
Reasumując, w ocenie Sądu, przedstawione we wniosku okoliczności nie wypełniają, określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., przesłanek wstrzymania wykonania decyzji.
Należy również wyjaśnić, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepubl.). Dlatego też Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania Skarżącej o wydaniu decyzji z naruszeniem przepisów prawa.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.