Uzasadnienie
W skardze z dnia 5 marca 2013 K.S. zawarł wniosek o zwolnienie od kosztów sadowych i ustanowienie adwokata, a na wezwanie Sądu złożył wypełniony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
Z zawartych we wniosku informacji wynika, że wnioskodawca nie posiada żadnych nieruchomości, ani ruchomości o wartości przekraczającej 3000 euro, a także żadnych zasobów pieniężnych (oszczędności, papierów wartościowych, itp.). K. S. prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z H.D., u której zamieszkuje. Jest ono utrzymywane z wynagrodzenia za pracę wnioskodawcy w wysokości [...] zł brutto oraz z emerytury H. D. w wysokości [...] zł brutto ([...] zł netto). Jednocześnie prowadzona jest egzekucja administracyjna z wynagrodzenia wnioskodawcy, co powoduje, że w rzeczywistości jego dochody miesięczne wynoszą 1.190,0 zł netto. Do dnia 31 stycznia 2013 roku wnioskodawca posiadał świadczenie rentowe, które nie zostało ponownie przyznane. Wnioskodawca powołuje się na zły stan zdrowia oraz związane z tym dodatkowe koszty zakupu lekarstw. Koszty miesięczne wspólnego gospodarstwa domowego wnioskodawca oszacował następująco: czynsz – [...] zł, energia – [...] zł, telefon – [...] zł, gaz – [...] zł, telefon – [...] zł, kablówka – [...] zł, dojazd do pracy [...] zł, kredyt hipoteczny – [...] zł, dojazd na rehabilitację – [...] zł, leki – [...] zł, spłata kart kredytowych – [...] zł.
Zgodnie z art. 239 pkt 1 lit e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. t.j. z 2012 r., poz. 270), dalej jako P.p.s.a., nie mają obowiązku uiszczenia kosztów sądowych: strona skarżąca działanie lub bezczynność z zakresu ubezpieczeń społecznych.
W rozpoznawanej sprawie na wnioskodawcy nie ciąży obowiązek uiszczenia kosztów sądowych, a żądanie przyznania prawa pomocy w tym zakresie jest bezprzedmiotowe. Strona nie ma bowiem interesu prawnego w uzyskaniu orzeczenia o zwolnieniu od kosztów sądowych. Rozpoznaniu w niniejszej sprawie podlega zatem wniosek o przyznanie prawa pomocy jedynie w części dotyczącej ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika.
Zgodnie z przepisem art. 246 §1 pkt. 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Z informacji zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że dwuosobowe gospodarstwo domowe, w którym pozostaje wnioskodawca, dysponuje miesięcznymi dochodami na utrzymanie, które nie przekraczają [...] zł netto. Problemy zdrowotne wnioskodawcy dodatkowo komplikują jego sytuację oraz generują podwyższone koszty bieżącego utrzymania. Ogranicza to możliwości swobodnego wydatkowania posiadanych środków finansowych. W konsekwencji należy przyjąć, że wnioskodawca nie jest w stanie pokryć kosztów związanych z wynagrodzeniem pełnomocnika z wyboru. Jego sytuacja nie pozwala bowiem na poniesienie pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego. Za uzasadniony należy zatem uznać wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 w związku z art. 245 §1 i §3, art. 246 §1 pkt 2 oraz art. 239 pkt 1 lit e P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.