Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę L. U. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...], nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...], nr [...] umarzające postępowanie wszczęte ponagleniem dotyczącym uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe.
Dnia 16 czerwca 2008 roku L. U. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata.
We wniosku L. U. wskazał, że prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną J. U., które jest utrzymywane z renty chorobowej skarżącego w wysokości 769,00 zł oraz emerytury jego żony w wysokości 1.416,00 zł. Skarżący posiada dom o powierzchni 80,00 m-. Nie posiada natomiast innych nieruchomości, oszczędności, papierów wartościowych, ani przedmiotów o wartości przekraczającej 3000 euro.
W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że ze względu na spór z Urzędem Celnym w 2004 roku odebrano mu samochód ciężarowy, co doprowadziło go do zawału serca i dlatego obecnie przebywa na rencie chorobowej. Zaznaczył, że wcześniejsza pomoc adwokacka pochłonęła wszystkie jego oszczędności, a pieniądze z których obecnie się utrzymuje nie wystarczają na utrzymanie i leczenie. Natomiast dodatkowej pracy skarżący nie jest w stanie podjąć ze względu na zły stan zdrowia.
Zgodnie z przepisami art. 245 §1 i §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przepis art. 246 §1 pkt 1 powołanej ustawy stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Natomiast przepis art. 246 §1 pkt. 2 cytowanej ustawy stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Wskazana konstrukcja oznacza, że prawo pomocy ma charakter szczególny i wyjątkowy, a skorzystać z tego uprawnienia mogą jedynie osoby w rzeczywiście ciężkiej sytuacji finansowej, pozbawione majątku, stałego miesięcznego dochodu lub uzyskujące go w takiej wysokości, że nie są w stanie uiścić nawet najmniejszej należności sądowej.
Z przedłożonego oświadczenia o stanie majątkowym, finansowym i dochodach wynika, że L. U. jest osobą schorowaną (przebyty zawał serca), która nie może podjąć dodatkowej pracy ze względu na stan zdrowia, a łączne dochody prowadzonego wspólnie z żoną gospodarstwa domowego wynoszą 2.185,00 zł brutto.
W tej sytuacji biorąc pod uwagę rzeczywiste koszty rynkowego honorarium radcy prawnego stwierdzić należy, że przestawiona przez wnioskodawcę kondycja finansowa nie pozwala mu na zgromadzenie środków na pokrycie wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru, co uzasadnia ustanowienie dla strony profesjonalnego pełnomocnika z urzędu.
W rozpatrywanej sprawie nie można jednak pominąć faktu, że na obecnym etapie postępowania koszty sądowe są związane z należytym opłaceniem ewentualnej skargi kasacyjnej, a to oznacza, że pomimo ograniczonych możliwości finansowych skarżącego w granicach jego możliwości pozostaje wygospodarowanie kwoty 100 zł na pokrycie ewentualnego wpisu od skargi kasacyjnej. W tej sytuacji nie można uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego, a tym samym nie można uznać za uzasadniony jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Mimo to należy stwierdzić, że L.U. spełnia ustawowe przesłanki do przyznania prawa pomocy w części zgodnie z art. 246 §1 pkt 2 cytowanej ustawy, gdyż nie jest w stanie ponieść wszystkich kosztów niniejszego postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 258 §1 i 2 pkt 7 w związku z art. 245 §1 i §3, art. 246 §1 pkt 1 i pkt 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji postanowienia.
/-/ R. Talaga
D.W.d