Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 31 marca 2026 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia 27 października 2025 r. o odmowie wszczęcia postępowania.
Powyższe postanowienia zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W dniu 8 października 2025 r. do Starosty [...] wpłynął wniosek M. N. prowadzącej działalność pod nazwą: [...], ul. [...], [...] w sprawie przeniesienia na wnioskodawcę decyzji Starosty [...] z dnia 28 maja 2025 r., znak: [...] zezwalającej M. P., prowadzącej działalność pod nazwą: [...], [...], [...] na zbieranie odpadów w m. [...], ul. [...], dz. nr ewid. [...], [...], [...], [...], gm. [...]. Z uzasadnienia wniosku wynikało, że M. P., na podstawie umowy darowizny sporządzonej aktem notarialnym, dokonała na rzecz córki M. N. darowizny zorganizowanej części przedsiębiorstwa obejmującego działalność w m. [...], ul. [...], gm. [...]. Do wniosku dołączono akt notarialny z dnia 30 września 2025 r., Repertorium A numer [...], z którego wynika m.in., że w skład zorganizowanej części przedsiębiorstwa wchodzi zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zezwolenia.
Starosta [...] postanowieniem z dnia 27 października 2025 r. na podstawie art. 61a § 1 i 2 oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.) odmówił wszczęcia postępowania w sprawie przeniesienia decyzji Starosty [...] z dnia 28 maja 2025 r., znak: [...] zezwalającej M. P., prowadzącej działalność pod nazwą: [...], [...], [...] na zbieranie odpadów w m. [...], ul. [...], dz. nr ewid. [...], [...], [...], [...], gm. [...].
W uzasadnieniu wskazano, że wnioskodawca złożył wniosek o przeniesienie zezwolenia wskazując jako podstawę prawną art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej i innych ułatwieniach związanych z sukcesją przedsiębiorstw (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 170). Zdaniem organu przywołany art. 42 ustawy dotyczy przeniesienia decyzji związanej z przedsiębiorstwem na właściciela przedsiębiorstwa w spadku, nie dotyczy natomiast przeniesienia decyzji związanej z przedsiębiorstwem, którego zorganizowana część została przekazana na podstawie umowy darowizny. Również ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1587 ze zm.), na podstawie której udzielono zezwolenia na zbieranie odpadów M. P., nie przewiduje możliwości przeniesienia tego rodzaju decyzji.
Od powyższego postanowienia zażalenie w terminie ustawowym wniosła M. N.. W zażaleniu wskazała, że faktem jest, że przepis art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 5 lipca 2018r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej i innych ułatwieniach związanych z sukcesją przedsiębiorstw zmienionej w dniu 27 stycznia 2021 r. nie odnosi się wprost do umowy darowizny, która faktycznie dotyczy sukcesji za życia. Uznając tan przepis za najbliższy do rozwiązania powstałego problemu został on przytoczony "per analogia". W ocenie Żalącej się przepisy szczególne nie zakazują ani przeniesienia decyzji, ani dokonania zmiany przedmiotowej decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. Skarżąca wskazała, w związku ze zmianą podmiotu zbierającego odpady na podstawie przywołanej powyżej sukcesji za życia w formie umowy darowizny powstała potrzeba przeniesienia decyzji związanej z przejętą zorganizowaną częścią przedsiębiorstwa.
Skarżąca podniosła, że ustawa Prawo ochrony środowiska (art. 190 i nast.) oraz ustawa o odpadach (art. 41 —45) przewidują możliwość zmiany decyzji w przypadku następstwa prawnego. Skarżąca wskazała także na możliwość odwołania się do zasad ogólnych postępowania administracyjnego w braku szczególnej regulacji dotyczącej jej konkretnej sytuacji, w celu wypełnienia luki prawnej.
Wspomnianym na wstępie postanowieniem z dnia 31 marca 2026 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 141 § 1, art. 17 pkt 1, art. 127 § 2, art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 w zw. z art. 7, art. 10, art. 11, art. 15, art. 17 pkt 1, art. 75, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji.
Kolegium motywowało odwołując się do orzecznictwa sądowego, że zezwolenie na zbieranie lub transport odpadów ma charakter publicznoprawnego podmiotowego (osobistego) uprawnienia i z tego powodu co do zasady wyłączone jest z obrotu cywilnoprawnego, jeżeli ustawodawca nie stanowi inaczej. Tego rodzaju zezwolenie jest decyzją administracyjną o charakterze konstytutywnym. Jest to akt publicznoprawny, którego zakres przedmiotowy obejmuje udzielenie uprawnień publicznoprawnych, regulowanych przepisami materialnego prawa administracyjnego jak i publicznego prawa gospodarczego mającymi na celu ochronę interesu publicznego.
Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła M. N. prowadząca działalność pod nazwą: [...]. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła:
- 1. naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy oraz brak wszechstronnej oceny materiału dowodowego;
- 2. naruszenie art. 45c ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej i innych ułatwieniach związanych z sukcesją przedsiębiorstw (Dz.U z 2018 r. poz. 1629, dalej "ustawa") (zmiana z dnia 27 stycznia 2021 r. (Dz.U. z 2021 r. poz. 170) poprzez jego pominięcie;
- 3. naruszenie art. 154 i 155 k.p.a w związku z naruszeniem interesu społecznego i słusznego interesu strony oraz brak zastosowania ogólnych zasad prawa i logiki systemu dla należytego rozpatrzenia wniosku, skutkującego nieuzasadnionym postanowieniem, odmawiającym wszczęcia postępowania w tak ważnej sprawie dla prawidłowego funkcjonowania obrotu gospodarczego prowadzonego przez skarżącą.
W związku z powyższymi zarzutami wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i poprzedzającego postanowienia organu I instancji - postanowienia Starosty [...] ([...]) z dnia 27 października 2025 r. odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie przeniesienia - zmiany decyzji Starosty [...] z dnia 28 maja 2025 r. zezwalającej M. P., prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą: [...], [...], [...] na zbieranie odpadów w m. [...], ul. [...], dz. nr ewid. [...], [...], [...], [...], gm. [...].
W uzasadnieniu skargi wskazano, że zasadą jest, iż organ administracyjny zobowiązany jest do wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy i w sposób wszechstronny ocenić materiał dowodowy i możliwości załatwienia sprawy dla zachowania porządku prawnego i uwzględnienia słusznego interesu strony. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.
Skarżąca podała, że z uzasadnienia można wnioskować, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze, bez zastrzeżeń przyjęło interpretację organu I instancji pomijając zarzuty składającej zażalenie.
Organ I instancji zakwestionował możliwość przeniesienia decyzji lub wydania nowej decyzji na podstawie art. 42 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej i innych ułatwieniach związanych z sukcesją przedsiębiorstw, gdyż jego zdaniem odnosi się do właściciela przedsiębiorstwa w spadku, a nie dotyczy przeniesienia decyzji związanej z przedsiębiorstwem, którego zorganizowana cześć została przekazana na podstawie umowy darowizny. To prawda, że ten przepis odnosi się spadku i to był pierwotny błąd ustawodawcy, który nie przewidywał początkowo przeniesienia firmy za życia na następców prawnych. Ten błąd został naprawiony nowelizacją ustawy która miała miejsce w dniu 27 stycznia 2021 r. (Dz.U. z 2021 r. poz. 170).
W nowelizacji tej zostały wprowadzone przepisy dotyczące zbycia przedsiębiorstwa, które może nastąpić również w drodze umowy darowizny. I tak zgodnie z art. 45b przywołanej ustawy, nabywcą przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów jest przedsiębiorca, który na podstawie umowy nabył przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 551 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny w całości, w tym osoba prawna albo jednostka organizacyjna, o której mowa w art. 331 § 1 tej ustawy, do której wniesiono przedsiębiorstwo tytułem wkładu, jeżeli nabycie przedsiębiorstwa nastąpiło bezpośrednio od:
- 1) przedsiębiorcy wykonującego we własnym imieniu działalność gospodarczą na podstawie wpisu do CEIDG;
- 2) przedsiębiorcy wykonującego we własnym imieniu działalność gospodarczą na podstawie wpisu do CEIDG i jego małżonka;
- 3) przedsiębiorców będących wspólnikami spółki cywilnej.
Zgodnie natomiast z art. 45c, ust. 1 nabywca przedsiębiorstwa może złożyć do organu administracji publicznej, który wydał decyzję związaną z przedsiębiorstwem, wniosek o przeniesienie na niego tej decyzji w terminie trzech miesięcy od dnia nabycia przedsiębiorstwa.
Zgodnie z ust.
- 2. art. 45c, organ administracji publicznej, który wydał decyzję związaną z przedsiębiorstwem, przenosi, w drodze decyzji, decyzję związaną z przedsiębiorstwem na nabywcę przedsiębiorstwa przez dokonanie zmiany decyzji związanej z przedsiębiorstwem w zakresie jej adresata, jeżeli:
- 1) są spełnione warunki do uzyskania tej decyzji, określone w odrębnych przepisach;
- 2) nabywca przedsiębiorstwa przedłoży dokumenty potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa w pkt 1;
- 3) nabywca przedsiębiorstwa oświadczy, że przyjmuje wszystkie warunki zawarte w tej decyzji i zobowiązuje się do wykonania związanych z nią obowiązków;
- 4) nabywca przedsiębiorstwa przedłoży pisemną zgodę pozostałych nabywców przedsiębiorstwa na przeniesienie na niego decyzji związanej z przedsiębiorstwem - w przypadku gdy przedsiębiorstwo nabyło kilka osób.
Skarżąca podała, że zarówno organ I instancji jaki i SKO, pominęło ten przepis. Celem natomiast rozpatrzenia wniosku złożonego przez Skarżącą o przeniesienie na nią zezwolenia z dnia 28 maja 2025r. ([...]) na zbieranie odpadów w miejscowości [...] ul. [...], dz. nr ewid. [...], [...], [...], [...], gm. [...], wydanego na rzecz jej matki M. P. przez Starostę [...] było umożliwienie kontynuowania działalności gospodarczej przez skarżącą z zachowaniem porządku prawnego. Wniosek został złożony w zaufaniu obywatela do organów administracji publicznej.
Zdaniem Skarżącej w granicach wyznaczonych przepisami prawa zmianie może ulec każdy z elementów decyzji, a nie jedynie zawarta w niej istota rozstrzygnięcia. Oznaczenie podmiotu, który uzyskał daną decyzję jest ważnym elementem rozstrzygnięcia i wszelka zmiana tego oznaczenia również wymaga dokonania zmiany decyzji. Ustawa o odpadach nie zawiera przepisu, który zakazywałby zmiany strony decyzji, ani który przewidywałby odrębny tryb sukcesji decyzji w przypadku darowizny przedsiębiorstwa. Przemawia za tym słuszny interes strony, ponieważ obdarowany stał się właścicielem przedsiębiorstwa i ponosi odpowiedzialność za jego funkcjonowanie. Przemawia za tym również interes społeczny, ponieważ brak zmiany decyzji prowadziłby do faktycznego wstrzymania działalności gospodarczej na okres ok. 2 lat (przewidywany okres otrzymania decyzji od dnia złożenia wniosku przez następcę prawnego przedsiębiorstwa).
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w treści wydanej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Sprawa niniejsza została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym przez trzech sędziów na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.".
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.
Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym, z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 marca 2026 r. utrzymujące w mocy postanowienie Starosty [...] o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie przeniesienia decyzji Starosty [...] z 28 maja 2025 r. zezwalającej na zbieranie odpadów.
W myśl art. 61a § 1 k.p.a. gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.
W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania jest dopuszczalne wyłącznie z powodu oczywistych przeszkód o charakterze przedmiotowym i podmiotowym, tj. takich, których wystąpienie jest możliwe do stwierdzenia po wstępnej analizie wniosku. Instytucja odmowy wszczęcia postępowania zastrzeżona jest bowiem dla wstępnego etapu oceny wniosku, tj. gdy nie trzeba w sprawie przeprowadzić postępowania wyjaśniającego. Odmowa wszczęcia postępowania z przyczyn podmiotowych jest możliwa tylko wtedy, gdy wniosek o wszczęcie postępowania pochodzi od podmiotu, który w oczywisty sposób nie ma przymiotu strony w danym postępowaniu (por. wyroki NSA z 16 marca 2021 r., I OSK 2493/20, LEX nr 3150579, z 7 października k2021 r., II OSK 269/21, LEX nr 3331924, z 10 maja2022 r., I OSK 911/19, LEX nr 3365666). Przy czym, w niniejszym postępowaniu brak było wątpliwości, że Skarżąca w kontrolowanej sprawie posiada przymiot strony.
Druga sytuacja unormowana w przepisie art. 61a § 1 k.p.a. występuje, gdy postępowanie administracyjne nie może zostać wszczęte przez organ "z innych uzasadnionych przyczyn", przez co rozumie się sytuacje inne niż podmiotowe, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania administracyjnego. Organy uznały, że ten przypadek zachodzi w niniejszej sprawie.
Materialnoprawne tło wydanych rozstrzygnięć stanowił przepis art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2023 r. poz. 1587), zgodnie z którym prowadzenie zbierania odpadów i prowadzenie przetwarzania odpadów wymaga uzyskania zezwolenia. Działalność gospodarcza polegająca na zbieraniu odpadów, a więc gromadzeniu odpadów przed ich transportem do miejsc przetwarzania, w tym wstępne sortowanie nieprowadzące do zasadniczej zmiany charakteru i składu odpadów i niepowodujące zmiany klasyfikacji odpadów, w tym metody zbierania odpadów oraz tymczasowe magazynowanie odpadów (art. 3 ust. 1 pkt 34 ustawy o odpadach), stanowi więc działalność reglamentowaną, której podjęcie jest możliwe jedynie po uzyskaniu stosownego zezwolenia. Ustawa o odpadach określa przy tym szczegółowe warunki, jakie muszą być spełnione dla prowadzenia omawianego typu działalności, precyzując m.in., że uzyskanie powyższej zgody jest możliwe po uzyskaniu przez wnioskodawcę decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o ile jest ona wymagana (art. 42 ust. 4 ustawy o odpadach), natomiast jej prowadzenie nie może naruszać przepisów prawa miejscowego (art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach).
Zgodnie z art. 155 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony.
W tym miejscu Sąd zauważa, iż zezwolenie definiuje się jako występujący zakaz pewnego zachowania się o charakterze względnym (zakaz podjęcia i wykonywania działalności gospodarczej), który na mocy określonego aktu administracyjnego (decyzji administracyjnej) może zostać uchylony w stosunku do zindywidualizowanego adresata (por. C. Kosikowski, O zezwoleniu i koncesji. Oznaczanie wyrobów znakami skarbowymi akcyzy, PUG 2001, nr 4, s. 32; W. Kubala, Zezwolenie na wykonywanie działalności gospodarczej, M. Praw. 2000, nr 7, s. 417). Innymi słowy, zezwolenie pozwala na podjęcie i wykonywanie określonego rodzaju działalności gospodarczej po wcześniejszym spełnieniu warunków zawartych w odrębnych ustawach oraz na zasadach określonych w zezwoleniu. Dopuszczenie przez organ do podjęcia określonej działalności jest następstwem stwierdzenia, że przedsiębiorca spełnia warunki jej wykonywania, jednak co należy podkreślić, zezwolenie jako prawo podmiotowe jest ścisłe związane z indywidualnym i konkretnym przedsiębiorcą.
Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej, w tym zezwolenie na prowadzenie punktu gromadzenia odpadów, jest ściśle związane z indywidualnym i konkretnym przedsiębiorcą, a jego wydanie jest konsekwencją ustalenia, że ten właśnie przedsiębiorca spełnia ustawowe wymogi pozwalające na jego udzielenie. Zezwolenie na zbieranie odpadów ma charakter publicznoprawnego podmiotowego (osobistego) uprawnienia, a jego przeniesienie na inny podmiot nie zostało dopuszczone przez obowiązujące przepisy, w tym ustawy o odpadach. Jest to akt publicznoprawny, którego zakres przedmiotowy obejmuje udzielenie uprawnień publicznoprawnych, regulowanych przepisami materialnego prawa administracyjnego, jak i publicznego prawa gospodarczego, mającymi na celu ochronę interesu publicznego. Dlatego też przesłanka ochrony interesu publicznego, a więc także ochrony środowiska, jest podstawą zasady nieprzenoszalności (sukcesji) uprawnień wynikających z zezwolenia na zbieranie odpadów (por. wyr. NSA z 5 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 654/10 oraz z 12 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 789/16, dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA").
Sąd podziela także stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 10 grudnia 2025 r. (sygn. akt II SA/Po 597/25, CBOSA), że jedną z fundamentalnych zasad ogólnych prawa administracyjnego jest nieprzenoszalność praw i obowiązków publicznoprawnych. Od tej zasady istnieją wyjątki (np. w prawie handlowym), ale tylko w odniesieniu do praw i obowiązków, które mają charakter rzeczowy i mieszany. Prawa i obowiązki osobiste nie podlegają sukcesji (zob. szerzej E. Szczygłowska, Sukcesja uprawnień i obowiązków administracyjnych, Warszawa 2009, s. 35). Materia, jaką poruszają organy administracji publicznej w niniejszej sprawie to zagadnienie uprawnienia o charakterze osobistym. Jak zasadnie stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym powyżej wyroku z dnia 5 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 654/10, zezwolenie na zbieranie odpadów jest ściśle związane z indywidualnym i konkretnym przedsiębiorcą, bowiem jednym z warunków przyznania takiego zezwolenia jest spełnienie wymogu niekaralności z art. 42 ust. 3a pkt 1 lit. a ustawy o odpadach (wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 stycznia 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 2275/23, CBOSA), co sprawia, że uprawnienie takie nie może zostać przeniesione.
W sprawie sukcesji tym bardziej nie może być zastosowany tryb z art. 155 k.p.a. (J. Malanowski, Komentarz do art. 155 [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2023, nb. 6, zob. także Ł. Trochym, Następstwo prawne z decyzji administracyjnej w przedmiocie świadectwa bezpieczeństwa dla podmiotu użytkującego bocznicę kolejową, "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego" 2018, nr 6). W trybie art. 155 k.p.a. możliwa jest wyłącznie zmiana w zakresie przedmiotu decyzji. Niedopuszczalna jawi się zmiana podmiotu decyzji (wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 czerwca 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 367/07, CBOSA).
W tym stanie rzeczy, w sprawie przeniesienia decyzji zezwalającej na zbieranie odpadów nie może zatem być zastosowany tryb zmiany decyzji przewidziany w art. 155 k.p.a., albowiem pozwala on na zmianę jedynie w zakresie przedmiotu decyzji o pozwoleniu na zbieranie odpadów, a nie podmiotu (adresata) takiej decyzji.
Ponadto, jak wskazywał organ, z zasady ogólnej nieprzenoszalności (sukcesji) w prawie publicznym uprawnień wynikających z zezwoleń nie podważa unormowanie z art. 551 Kodeksu cywilnego. Przepis ten statuuje zasadę, że czynność prawna mająca na celu przedmiot przedsiębiorstwa obejmuje wszystko co wchodzi w skład danego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 k.c., stanowi jednak, że nie ma on zastosowania, jeżeli co innego wynika z treści tej czynności prawnej albo z przepisów szczególnych. Jeżeli bowiem ustawodawca dopuszcza tego rodzaju sukcesję, to wprowadza w tym celu odpowiednią normę kompetencyjną, tak jak stanowi o tym unormowanie z art. 151 ust. 8 ustawy o odpadach, odnoszące się do szczególnej sytuacji dotyczącej zmiany zarządzającego składowiskiem odpadów. Taki przypadek nie ma miejsca w przedmiotowej sprawie.
Zatem nie jest możliwa sukcesja zezwolenia na zbieranie odpadów tylko na mocy przepisów Kodeksu cywilnego, w tym w drodze umowy darowizny zorganizowanej części przedsiębiorstwa, jak w niniejszej sprawie.
Wobec powyższego Skarżąca, mimo przekazania jej zorganizowanego przedsiębiorstwa w drodze darowizny przez matkę, która rzeczone zezwolenie na zbieranie odpadów otrzymała, nie może uzyskać tego rodzaju decyzji na swoją rzecz w trybie zmiany podmiotowej decyzji udzielającej zezwolenia na zbieranie odpadów. Przesłanki i warunki zezwolenia winny zostać odniesione do sytuacji prawnej i faktycznej Skarżącej jako indywidualnego przedsiębiorcy.
Mając na uwadze powyższe stanowisko, z uwagi na charakter udzielonego zezwolenia na zbierane odpadów, a także brak wskazania w ustawie o odpadach możliwości przeniesienia takiej decyzji na inny podmiot, oceny tej nie zmienia przywoływany przez Skarżącą art. 45c ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej i innych ułatwieniach związanych z sukcesją przedsiębiorstw (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 170). Jest to przepis regulujący zasady przeniesienia na nabywcę przedsiębiorstwa decyzji związanej z przedsiębiorstwem, przy czym organ administracji musi uwzględniać także przepisy szczególne odnoszące się do konkretnych spraw (w tym wypadku charakteru zezwolenia na zbieranie odpadów na podstawie ustawy o odpadach), które mogą ustanawiać w tym zakresie określone wymogi lub wyłączać pewnego rodzaju działania. Skoro decyzja o zezwoleniu na zbieranie odpadów ma charakter osobisty, to w tym zakresie tego rodzaju decyzję na swoją rzecz musi uzyskać Skarżąca.
W tym stanie sprawy zasadnie organy obu instancji przyjęły, że z innych uzasadnionych przyczyn o jakich mowa w art. 61a § 1 k.p.a., postępowanie w przedmiocie zmiany adresata decyzji Starosty [...] z 28 maja 2025 r. o zezwoleniu na zbierania odpadów na Skarżącą, nie może być wszczęte.
Z uwagi na powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w całości, jak orzekł w wyroku.