Uzasadnienie
Wojewoda (dalej również Wojewoda, organ II instancji) decyzją z 26 lutego 2026 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2025 r. poz. 1691 - dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania M. Z. (dalej również skarżący) od decyzji Starosty [...] (dalej również organ I instancji) z 11 kwietnia 2025 r. znak: [...], wnoszącej sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru budowy silosu, przy ul. [...] w [...], gmina [...] (działka nr [...], obręb ewidencyjny [...]) oraz zgodnie z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 1 października 2025 r. sygn. IV SA/Po 606/25, uchylił zaskarżoną decyzję w części dyspozytywnej przywołującej podstawę prawną art. 30 ust. 5 i 5c oraz ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2025 r., poz. 418 ze zm. – dalej p.b.) i w to miejsce przywołał art. 30 ust. 6 pkt 4 p.b. a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że pismem z 6 marca 2025 r. M. Z. zgłosił zamiar budowy silosu, przy ul. [...] w [...], gmina [...] (działka nr [...], obręb ewidencyjny [...]). Zgodnie ze zgłoszeniem zgłaszana inwestycja miała polegać na budowie silosu o wysokości 5,4 m i średnicy 2,7 m szerokości oraz pojemności 26 m3. Zgłaszany silos miał być usytuowany na betonowym fundamencie o wysokości 0,3 m i szerokości oraz długości wynoszącej 3 m. Postanowieniem z 26 marca 2025 r. Starosta [...] zobowiązał skarżącego do uzupełnienia zgłoszenia. Pismem z 30 marca 2025 r. skarżący odpowiedział na ww. postanowienie.
Starosta [...] decyzją z 11 kwietnia 2025 r., działając na podstawie art. 30 ust. 5 i 5c oraz ust. 6 pkt 2 p.b., wniósł sprzeciw wobec zgłoszonych robót. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że analiza złożonego zgłoszenia i jego uzupełnienia wskazuje, że zgłaszana inwestycja nie jest zamierzeniem wymienionym w art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz.U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm. – dalej u.p.z.p.), a także nie została wymieniona w art 59 ust. 2a u.p.z.p., jako niewymagająca uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
W związku z powyższym organ I instancji przyjął, że skarżący zobowiązany był do uzyskania dla zgłaszanej inwestycji decyzji o warunkach zabudowy. Jednakże, pomimo nałożenia w pkt 6 postanowienia z 26 marca 2025 r. obowiązku usunięcia nieprawidłowości, skarżący nie przedłożył oryginału lub kopi ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy dla zgłaszanego zamierzenia oraz nie wykazał spełnienia wszystkich ustaleń wskazanych w ww. decyzji.
Skarżący wniósł odwołania od powyższej decyzji. Postanowieniem z 26 maja 2025 r. Wojewoda stwierdził niedopuszczalność odwołania. Prawomocnym wyrokiem z 1 października 2025 r. sygn. IV SA/Po 606/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił zaskarżone postanowienie Wojewody. Pismem z 14 stycznia 2026 r. Wojewoda zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] o kontrolę nieruchomości inwestora. Zawiadomieniem z 11 lutego 2026 r. Wojewoda poinformował o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym oraz o przewidywanym terminie załatwienia sprawy. Z powyższego prawa skorzystał pełnomocnik skarżącego, jednocześnie wnosząc o zawieszenie postępowania. Pismem z 18 lutego 2026 r. Wojewoda zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] o udzielenie odpowiedzi na pismo z 14 stycznia 2026 r. Pismami z 19 lutego 2026 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] poinformował o ustalonym terminie kontroli.
Pismem 17 lutego 2026 r. skarżący wniósł o zawieszenie postępowania administracyjnego. Pismem 24 lutego 2026 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] poinformował o zrealizowaniu inwestycji. Postanowieniem z 26 lutego 2026 r. Wojewoda odmówił zawieszenia postępowania.
Uzasadniając wskazane na wstępie rozstrzygnięcie, Wojewoda wskazał, że zaskarżony sprzeciw został wniesiony w terminie nienaruszającym przepisu art. 30 ust. 5 p.b. Zgłoszenie wpłynęło do Starostwa Powiatowego w [...] 6 marca 2025 r. Następnie, organ I instancji w dniu 26 marca 2025 r. tj. w 20 dniu przebiegu sprawy, wysłał postanowienie, zobowiązujące do uzupełnienia zgłoszenia. Zgodnie z art. 30 ust. 5d p.b., pismo to przerwało bieg terminu, który zaczął biec na nowo 31 marca 2025 r. wraz z wpływem do organu odpowiedzi inwestora. Decyzję sprzeciwu nadano w placówce pocztowej 14 kwietnia 2025 r., zatem przed upływem 21 dniowego terminu, o którym mowa w ww. przepisie.
Dalej, stosując się do wytycznych zawartych w wyroku WSA w Poznaniu, uznając odwołanie za złożone w terminie, wskazano, że problematykę zgłoszenia robot budowlanych ustawodawca ujął w art. 30 p.b. Jak stanowi art. 30 ust. 6 pkt 4 p.b., organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli roboty budowlane zostały rozpoczęte z naruszeniem ust.
5. Przywołany art. 30 ust. 5 p.b. mówi, że zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Organ administracji architektoniczno - budowlanej, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w tym terminie. Przesłanka art. 30 ust. 6 pkt 4 p.b. ziści się, zatem w przypadku wykonania robót budowlanych objętych zgłoszeniem, przed przyjęciem tego zgłoszenia. Wojewoda podkreślił, że zwrot "wnosi sprzeciw" oznacza, iż decyzja o wniesieniu sprzeciwu nie została pozostawiona uznaniu organu, a organ jest do niej zobligowany w przypadku zaistnienia określonych przesłanek. Kontrola nieruchomości inwestycyjnej w dniu 24 lutego 2026 r. przez organ nadzoru budowlanego wykazała, że mimo funkcjonowania sprzeciwu w obrocie prawnym, inwestor zrealizował objęte zgłoszeniem roboty budowlane. Informację o powyższym zawarto w piśmie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] z 24 lutego 2026 r. znak: [...] Powyższe oznacza zaistnienie przesłanki do wniesienia sprzeciwu, zawartej w art 30 ust. 6 pkt 4 p.b.
M. Z., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.
Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji organów I i II instancji jako rażąco naruszających prawo oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 30 ust. 2a p.b, poprzez wywiedzenie z tego przepisu przesłanki w nim nie istniejącej w stanie prawnym z dnia zdarzenia, jak i orzekania oraz naruszenie art. 30 ust. 6 pkt 4 p.b. poprzez zastosowanie tegoż przepisu w sytuacji uchylono podstawę do jego zastosowania. Skarżący zarzucił również naruszenie prawa procesowego tj. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego zastawanie w sytuacji gdy przepis nie powinien być zastosowany oraz art. 7, art. 7a, art. 8 oraz art. 77 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy organ zobowiązany był do ich zastosowania. W uzasadnieniu skargi skarżący powołał treść art. 30 ust. 2a p.b. w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji organu I instancji, zaznaczając że nowe brzmienie tego przepisu obowiązuje od 7 stycznia 2026 r. Uwzględniając powyższe, skarżący wskazał, że postanowieniem z 26 marca 2025 r. organ I instancji zobowiązał go do przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy dla silosu (pkt 6 postanowienia) pomimo, iż zgodnie z przepisem dokument ten nie był wymagany.
Organ niejako nadał sobie uprawnienia prawodawcy, poprzez modyfikację (dodanie) przesłanki normy prawej do przepisu art. 30 ust. 2a p.b. W ocenie inwestora taka ingerencja w prawo (podejście) organu narusza w sposób rażący zasady prawa a w szczególności art. 6 k.p.a. (o czym dalej). Jednocześnie decyzja Starosty [...] jako podstawę prawna sprzeciwu wskazywała art. 30 ust. 5c p.b. W ocenie skarżącego żądanie przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy dla silosu w sytuacji gdy dokument ten nie był wymagany prawnie w sposób rażący narusza prawo poprzez oparcie decyzji na nieistniejącym przepisie prawa materialnego.
Jednocześnie doszło do zastąpienia prawa materialnego (spełniono wszystkie przesłanki art. 30 ust. 2a p.b) przepisem prawa procesowego tj. art. 30 ust 5c p.b. skutkującym wydaniem decyzji negatywnej (sprzeciwu).
W ocenie skarżącego wadliwym było również zastosowanie art. 30 ust. 6 pkt 4 p.b. przez organ odwoławczy. Zdaniem skarżącego organy tworząc hybrydę przepisów o treści wewnętrznie sprzecznej tj. ustalając negatywne skutki braku spełnienia określonych obowiązków po to, aby wskazać ich bezzasadność poprzez ich uchylenie, przy jednoczesnym uznaniu ich obowiązywania - dopuściły się tym samym rażącego naruszenia wykładni przepisów w połączeniu z ich stosowaniem. Inwestor nie jest wstanie określić czy decyzja podtrzymuje sprzeciw czy jest przeciwnie. Jednocześnie utrzymano pozostałą część decyzji organu I instancji, czyli uzasadnienie gdyż przepisy będące podstawą decyzji zostały uchylone. Powyższe w ocenie skarżącego stanowi naruszenie art. 138 §1 pkt 2 k.p.a.
Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.
W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm. – dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.
Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie była kwestia zgłoszenia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru budowy silosu, przy ul. [...] w [...], gmina [...] (działka nr [...], obręb ewidencyjny [...]). Materialnoprawną podstawę orzekania w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy p.b. Zgodnie z art. 28 ust. 1 p.b., roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Przepis art. 29 p.b. wymienia przypadki, w których pozwolenie na budowę nie jest wymagane, a przepis art. 30 p.b. określa, kiedy wymagane jest dokonanie zgłoszenia zamiaru wykonywania robót budowlanych właściwemu organowi. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 29 c p.b. nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej naziemnych silosów na materiały sypkie, o pojemności do 250 m3 i wysokości nie większej niż 15 m. Natomiast w myśl przepisu art. 30 ust. 5 p.b. zgłoszenia zamiaru wykonywania robót budowlanych należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych.
Organ administracji architektoniczno-budowlanej, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w tym terminie.
Za dzień wniesienia sprzeciwu uznaje się dzień nadania decyzji w placówce pocztowej operatora pocztowego, o którym mowa w art. 3 pkt 12 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, albo w przypadku doręczenia na adres do doręczeń elektronicznych, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, dzień wystawienia dowodu wysłania, o którym mowa w art. 40 tej ustawy, albo w przypadku skorzystania z publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 tej ustawy, dzień odebrania dokumentu elektronicznego przez operatora wyznaczonego (art. 30 ust. 6a p.b.). W sprawie bezsporne jest, że zaskarżony sprzeciw został wniesiony w terminie nienaruszającym przepisu art. 30 ust. 5 p.b. Jak wynika z akt sprawy zgłoszenie wpłynęło do Starosty [...] w dniu 6 marca 2025 r., który w dniu 26 marca 2025 r. tj. w 20 dniu przebiegu sprawy, wysłał postanowienie, zobowiązujące do uzupełnienia zgłoszenia.
Zgodnie z art. 30 ust. 5d p.d., pismo to przerwało bieg terminu, który zaczął biec na nowo 31 marca 2025 r. wraz z wpływem do organu odpowiedzi inwestora. Decyzję sprzeciwu nadano w placówce pocztowej 14 kwietnia 2025 r., zatem przed upływem 21 dniowego terminu, o którym mowa www. przepisie.
Zgodnie zaś z treścią art. 30 ust. 6 p.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli:
- 1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę;
- 2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy;
- 3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje;
- 4) roboty budowlane zostały rozpoczęte z naruszeniem ust. 5.
Przepis art. 30 ust. 6 p.b. przewiduje zatem obowiązek wniesienia sprzeciwu w ściśle określonych sytuacjach. Ustawowe określenie "wnosi sprzeciw" oznacza bowiem, że rozstrzygnięcie w tym zakresie nie jest pozostawione uznaniu organu, lecz jest on zobligowany do wniesienia sprzeciwu w sytuacji, gdy wystąpi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w art. 30 ust. 6 p.b.
Przenosząc powyższe ogólne uwagi na grunt niniejszej sprawy zaznaczyć należy, że skarżący nie kwestionuje w skardze ustaleń poczynionych przez organ II instancji, że po wydaniu decyzji sprzeciwiającej się realizacji inwestycji przez organ I instancji dokonał realizacji inwestycji objętych zgłoszeniem. Podczas czynności kontrolnych przeprowadzonych przez pracowników PINB dla powiatu [...] w dniu 24 lutego 2026 r. w obecności i udziałem skarżącego stwierdzono występowanie na terenie nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...], gmina [...] (działka nr [...], obręb ewidencyjny [...]) silosu na zboże na fundamencie będącego przedmiotem zgłoszenia. W trakcie kontroli ustalono, że obiekt budowlany zrealizowano w kwietniu 2025 r.
W kontekście powyższego stwierdzić należy, że pomimo istnienia w obrocie prawnym decyzji organu I instancji wnoszącej sprzeciw do przedmiotowego zgłoszenia, skarżący zrealizował inwestycję.
W tym miejscu podkreślić należy, że z treści art. 35 ust. 5 p.b. wynika, że do wykonywania robót budowlanych inwestor może przystąpić, jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w terminie 21 dni od dnia doręczenia mu zgłoszenia zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych. Tym samym, dopóki nie upłynie wskazany termin organ ma kompetencje do wydania decyzji administracyjnej w sprawie sprzeciwu. Z kolei wniesienie sprzeciwu oznacza brak zgody organu administracji architektoniczno - budowlanej na przystąpienie przez inwestora do realizacji zamierzonej działalności budowlanej, dopóty dopóki decyzja pozostaje w obrocie prawnym.
Należy w tym miejscu wyjaśnić, że domniemanie legalności decyzji administracyjnej stanowi jeden z elementów władztwa administracyjnego przysługującego organom administracji publicznej. W konsekwencji oznacza to, że dopóki decyzja nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, powinna być respektowana. Niedopuszczalne jest zatem rozpoczęcie robót budowlanych w sytuacji, gdy istnieje sprzeciw funkcjonujący w obrocie prawnym.
Tymczasem, jak ustalił bezspornie organ odwoławczy, roboty budowlane w momencie prowadzenia postępowania odwoławczego zostały już przez inwestora zrealizowane. Wiedzę o powyższym fakcie Wojewoda uzyskał w wyniku pozyskania informacji o czynnościach kontrolnych przeprowadzonych przez pracowników PINB dla powiatu [...] potwierdzonych protokołem kontroli z 24 lutego 2026 r. znak: [...] Zasadnym było zatem utrzymanie wniesionego sprzeciwu, na podstawie na art. 30 ust. 6 pkt 4 p.b., zgodnie z którym organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli roboty budowlane zostały rozpoczęte z naruszeniem ust. 5, w myśl którego zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Rozpoczęcie budowy z niezachowaniem terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5, ust. 5c i ust. 5d p.b., obligowało Wojewodę do utrzymania w mocy sprzeciwu wniesionego przez przy zmianie podstawy prawnej jego wydania.
Przyjęcie odmiennego stanowiska zgodnego z argumentacją strony, zgodnie z którym organ odwoławczy zobowiązany byłby wyłącznie do oceny zarzutów odwołania i oceny stany faktycznego na dzień zgłoszenia sprzeciwu, powoduje że możliwym byłoby uchylenie sprzeciwu i umorzenie postępowania administracyjnego mimo wcześniejszej realizacji obiektu. Powyższe prowadziłoby do sytuacji, w której organ nadzoru budowlanego prowadząc postępowanie nie mógłby wykonać swoich ustawowych obowiązków. W szczególności nie byłoby możliwe stwierdzenie samowoli budowlanej, ponieważ w obrocie prawnym nie istniałby już sprzeciw wobec robót budowlanych. W efekcie oznaczałoby to, że realizacja obiektu wbrew sprzeciwowi organu pozostawałaby bez jakichkolwiek konsekwencji prawnych.
Odnosząc się do zarzutów skargi, wskazać należy, że organ II instancji posiada kompetencję do rozpoznania ponownie sprawy co do istoty a zatem może także zmienić podstawę prawną zastosowanego środka w postaci sprzeciwu. Nie budzi to także wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych, że zmiana podstawy prawnej wniesienia sprzeciwu nie powoduje zmiany przedmiotu decyzji administracyjnej. Przedmiotem decyzji pozostaje bowiem zamiar wykonania określonych robót budowlanych w konkretnym miejscu i zakresie. Zmiana przepisu prawa, na podstawie którego organ wnosi sprzeciw, oznacza jedynie inną ocenę prawną tego samego zamierzenia budowlanego. Potwierdza to orzecznictwo sądów administracyjnych w tym wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 marca 2015 r. sygn. akt II OSK 1940/13 (dostępny www.orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej CBOSA), w którym Sąd ten wskazał, że zmiana podstawy prawnej wniesienia sprzeciwu nie prowadzi do zmiany przedmiotu decyzji, w konsekwencji organ II instancji utrzymując w mocy decyzję organu I instancji ma możliwość wskazać na inny przepis prawa stanowiący o konieczności wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia, a co istotne, przedmiot sprawy i skutek wywołany decyzją I i II instancji pozostaje nadal ten sam.
Skoro zatem w toku trwania postępowania odwoławczego ustalono, że obiekt budowlany został już zrealizowany, to powyższe spowodowało konieczność skoncentrowania się na przesłance sprzeciwu o charakterze dalej idącym, tj. związanej z faktycznym wykonaniem robót budowlanych. W konsekwencji zmiana stanu faktycznego sprawy wynikająca z działania skarżącego obligowała organ odwoławczy do zmiany podstawy prawnej wydania sprzeciwu, albowiem Wojewoda przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe przeprowadzając dowód z dokumentów przedłożonych przez PINB. Podkreślić należy, że przy zmianie stanu faktycznego sprawy, organ odwoławczy jak i sąd orzekający w sprawie nie miał obowiązku odnoszenia się do zarzutów podniesionych w odwołaniu i podtrzymanych w skardze, w części kwestionującej zasadność wydania sprzeciwu przez organ I instancji. Podstawa do jego wniesienia uległa bowiem zmianie na skutek działania strony skarżącej i faktycznego zrealizowania inwestycji objętej zgłoszeniem przed zakończeniem postępowania w sprawie wniesionego sprzeciwu.
Rzeczą organu II instancji było zatem wydanie rozstrzygnięcia przy zastosowaniu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. (przy powołaniu w uzasadnieniu prawidłowej podstawy prawnej), nie zaś art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach II OSK 1940/13, II OSK 1602/12, II OSK 2199/16; CBOSA). To uchybienie pozostaje jednak bez wpływu na wynik sprawy.
Z tych też powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, nie stwierdzając naruszenia innych przepisów prawa materialnego i procesowego, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.